All Chapters of พันธนาการรัดรึงใจ: Chapter 41 - Chapter 50

อ๋องหนุ่มไม่รู้ว่าสิ่งที่เฟิงลี่กระทำลงไปล้วนเป็นเพราะสัญชาตญาณในจิตใต้สำนึก หาได้มีสติล่วงรู้อันใดไม่หลังจากนั้น งานบ่าวไพร่ทั่วไปล้วนตกอยู่ในมือของเฟิงลี่เจิ้งเซียวเล่อสั่งให้นางทำงานชั้นต่ำทุกอย่าง ปรารถนาเห็นนางทรมานอย่างอารมณ์ดี“หน้าที่ของภรรยาก็เช่นนี้ ต้องปรนนิบัติสามีให้ดี จงรู้ไว้”ทว่าเพิ่งสิ้นคำข่มขู่ทุ้มต่ำทรงพลัง กลับเห็นคนงามทำงานหนักด้วยท่าทางสบายๆ มิได้ลำบากอันใดอ๋องหนุ่มให้นึกอึ้ง จึงสั่งเพิ่มงานให้นางมากกว่าเดิมผลที่ได้รับคือ เฟิงลี่ยังคงไม่รู้สึกรู้สา นางสามารถทำงานที่ได้รับมอบหมายได้ดี คล่องแคล่วว่องไว ไม่รู้สึกทุกข์ร้อนใดๆ ไม่ว่าจะเป็นซักผ้า ฝ่าฟืน แบกถังน้ำ แบกไม้ เชือดไก่ แล่เนื้อวัว กระทั่งขุดรูเพื่อดึงอสรพิษร้ายอย่าง ‘งู’ มาต้มน้ำแกงยังทำได้ดียิ่งเจิ้งเซียวเล่อให้รู้สึกหงุดหงิดเหลือเกินพลบค่ำมาเยือน โถงเรือนสว่างไสวดุจยามทิวาท่ามกลางบรรยากาศเย็นฉ่ำ เสียงดนตรีบรรเลงในทำนองไพเราะเสนาะโสต สะกดใจคนฟังอย่างประหลาดทั้งที่ทำงานหนักมาทั้งวัน แต่เฟิงลี่กลับมิได้พักผ่อน นางถูกพาตัวมาร่วมชมความครึกครื้นรื่นเริงกับบรรยากาศร่ำสุราเคล้าเสีย

“แต่ว่าน้องรองของข้ามิใช่สุภาพชนสักเท่าใด ยิ่งมิใช่คนดีอะไร บางทีพวกเราอาจดูเบาเขาเกินไปก็เป็นได้ แค่พิธีกราบไหว้ฟ้าดินจะมีผลกับเขาหรือไม่?”หญิงสาวมิได้วิตกกังวล นางกล่าวเสียงนุ่มหวานละมุน “รัชทายาทไม่ต้องห่วงเพคะ น้องสาวของหม่อมฉันได้รับ ‘ยาสั่ง’ ควบคุมได้กระทั่งจิตวิญญาณ ต่อให้อยู่ต่อหน้าท่านพ่อบุญธรรมก็ยังไม่แน่ว่าจะแยกแยะออกว่านางมิใช่หม่อมฉัน และที่สำคัญ กว่านางจะได้สติครบครันก็ล่วงเข้าสามเดือนหลังจากเข้าหอแล้ว ความสัมพันธ์ลึกซึ้งยิ่ง ไม้ได้กลายเป็นเรือแล้วไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ ไม่แน่ว่าในท้องของนางอาจมีอ๋องน้อยก่อร่างสร้างตัวจนแข็งแรง หากเจี้ยนอ๋องจะทรงส่งคืนคงไม่แคล้วถูกประณามจนไม่มีที่ยืนในแผ่นดิน” ดวงเนตรงามฉายแววเจ้าเล่ห์ทอประกายพร่างพราย นางเสริมอีกว่า “เมื่อถึงเวลาที่หม่อมฉันออกมาเปิดเผยตัวตน ต่อให้เป็นท่านพ่อบุญธรรมก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้เช่นกัน” คำตอบของสตรีข้างกายส่งผลให้เจิ้งซงหยวนพึงพอใจ เขายกยิ้มอบอุ่นเอื้อมมือไปโอบเอวบางเพื่อแนบชิดเหมือนที่เคยพลางเอ่ยชื่นชมด้วยเส้นเสียงทุ้มนุ่ม“หยี่ซินของข้าช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก เช่นนี้ล่ะถึงจะเหมาะสมต่อตำแหน่ง

ทางฝั่งเจ้าบ่าวบนหลังอาชานำขบวนแม้ใบหน้าหล่อเหลายังคงเย็นชาไม่เผยอารมณ์ออกมา หากแต่ใครไหนเลยจักล่วงรู้ว่าในอกแกร่งแอบพะวงอยู่ไม่น้อยเนื่องจากก่อนแต่งงานเพียงวันเดียว จางฉวนสืบได้ว่า แท้จริงแล้วหยี่ซินผู้นั้นร้ายกาจไม่เบา เจ้าเล่ห์กว่าที่คาดการณ์นางจับตัวน้องสาวฝาแฝดแล้วคุมขังเอาไว้ เพื่อบังคับให้ขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวของเขาในวันนี้ เห็นได้ชัดว่าผู้น้องฝาแฝดนางนั้นมิได้เต็มใจร่วมมือหลอกลวงเขาแต่อย่างใดในใจของอ๋องหนุ่มให้รู้สึกร้อนรุ่มอย่างประหลาด... สิ่งนี้ทำให้เจิ้งเซียวเล่อรู้สึกเสียใจอย่างมากที่จับคนงามมาทรมานตั้งหลายวันแม้ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชายังคงนิ่งเฉยไม่เผยอารมณ์ ทว่าฝ่ามือใต้แขนเสื้อกลับกำแน่น อ๋องหนุ่มขมวดคิ้วเคร่งเครียด คิดเพียงต้องการชดใช้ความผิดให้อีกฝ่ายอย่างสาสมนางจะตีเขาก็ได้ เขาพร้อมยืดอกรับอย่างไม่อิดออด ขอแค่นางให้อภัยเขาก็พอ...ขบวนยิ่งใหญ่ส่งเสียงแห่งความมงคลดังสนั่นสั่นแผ่นดิน กระทั่งเจิ้งเซียวเล่อเดินทางมาถึงหน้าประตูใหญ่ของวังฝูอ๋อง เขาจึงได้คลายความพะวงเมื่อลงจากหลังม้าแล้วถือโอกาสฟังคำกระซิบรายงานอันรวดเร็วจากจางฉวนที่มายืนรออยู่ทางด้านหลังคล

หากคนของเขาเห็นมีใครบังอาจแอบเข้ามาอย่างย่ามใจมีแต่ต้องลากตัวออกไปปาดคอไกลๆ ให้ตายในดาบเดียวคล้อยหลังเจ้าสาว เจิ้งเซียวเล่อหันมาสั่งการจางฉวนที่เดินตามอยู่ด้านหลังอย่างใกล้ชิด“เจ้ารีบไปแจ้งลุงหวังให้หาวิธีต้มยาแก้ ‘ยาสั่ง’ มาโดยเร็ว อย่าได้แพร่งพรายให้ใครรู้”ลุงหวังคือหมอชราแซ่หวัง นามว่าซุนเขามีวิชาแพทย์สูงส่ง ฉายาติดกายคือ ‘เซียนโอสถ’แต่เรื่องนี้มีเพียงเจิ้งเซียวเล่อที่รู้ ผู้คนทั่วไปคิดว่าหวังซุนเป็นเพียงหมอชราฝีมือดีผู้หนึ่งเท่านั้นส่วนความสามารถทางด้านปรุงยา ไม่มีใครล่วงรู้ทั้งสิ้นหวังซุนมีนิสัยเย่อหยิ่งถือตัวเป็นที่สุด เลือกมาประจำอยู่วังเจี้ยนอ๋องโดยไม่ยอมไปอยู่ในพระราชวัง เขาไม่คิดจะปรนนิบัติรับใช้เชื้อพระวงศ์หรือรักษาขุนนางคนใดทั้งนั้น สาบานจะติดตามเพียงเจิ้งเซียวเล่อผู้เดียว เรื่องนี้ทำฮ่องเต้เคืองพระทัยยิ่งนักเจิ้งเซียวเล่อจึงยอมถูกกล่าวหาด้วยถ้อยคำว่าเห็นแก่ตัวอยากได้หมอเก่งกาจไว้ข้างกายโดยไม่สนใจราชนิกุลคนอื่น ๆ เขาแบกรับคำครหาเพื่อที่โทษทัณฑ์จะได้ไม่ตกแก่หมอชราหวังซุน แค่ถูกพระบิดาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเท่านั้น ไม่นับเป็นอะไรจางฉวนรับคำล่าถอยไป จาก

“อ่า...แต่ที่นี่คือห้องหอของท่านอ๋องสูงศักดิ์และผู้ป่วยคือพระชายาเชียวนะ”“ยิ่งต้องรักษา! หลบไป!”“โอ๊ย!”เสียงไม้เท้าเคาะศีรษะดังขึ้นหนึ่งที เสียงสนทนาจึงจบลง ประตูห้องพลันถูกเคาะเบาๆ“ท่านอ๋อง กระหม่อมหวังซุนพ่ะย่ะค่ะ”เจิ้งเซียวเล่ออยากเชิญหมอหวังพอดีจึงเอ่ยเสียงเรียบ “เข้ามา!”ทว่าผู้ปรากฏกายเข้าถึงในห้องหอกลับมิใช่เพียงหวังซุน แต่มีจางฉวนและหลี่เค่อติดตามมาด้วย ท่าทางเมาเหล้ามาเชียวเสียงทุ้มกังวานของหัวหน้าองครักษ์และกุนซือจึงดังขึ้น “มาเพราะเป็นห่วง ถ้าไม่ห่วงย่อมไม่มา ใครกันทำให้ห่วงใย...”สีหน้าของอ๋องหนุ่มยิ่งขรึมเครียดเจ้าพวกนี้คือตัวป่วนห้องหอโดยแท้ช่วยมิได้ที่หวังซุนคือผู้อาวุโสที่เจิ้งเซียวเล่อให้ความไว้วางใจกระทั่งวางชีวิตเอาไว้ให้อีกฝ่ายในทุกคราที่เขาบาดเจ็บ ส่วนบุรุษหนุ่มทั้งสองคือคนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันในห้องหอของเจี้ยนอ๋องยามนี้ที่แม้แต่ข้ารับใช้ยังไม่กล้ามายืนเวรยามใกล้ๆ เรือนด้วยเกรงจะเป็นการรบกวนนายเหนือหัว จึงมีผู้กล้าเข้ามาป่วนห้องหอถึงด้านในเมื่อผู้คนมากกว่าหนึ่งพร้อมกลิ่นยาโชยคลุ้งปรากฏขึ้น สตรีชุดแดงพลันมีปฏิกิริยาบางประการ นางชะงักงัน เบิกตากว้าง สะบั