All Chapters of พันธนาการรัดรึงใจ: Chapter 71 - Chapter 80

เจิ้งเทียนฉียิ่งโกรธา เขาไม่ยินยอมให้ใครหน้าไหนบังอาจมาล่วงเกินคนของเขา โดยเฉพาะบุตรสาวบุญธรรมที่ครั้งหนึ่งเคยช่วยชีวิตเขาไว้ “เจ้าถูกรังแกถึงเพียงนี้ยังปกป้องนางอีกรึ?”เขาหันไปสั่งหูจิง “ยังไม่รีบไปวังเจี้ยนอ๋อง พาเสี่ยวเล่อกับนางผู้นั้นมาลงทัณฑ์ข้อหาหลอกลวงเบื้องสูง!”ข้อหานี้มีแต่ต้องตัดหัวเท่านั้น หูจิงประสานหมัดรับคำ กำลังจะหันหลังเดินออกไป“หยุดนะ!”ซือเร่อตวาดก้อง ทำหูจิงชะงักงันหยาดน้ำตาสีใสคลอหน่วยอยู่ในดวงตาคู่งามของซือเร่อ นางค่อยๆ ลุกออกจากเก้าอี้และคุกเข่าลง อ้อนวอนเสียงเครือ ท่าทางอ่อนแอบอบบางน่าสงสารจับใจ ใครเห็นย่อมต้องใจอ่อน“ท่านพ่อบุญธรรม...ได้โปรดเมตตาเฟิงลี่ด้วยเถิดเพคะ ท่านทำอย่างนั้นมิได้เด็ดขาด เฟิงลี่เป็นน้องสาวของหม่อมฉัน เป็นสายเลือดเดียวที่เหลือในโลกนี้ ความผิดของเฟิงลี่ครั้งนี้ หม่อมฉันขอแบกรับเอาไว้เอง”แม่นางน้อยไม่พูดเปล่า เพื่อความสมจริง นางโขกศีรษะตรงแทบเท้าชายชราตรงหน้าอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ออดอ้อนเจือเสียงสะอื้นไห้อีกว่า “หม่อมฉันโขกศีรษะให้พระองค์แล้ว โปรดละเว้นเฟิงลี่ด้วยเพคะ”ซือเร่อในสายตาของเจิ้งเทียนฉียิ่งเป็นสตรีนางน้อยที่ดี เปี่ยมเมตตาปรา

อำนาจล้นฟ้าที่สามารถเรียกลมเรียกฝนได้ ย่อมปิดปากหรือบิดเบือนข่าวคราวจากดำเป็นขาวกลับขาวเป็นดำได้เช่นกันเรื่องงานมงคลของเจี้ยนอ๋องกับท่านหญิงหยี่ซินก่อนหน้าจึงเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดเท่านั้น แท้จริงแล้วคู่หมั้นของเจิ้งเซียวเล่อคือน้องสาวฝาแฝดของท่านหญิงหยี่ซินที่ไม่เคยปรากกฎกายให้ผู้ใดยลโฉมมาก่อนส่วนตื้นลึกหนาบางไม่มีใครรู้ทั้งสิ้นแน่นอนว่าผู้ที่ไม่ควรรู้ความจริงที่สุดคือโอรสสวรรค์เพราะเจิ้งเทียนฉีรู้ดี หากว่าเรื่องราวที่เปรียบเสมือนการหมิ่นเกียรติเบื้องสูงนำพาความอัปยศให้ราชวงศ์เยี่ยงนี้ฮ่องเต้ผู้มีอำนาจสูงสุดในแผ่นดินและรักหน้าตาชื่อเสียงยิ่งกว่าเรื่องกบฏทรงล่วงรู้เข้า ย่อมเป็นเรื่องใหญ่แน่แท้ดังนั้น เขาจึงต้องจัดการกระทั่งใช้ฝ่ามือตนปิดผืนนภา อุดรูรั่วได้กระทั่งเม็ดฝนมิให้เล็ดลอดตกจากฟากฟ้าฮ่องเต้เจิ้งเทียนหมิงเองก็มีราชกิจรัดตัว เรื่องยิบย่อยหลังเรือนของโอรสที่มิได้โปรดปรานอย่างเจี้ยนอ๋องจึงมิใช่เรื่องใหญ่ ขอแค่อีกฝ่ายไม่ทำให้ทรงกริ้วจนโทสะกัดกร่อนทั่วร่างก็นับว่าดียิ่ง อีกอย่าง ก่อนที่พระองค์จะทรงออกราชโองการสมรสพระราชทาน ก็ชัดเจนแล้วว่ารัชทายาทชอบพออยู่กับบุตรีบุญธรรมของชินอ

ไม่นาน ทั้งเหล้า เตาอุ่น และอาหารกับแกล้มพร้อมสรรพจึงถูกยกมาทั้งหมดถึงในศาลาเฟิงลี่รับจอกเหล้าที่สาวใช้ส่งให้ยกขึ้นเบื้องหน้าชักชวนเจิ้งเซียวเล่อ “ดื่ม”สามีไม่ปฏิเสธภรรยาอยู่แล้ว “ดื่ม”สายตาคมที่มองผ่านจอกเหล้าช่างกรุ้มกริ่มอบอุ่นนัก เฟิงลี่ให้รู้สึกขนลุกตั้งชันทั้งตัว ภาพวาบหวามระหว่างนางกับเขาพลันบังเกิดเต็มสมองไปหมด หญิงสาวจึงหลุบตา ไม่มองเขาอีกแต่นางหารู้ไม่ว่า แพขนตายาวงอนกับพวงแก้มแดงเรื่อยิ่งขับเน้นให้ตนเองงดงามปานใด เจิ้งเซียวเล่อถึงกับเหม่อมอง หัวใจในอกแกร่งเต้นระรัว ไม่อาจละสายตาจากเฟิงลี่ได้เลยพลบค่ำมาเยือน หิมะร่วงโรย สีขาวจัดตัดแสงโคมสีแดง ให้ความรู้สึกตระการตาไปอีกแบบ อากาศเย็นตัวลงมากกว่าเดิม ทว่าสองคนในศาลายังคงนั่งทอดอารมณ์ไม่ขยับไปทางใดหลังจากแพ้ทุกกระดานแต่เรียนรู้ได้มากแล้ว เรียกได้ว่ารุกไล่ตั้งรับได้อย่างสมศักดิ์ศรี ยามนี้เฟิงลี่จึงนั่งดื่มเหล้าแทนเจิ้งเซียวเล่อถามขึ้น “เจ้าไม่เดินหมากแล้ว?”ได้ยินเสียงทุ้มต่ำถามคล้ายไม่ใส่ใจ เฟิงลี่ที่เริ่มมึนน้อยๆ จึงย่นจมูกตอบเสียงเนือย“แหงนมองม่านฟ้า อย่าให้จอกว่างเปล่า เราสองร่ำสุรา ร่วมเย้ยแสงจันทร์ ไม่เมาไม่เลิกรา”

“ใช่แล้ว...” นางกลอกตาขบคิดหนักหน่วง “อันที่จริง หม่อมฉันคิดจะสารภาพหลังจากมีลูกให้ท่านอ๋องสักคนสองคน แต่จนใจที่ยังไม่ตั้งครรภ์เสียที”ชายหนุ่มขำพรืด “เฟิ่งซิน... เราสองเพิ่งเข้าหอ”หญิงสาวพยักหน้าเนือยๆ “อืม...ก็จริง เป็นข้าที่ใจร้อน”อ๋องหนุ่มทำท่าครุ่นคิด ในแววตาซ่อนประกายเจ้าเล่ห์ พลางเอ่ยหยั่งเชิง “เอาอย่างนี้ สมมติว่ายามนี้เจ้ามีลูกให้ข้าแล้ว”คนเมากะพริบตา ทำท่าคิดตาม ได้ยินอีกฝ่ายกล่าวอีกว่า “ลูกของพวกเรากำลังวิ่งเล่นอยู่ข้างนอกอย่างสนุกสนาน”เฟิงลี่มองไปทางประตูที่ปิดสนิท คล้ายได้ยินเสียงหัวเราะสดใสของเด็กน้อยดังแว่วมา “อืม...ท่าทางซุกซนเชียว”คนเมามักมีจินตนาการล้ำเลิศ เจิ้งเซียวเล่อกลั้นยิ้ม สะกดอาการปวดกรามเอาไว้ “ทีนี้ก็บอกความจริงมา”เมื่อถูกหลอกล่อจนสติล่องลอย เฟิงลี่จึงตกบ่วงมายา นางกล่าวเนิบช้าแฝงความคุกคามบางเบา“ท่านอ๋องควรรักหม่อมฉันที่เป็นหม่อมฉันได้แล้ว จงลืมหญิงอื่นไปเสีย นางไม่คู่ควรกับท่านแม้แต่น้อย ตกลงไหม?”เจิ้งเซียวเล่อตะลึงวูบ ก่อนส่ายหน้าเบาๆ อย่างไม่เข้าใจ เขาก็รักนางที่เป็นนางปะไร เคยรักใครที่ใดหรือ?เฟิงลี่เห็นเขาส่ายหน้าไปมา ให้รู้สึกหงุดหงิดฉับพลัน

อ๋องหนุ่มได้ฟังพลันหน้าชา “เจ้าว่าอะไรนะ?”เฟิงลี่หลับหูหลับตากล่าวหาอีกว่า “ท่านทำเกินไปแล้ว เหตุใดถึงรังแกกันเช่นนี้ ท่านยังเป็นคนอยู่หรือไม่?”นางตรงหน้าเข้าใจบางสิ่งผิดมหันต์ ทำเอาสมองที่ฉลาดปราดเปรื่องมาโดยตลอดของเจิ้งเซียวเล่อถึงขั้นมึนงงอย่างยิ่ง“เดี๋ยว...เจ้ากำลังเข้าใจข้าผิด”นี่คือสาเหตุที่ทำให้อ๋องหนุ่มกระวนกระวายจนถึงขั้นนอนไม่หลับทั้งคืน เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองพลาดตรงจุดใด ทั้งยังผิดพลาดอย่างร้ายแรงสตรีผู้หนึ่งถูกจับตัวไปกักขัง ถูกบีบบังคับให้ดื่มยาสั่ง ถูกจับโยนใส่เกี้ยวเจ้าสาวโดยไม่เต็มใจท้ายที่สุด...เมื่อนางตื่นมายามรุ่งยังกลายเป็นภรรยาผู้อื่นโดยไม่ตั้งใจในขณะที่เขารู้ทั้งหมดแต่กลับไม่ช่วยเหลือยังรอเชือดอย่างใจเย็น เป็นใครก็ต้องโกรธเคืองทั้งสิ้นขณะเร่งขบคิดคำอธิบายพลันได้ยินอีกฝ่ายกล่าวอย่างโกรธาว่า “ในเมื่อท่านล่วงรู้แผนการของพี่สาวข้าจนหมดสิ้น เหตุใดไม่ยับยั้ง ไยไม่นำเรื่องนี้ไปแจ้งท่านพ่อบุญธรรมของนาง หากพวกท่านช่วยกันทัดทาน พี่สาวข้ายังจะกล้าหรือไม่? ตัวข้ายังจะถูกทำร้ายเช่นนี้หรือไร? ยังจะถูกกรอกยาหรือไม่? ยังจะถูกจับใส่เกี้ยวเจ้า