Lahat ng Kabanata ng พันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+: Kabanata 141 - Kabanata 150

เคย์เดนนอนตะแคงกอดลูกสาว แต่สายตาของเขากลับมองใบหน้าหวานของนรินดาด้วยความเจ็บปวด มือคู่นี้ที่เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้จับมันอีกแล้ว เขาไม่อยากปล่อยมือของเธอไปเลย อยากให้เธออยู่ตรงนี้กับเขา แต่ก็ไม่รู้วิธีรั้งคนตัวเล็กแล้วเพราะรู้ความเลวของตัวเองดี “พ่อรักน้องควีนนะครับ รักแม่น้องควีนด้วย” “หนูก็รักคุณพ่อคุณแม่ค่ะ” เขาทำได้เพียงบอกแค่นี้ เขารู้ว่าเธอได้ยิน เพราะหญิงสาวยังไม่นอน เขาเจ็บปวดที่รู้ตัวว่ารักเธอช้าไป แต่เธอเจ็บปวดกับการกระทำของเขามาตลอด จนไม่รู้ว่าชาตินี้จะชดใช้ความเลวของตัวเองยังไงหมด ทั้งสามนอนหลับอยู่บนเตียงกว้าง แม้เคย์เดนและนรินดาจะแบ่งความรักให้ลูกสาวมากแค่ไหน แต่หัวใจของทั้งคู่กำลังแตกสลาย มันเป็นความใกล้ชิดที่อยู่ไกลแสนไกล “ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากให้เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปนะน้ำตาล...แต่ฉันรู้ว่าฉันเลวมาก มากเกินกว่าที่เธอจะให้อภัยได้จริง มันคงถึงเวลาที่ฉันจะต้องปล่อยเธอไปจริงๆ แล้วสินะ” เสียงเคย์เดนที่บอกด้วยเสียงแผ่วเบาแม้จะรู้ว่านรินดาหลับตาแล้ว แต่เขารู้ว่าเธอได้ยิน ไม่ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น เ

คราแรกคาร์เตอร์จะดึงคินน์เข้ามาเพื่อให้พี่ชายได้รู้ใจของตัวเองสักทีว่ารักยายตัวเล็กมากแค่ไหน เขาเลยตัดสินใจโทร. บอกผู้ชายคนนั้นเรื่องอาการป่วยของนรินดา แต่ทุกอย่างกลับพลิกโดยกลายเป็นว่านรินดาคิดจะแต่งงานกับผู้ชายคนนั้น ซึ่งเขาไม่รู้ว่าเหตุผลคือการหนีให้พ้นพี่ชายของเขาหรือเปล่า แต่ตอนนี้เคย์เดนก็เจ็บเจียนตายจนแทบยืนไม่ไหว “กูอยากขอโทษน้ำตาล อยากจะให้เธอให้อภัยกู กูผิดเอง” “ก็กูเคยบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าความอดทนของคนเรามันมีขีดจำกัด น้ำตาลเองก็คงไม่อยากทนแล้ว เธอเลยเลิกที่จะตัดใจจากมึงและไปแบบนั้น” คาร์เตอร์บอกเพราะเขาเคยเตือนเคย์เดนเรื่องนี้แล้ว ไม่ว่าใครที่มาเห็นก็รับรู้ว่าพี่ชายของเขารู้สึกยังไงกับนรินดา แต่มันเป็นพวกปากแข็ง และเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี จนวันนี้มันต้องเสียนรินดาไปจริงๆ “มันสภาพหมาขนาดนี้เลยเหรอ” เสียงของผู้มาใหม่ที่ตอนแรกกะจะไปทำธุระ แต่ฝนดันเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักเขาเลยแวะมาที่นี่ก่อน ไว้ฝนซาแล้วค่อยขับต่อ บรรยากาศภายนอกฝนตกรุนแรงมาก ขืนขับต่อไปมีหวังเกิดอุบัติเหตุได้ “มึงมาด้วยเหรอทัพ” “กะจะมาขออาศัยชั่ว

“คุณแม่จะไปนอนด้วยไหมคะ” ใบหน้าหวานของนรินดาเงยหน้าขึ้นมองคินน์อย่างไม่รู้จะตอบลูกยังไงดี ซึ่งคินน์ได้แต่ยิ้มออกมา เพราะไม่อยากนรินดาเป็นกังวลมากเกินไป “คงไม่ได้ไปนอนแล้วล่ะค่ะคนสวยของแม่” “ทำไมคะ...แต่คุณพ่อบอกอยากให้คุณแม่ไปนอนด้วยอีกนะคะ” “ต่อไปนี้ แม่จะไม่ได้ไปที่นั่นแล้วค่ะน้องควีน แม่อาจจะไปส่งหนูแล้วกลับเลยนะคะ” “ฮือ...ทำไมคะ เราจะไม่ได้นอนด้วยกันอีกแล้วเหรอคะ หนูอยากอยู่กับคุณพ่อคุณแม่นะคะ” สักพักใบหน้าหวานของลูกสาวก็เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ซึ่งนรินดาได้แต่มองแล้วอดสงสารลูกสาวไม่ได้ แต่เธอเลือกแล้ว เธอจะไม่ถอยหลังกลับไปหาเคย์เดน ผู้ชายที่ทำร้ายจิตใจของเธอมาตลอดอีกแล้ว “หลังจากนี้คุณแม่จะแต่งงานกับลุงคินน์นะคะ หนูก็รักลุงคินน์ไม่ใช่เหรอคะ ต่อไปลุงคินน์จะมาเป็นครอบครัวของเรานะคะ” คำตอบของแม่ทำให้เด็กน้อยมองใบหน้าหล่อเหลาของลุงคินน์ “ไม่เอา...หนูอยากให้แม่แต่งงานกับคุณพ่อมากกว่า” นรินดาถึงกับกุมขมับ เพราะความพยศของลูกสาวเริ่มแสดงให้เห็นแล้ว น้องควีนฉลาดกว่าที่เธอคิดมาก ไม่รู้เคย์เดนสอนอะไรลูกไปบ้างช่ว

“เดี๋ยวแม่เอาของกินไปจัดใส่จานให้นะคะน้องควีน” เพราะไม่อยากอยู่ตรงนี้นานๆ หญิงสาวเลยเลือกที่จะเข้าครัวไปก่อน จะได้ไม่ต้องเสวนากับผู้ชายคนนี้ “ค่ะ” เคย์เดนมองร่างเล็กของนรินดาตาละห้อย เขานะอยากจะเข้าไปกอดไปหอมคนตัวเล็กอย่างที่ทำกับลูกในตอนนี้เหลือเกิน แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะตัวเองทำกับเธอไว้เยอะเลย “คุณพ่อ...” “ครับ” เคย์เดนหันมาสนใจลูกสาวที่กำลังนั่งเล่นตุ๊กตาอยู่ “คุณพ่อไม่ไปช่วยคุณแม่ในครัวเหรอคะ” “งั้นเดี๋ยวพ่อมานะครับ น้องควีนนั่งเล่นตรงนี้รอก่อนนะครับ” เคย์เดนยิ้มเพราะขนาดลูกสาวยังเปิดทางขนาดนี้ เขาจะต้องพิชิตใจแม่ของลูกให้ได้ไม่ว่ายังไงก็ตาม ร่างใหญ่ของเคย์เดนเดินไปที่ห้องครัว เห็นว่านรินดากำลังเทอาหารใส่จานพร้อมจัดเรียงให้มันดูน่ากินมากกว่าเดิม ร่างใหญ่ของเคย์เดนก็เดินเข้าไปประกบข้างหลังสาวร่างเล็ก แล้วใช้มือหนาโอบเอวบางๆ เอาไว้ด้วยลำแขนใหญ่ของเขา “อุ๊ย! คุณจะทำอะไร” เมื่อมือใหญ่โอบเอวบาง ทำให้เธอตกใจ และหันมาเผชิญหน้ากับเขาอย่างช่วยไม่ได้ “คิดถึงน้ำตาลครับ” เสียงทุ้มบอกอย่าง

ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อปากหยักของเคย์เดนก็กระแทกลงมาจูบที่ปากบางของเธออย่างแรง จนเธอรับรู้ถึงกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก แต่รอบนี้ไม่ใช่เลือดของเธอ แต่เป็นเลือดของเขาต่างหาก “อื้อ...” ลมหายใจของเธอถูกคนตัวโตสูบไปจนหมด เขาจูบลงมาอย่างรุนแรงเหมือนกับความรู้สึกของเขาที่กำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้ “ผมรักน้ำตาลนะ รักมากด้วย อย่าไปกับเขาได้ไหม ถึงน้ำตาลเคยมีอะไรกับเขาแล้วผมก็ไม่แคร์ ขอแค่น้ำตาลกลับมาหาผม” คำตอบของเคย์เดนทำเอานรินดาอึ้ง เพราะเธอไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ ไม่แคร์ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนหงุดหงิดโวยวายลั่นบ้านขนาดนั้น “ถอยออกไปค่ะคุณเคย์เดน ฉันบอกคุณแล้วยังไงคะว่าเรื่องระหว่างเรามันไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว” มือน้อยผลักอกแกร่งให้ออกห่าง คำพูดของเขาเมื่อครู่เกือบทำให้เธอใจอ่อน แต่ถึงกระนั้นเธอจะไม่มีทางเป็นแบบนั้น สิ่งที่เขาทำกับเธอมันมากมายเกินกว่าที่จะให้อภัยคนใจร้ายคนนี้ง่ายๆ “น้ำตาล...” “ถ้าคุณคิดว่าการที่ฉันให้คุณเข้าบ้านวันนี้มันหมายความว่าฉันใจอ่อนละก็ ไม่ใช่เลยค่ะ ฉันคิดว่าการที่ฉันไม่มีคุณข้างกายแบบนี้ มันเป็นอะไรที่ฉันมีความสุข