Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

เวลาผ่านไปนานเท่าใดก็สุดรู้...แม่นางน้อยสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่ม ในห้องอบอุ่น เสื้อผ้าถูกผลัดเปลี่ยน บาดแผลตามลำตัวถูกทายาอย่างดีข้อเท้าที่กระดูกแตกร้าวบวมเป่งยังมีผ้าขาวพันรอบๆ เอาไว้อย่างแน่นหนา รับรู้ได้ถึงยาที่เคลือบทาไว้อย่างดีเฟิงลี่ตื่นตะลึง เมื่อรวบรวมสติได้ก็เหลือบตาขึ้นมองรอบๆ พบว่าห้องแห่งนี้มืดทึบแต่มีหน้าต่างเล็กบานหนึ่งอยู่เยื้องกับหัวเตียงเพื่อเปิดอ้ารับอากาศถ่ายเทได้เล็กน้อยหน้าต่างบานนี้เล็กมาก เพียงยื่นหน้าออกไปได้เท่านั้นเด็กสาวขยับตัวขึ้นไม่กี่อึดใจก็สามารถเกาะขอบหน้าต่าง มองออกไปด้านนอกเพื่อสำรวจตามวิสัยนอกห้องนี้ไร้บ้านเรือนอื่นใดให้เห็น เป็นแม่น้ำโล่งกว้างทั้งเวิ้งว้างเกินจะหยั่ง คล้ายทะเลสาบ กวาดตามองจนแน่ใจจึงรู้ว่านี่คือเรือพักแรม มองไปไกล ๆ เห็นเรือนริมทะเลสาบที่ตั้งตระหง่านกลางทุ่งหญ้าผืนใหญ่ ห้องที่นางอยู่นี้คือชั้นที่สูงมาก เมื่อไล่สายตามองลงไปพบว่าด้านล่างมีชายชุดดำตัวโตหลายคนกำลังยืนถมึงทึงไม่มีขยับ ที่บั้นเอวแต่ละคนมีดาบยาวห้อยอยู่ ลักษณะน่ากรงขามอย่างยิ่ง คล้ายผู้คุมที่คอยควบคุมคนในห้อง เพื่อกักขังเอาไว้มิให

ฉากหน้าเปื้อนยิ้มเปี่ยมเมตตามากไมตรี แต่ฉากหลังกลับเป็นชายโฉดที่ชั่วช้าที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งสามคนแน่นอนว่าคนอย่างเจิ้งเซียวเล่อสามารถเข้าไปถล่มได้กระทั่งโรงน้ำชาให้แหลกลาญคามือจนไม่เหลือแม้เศษซาก มิให้ชายหญิงคู่นั้นมีสถานที่พลอดรักโดยสะดวกอีกต่อไป ช่วยประกาศให้ใต้หล้ารู้ว่าขณะนี้มีคู่ยวนยางเน่าเฟะกำลังสมสู่เฉกเช่นสัตว์เดรัจฉานอยู่ตรงนั้นคู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็ถอนหมั้นให้สะเทือนฟ้าสะท้านแผ่นดินทว่าหากทำลงไป เสด็จลุงของเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ยังมีเสด็จพ่ออีกที่ต้องแบกรับความอัปยศของบุตรชายผู้เป็นถึงองค์รัชทายาท เจิ้งเซียวเล่อไม่อาจไม่ใส่ใจต่อผู้อาวุโสแต่ในเมื่อกระทำการโหดร้ายอย่างอุกอาจเอิกเกริกมิได้ ก็ถล่มแค่โต๊ะดื่มชาในห้องของสองชายหญิงชั่วช้าคู่นั้นให้พังราบ จับพวกมันมัดแขนขาแล้วพาไปทิ้งกลางทะเลทรายสักเดือนก็พอที่สำคัญต้องมิให้พวกมันรู้ว่าเป็นฝีมือของผู้ใด และต้องไร้หลักฐานเอาผิดด้วยจึงจะดี ให้อัดอั้นคับข้องใจตายไปเลยทั้งสามหรี่ตามองหน้ากันเงียบงันก่อนยกยิ้มเยียบเย็นนิสัยเฉกเช่นหนุ่มน้อยเลือดร้อนจอมซนสามคนเสมือนเมื่อวัยเยาว์พลันบังเกิดพวกเขามักจับกลุ่มก่อปัญหาเยี่ยงอันธพาลค

กระทั่งกลับวังเจี้ยนอ๋อง หลี่เค่อจึงลองถามอย่างอกสั่นขวัญผวาว่า “ท่านอ๋องสมควรโกรธคู่หมั้นกับรัชทายาทผู้เป็นพี่ชายของพระองค์นะพ่ะย่ะค่ะ ทำตัวดีเลิศไร้ที่ติเช่นนี้ กระหม่อมเกรงว่าพระองค์คงเสียใจจนสติผิดปกติแล้ว”อ๋องหนุ่มไม่ตอบ เขาเพียงนั่งจิบชารอองครักษ์คนสนิทอยู่เงียบๆ อยู่ในตำหนักจิ่นเล่อของตนจางฉวนยิ่งไม่เคยปล่อยให้นายเหนือหัวต้องรอนาน เขากลับมาพร้อมคำรายงานว่า“เดือนแปดวันที่สิบห้า ท่านหญิงหยี่ซินได้ถูกเชิญเที่ยวชมเมืองจากคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉิน นางแต่งกายอาภรณ์สีแดง นั่งรถม้าหรูหราของตระกูลเฉิน ออกจากวังฝูอ๋องตั้งแต่ยามเช้ากลับเข้ามายามเย็นพร้อมเครื่องประดับผ้าพับเต็มรถม้าพ่ะย่ะค่ะ”เจิ้งเซียวเล่อชะงักงันนิ่งฟัง ยังไม่ทันได้คิดตามกลับได้ยินจางฉวนกล่าวอีกหน“แต่กระหม่อมสืบได้อีกว่า แท้จริงท่านหญิงลอบนัดพบกับองค์รัชทายาทต่างหาก พวกเขาแอบไปล่องเรือและดื่มชาเพียงสองต่อสองจนถึงยามเซินสี่เค่อ เรื่องนี้เจ้าแห่งวังฝูไม่ทรงทราบเพราะไว้ใจบุตรสาวบุญธรรมยิ่งนัก เพียงดีใจเรื่องขนจิ้งจอกหิมะจึงเรียกนางไปพบเพื่อย้ำเตือนความนัยของท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”แต่ไหนแต่ไรมา การสืบข่าวลับ จับข่าวกรอง ไม่ว่าจะ

เรือนบัญชาการประจำค่ายทหารฝั่งตะวันตกลานฝึกซ้อมของกองทัพมีทหารหลายร้อยนายกำลังวิ่งรวมพลตามเสียงรัวกลอง จากนั้นก็กระจายตัวเป็นกระบวนอย่างมีระเบียบ เสียงคำรามฮึกเหิมผสานเสียงหอกทวนกระแทกพื้นดินดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อการซักซ้อมจัดกระบวนทัพเสร็จสิ้นก็กระจายตัวออกอีกครา เหล่าทหารกล้าวิ่งวนจนฝุ่นตลบคลุ้ง ครู่หนึ่งลานฝึกพลันเปลี่ยนเป็นลานประลอง โดยมีทหารทั้งหมดยืนล้อมรอบแผงอาวุธคล้ายกำแพงมนุษย์ กลางวงล้อมคือนักรบร่างกำยำสูงใหญ่พร้อมอาวุธในมือ พวกเขาคือขุนศึกผู้ท้าประลองไม่นาน เสียงต่อสู้ฟาดฟันพลันดังก้อง ผสานเสียงส่งกำลังใจดังเลื่อนลั่นปั่นธรณีชั้นบนสุดของเรือนบัญชาการ ร่างสูงใหญ่งามสง่ายืนอยู่นิ่งๆ ไม่ไหวติงเป็นเวลานาน ใบหน้าหล่อเหลามีดวงตาเรียวยาวที่ดำสนิทล้ำลึกคู่หนึ่งกำลังมองการประลองเงียบงัน ทางด้านข้างซ้ายมือของเขาคือกุนซือหนุ่มหน้าหยกคนสนิทนามหลี่เค่อระยะเวลานี้คือเจ็ดวันก่อนจะถึงกำหนดวันแต่งงาน เจิ้งเซียวเล่อมิได้สนใจเตรียมตัวอันใด เพียงออกมาดูการฝึกซ้อมและดูการประลองที่ค่ายทหารเฉกเช่นปกติ คล้ายมิได้ใส่ใจต่องานมงคลของตนที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้าจังหวะพิจารณากระบวนท่าการต่อสู้ของแ

เสียงต่อสู้เกิดขึ้นบนเตียงนอนจนม่านมุ้งพลิ้วไหว หลังจากประมือกันหลายกระบวนท่า ชายหนุ่มก็จับแขนเสลาและตรึงขาเรียวยาวของหญิงสาวเอาไว้แน่น ใช้ร่างกำยำของตนขึ้นทับร่างเล็กทั้งตัว“เก่งไม่เบานี่ ม้าพยศอย่างนี้ล่ะ ข้าชอบ”กล่าวจบก็ก้มหน้าอีกคราบดขยี้ริมฝีปากแดงอิ่มอีกครั้ง ไล้ปลายลิ้นร้อนรุกล้ำอย่างถือสิทธิ์ กวาดทุกความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ นานครู่ใหญ่ก็ยังกลืนกินอย่างดุดัน กระทั่งเห็นนางหายใจรวยรินจึงยอมถอนริมฝีปากออกมา“ยอมข้าดีๆ ก็สิ้นเรื่องแล้ว”ยังไม่ทันสิ้นประโยค เฟิงลี่พลันอ้าปากกัดคางคมสันอย่างแรง เจิ้งเซียวเล่อถึงกับชะงักความเจ็บแปลบแล่นปราดจากปลายคางจรดลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำทันทีแต่ใครจะคิดว่าเสี้ยวเวลาต่อมาเฟิงลี่พลันอาศัยพลังทั้งหมดที่มียกศีรษะของตนขึ้นอย่างเร็ว โขกซ้ำที่ปลายคางของอ๋องหนุ่มอย่างแรงเสียงกระดูกกระแทกกันดังลั่นสั่นสะเทือนห้องกว้างจังหวะที่เจิ้งเซียวเล่อหงายหลังเสียการทรงตัว เฟิงลี่ยังสะบัดตัวออกจากพันธนาการ ม้วนตัวกลิ้งออกมาแล้วก็ผุดลุกขึ้น หญิงสาวออกตัววิ่งอย่างไร้ทิศทาง ทว่าวิ่งไปไม่กี่ก้าว ร่างเล็กพลันถูกกระตุกกลับอย่างแรง อ๋องหนุ่มจับร่างนุ่มขึ้นอุ้มพาดบ