All Chapters of พันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+: Chapter 131 - Chapter 140

“วันหลังพาหนูไปกินขนมอีกนะคะ ซื้อไปฝากคุณแม่ด้วยค่ะ” เสียงเล็กๆ บอกอย่างน่ารัก ทำให้คินน์อดยิ้มตามไม่ได้ ใบหน้าหวานๆ ที่ได้เค้าพ่อกับแม่ผสมผสานได้อย่างลงตัว“น้องควีน” เคย์เดนเดินออกมาจากบ้าน แล้วพบกับร่างเล็กของลูกสาวที่กำลังเงยหน้าคุยกับคินน์อยู่“คุณพ่อ” สาวน้อยร่างเล็กวิ่งเข้าไปหาพ่อของตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เดินมาเกาะขาของพ่ออย่างน่ารัก“ผมจะบอกอะไรคุณให้นะคุณคินน์ น้ำตาลกับน้องควีนเป็นของผม คุณไม่มีสิทธิ์จะมาแย่งเธอไป” เคย์เดนบอกอย่างข่มขู่ เพราะเขาไม่ต้องการให้ใครมาแย่งเมียและลูกสาวเขาไปเด็ดขาด“น้ำตาลบอกผมแล้วว่าคุณและเธอจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันนอกจากเรื่องลูกเท่านั้น” สิ่งที่คินน์พูดออกมานั้นทำให้เคย์เดนถึงกับกัดกรามกรอด เพราะมันคือเรื่องจริง แต่เรื่องอะไรที่เขาจะยอมยกเมียกับลูกให้ชายอื่น ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ เขาจะไม่มีทางให้ใครมายุ่งกับนรินดาเด็ดขาด“แล้วยังไง ถึงยังไงน้ำตาลก็เป็นเมียของผม ผมจะไม่มีทางยกเธอให้คุณเด็ดขาด” ถ้าไม่เพราะกลัวนรินดาโกรธนะ เขาคงกระทืบชายตรงหน้าไปแล้ว แต่ที่ไม่ทำเพราะไม่อยากสร้างเรื่องราวให้ใหญ่โตแล้วโดนหญิงสาวเกลียดไปมากกว่านี้“คุณคิดว่าตอนนี้ตัวเอง

ย้อนกลับไป 4 ปีก่อนบรรยากาศภายในบ้านหลังใหญ่ที่ทำเอาสาวร่างเล็กอย่างนรารักษ์หรือนรินดาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นเต้น เพราะเธออยู่แต่ชนบท นานๆ จะได้เข้าเมืองที และยิ่งได้เดินทางมายังบ้านหลังใหญ่ที่ป้าของเธอทำงาน ทำเอาเด็กสาวถึงกับตาโตด้วยความตื่นเต้น“น้ำตาล...”“คะป้าจี” เสียงหวานขานรับอย่างน่ารัก เสียงของนรินดามันหวานเพราะพริ้งจนคนฟังหยุดฟังไม่ได้“อยู่ที่นี่ไปก่อนนะ ระหว่างนี้ก็อ่านหนังสือสอบเพื่อรอเข้าเรียนต่อนะ เรียนช้ากว่าเพื่อนไปตั้งปีหนึ่ง รอบนี้ต้องตั้งใจรู้ไหม”“ค่ะ...ป้า...หนูจะตั้งใจนะคะ” เด็กสาววัยสิบแปดปีบอกผู้เป็นป้าอย่างเข้าใจ“งั้นเดี๋ยวเราไปหาคุณเคย์เดนกัน”“คุณเคย์เดน...” เสียงหวานถามถึงชื่อ“ใช่...เจ้าของบ้านหลังนี้ น้ำตาลอย่าไปทำตัวซุ่มซ่ามรู้ไหม คุณเคย์เดนเขาไม่ชอบ อีกอย่างคุณเขาไม่ชอบความวุ่นวาย”“ค่ะ...น้ำตาลทราบแล้วค่ะ”ร่างเล็กที่ใส่เพียงเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเดินเข้าไปในตัวบ้านด้วยความประหม่าและตื่นเต้น เพราะเธอกลัวว่าจะทำตัวไม่ถูก หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้จนกระทั่งเสียงของผู้เป็นป้าบอกให้เธอเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของบ้านหลังนี้“น้ำตาล...ไหว้คุณเคย์เดนสิ” นรินดาเงย

“วันนี้เราจะไปเยี่ยมคุณแม่ใช่ไหมคะคุณพ่อ” ลูกสาวถามหลังจากที่เคย์เดนสวมชุดกระโปรงชีฟองให้ ชายหนุ่มมองใบหน้าหวานที่มีแก้มฝาดสีแดงระเรื่อ จนเขาอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มนุ่มๆ นี่ แก้มของลูกสาวนุ่มเหมือนของนรินดาไม่มีผิด “ใช่ครับ...วันนี้ต้องช่วยคุณพ่อง้อคุณแม่รู้ไหมครับ” เคย์เดนกำชับลูกสาวของตัวเอง เพราะอยากให้น้องควีนมาเป็นกาวใจเผื่อว่านรินดาจะใจอ่อนลงบ้าง “ได้เลยค่ะคุณพ่อ...” เคย์เดนส่งยิ้มให้กับลูกสาวตัวน้อย จากนั้นชายหนุ่มก็อุ้มลูกสาวด้วยลำแขนใหญ่เพื่อพาลูกสาวไปเยี่ยมคนเป็นแม่ และตอนนี้ต่อให้นรินดาหาว่าเขาหน้าด้านเขาก็ยอม ถ้ามันจะทำให้ได้หญิงสาวกลับคืนมา วันนี้ชายหนุ่มขับรถด้วยตัวเอง ไม่ได้มีลูกน้องช่วยขับเหมือนทุกครั้ง เพราะอยากจะพาลูกสาวไปขับรถเล่นด้วยระหว่างขากลับ “คุณพ่อ...ตรงนั้นมีชิงช้าอันใหญ่มากเลยค่ะ” ระหว่างทางน้องควีนชวนคุยจ้อไม่หยุดจนเคย์เดนที่ไม่เคยยิ้มก็ไม่สามารถหยุดความรู้สึกมีความสุขนี้ได้ และมันคงจะดีกว่านี้ถ้าคนที่นั่งข้างๆ ของเขาอีกคนคือแม่ของลูกสาวคนนี้ “ไว้พ่อพามาเล่นดีไหมครับ” “ดีค่ะ น

“น้ำตาลไม่ใช่คนรักของคุณเคย์เดนค่ะ อาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดกัน น้ำตาลกับเขาแค่พ่อกับแม่ของน้องควีนนะคะ” นรินดาบอกเสียงเย็นชา จนเคย์เดนหน้าซีดเผือด เพราะคำปฏิเสธของหญิงสาวมันแปลตรงตัวเลยว่าเธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันอีกต่อไป “น้ำตาล...” เคย์เดนเรียกชื่อของหญิงสาวที่เธอไม่แม้แต่จะหันมาสนใจเขาเลยสักนิดเดียว ไม่ใช่แค่เคย์เดนที่อึ้งหรอก ทุกคนในห้องก็อึ้งไปตาม ๆ กัน เพราะไม่คิดว่านรินดาจะกล้าพูดแบบนี้ออกมา “เอ่อ...” คาร์เตอร์มองพี่ชายแล้วเกิดความสงสัย แต่เขาก็เข้าใจนรินดาว่าที่ทำแบบนี้เพราะอะไร และเขาอยากให้พี่ชายได้รู้สำนึกกับสิ่งที่ตัวเองทำสักทีว่ามันไม่ได้ดีเลยสักนิดเดียว “เอ่อ...น้ำตาลอิ่มหรือยัง อยากได้อะไรเพิ่มไหม เดี๋ยวพี่สั่งให้ได้นะ” เสียงคาร์เตอร์บอกเพื่อทำลายบรรยากาศอึมครึมในตอนนี้ “อิ่มแล้วค่ะ ของกินเยอะเลย ขอบคุณนะคะ แล้วก็ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่มาเยี่ยม” นรินดารู้สึกอบอุ่นหัวใจที่อย่างน้อยก็ไม่มีใครรังเกียจคนต่ำต้อย หรือจริงๆ แล้วคงมีแค่เคย์เดนคนเดียวเท่านั้นที่คิดอย่างนั้น “แล้วนี่หมอจะให้ออกจากโรง

“พี่คินน์อย่าเพิ่งกลับนะคะ อยู่เป็นเพื่อนน้ำตาลอีกสักครู่ได้ไหม” เมื่อจบประโยคของเคย์เดน เสียงหวานของนรินดาก็โพล่งขึ้นมาทำเอาใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด เพราะเธอทำเหมือนจะเปิดโอกาสให้กับคินน์เข้ามาใกล้ชิดมากขึ้น “มันจะดีเหรอน้ำตาล ผู้ชายผู้หญิงอยู่ด้วยกันในห้องแบบนี้” เพราะความหวงแต่ทำอะไรไม่ได้ทำให้เขาต้องข่มความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ไม่ให้มันทะลักออกมา “ไม่เห็นเป็นอะไรเลยค่ะ ขนาดคุณกับฉันเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน ยังเคยอยู่ด้วยกันเลย แต่พี่คินน์เป็นคนที่ฉันสนิทด้วยทำไมจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ ‘ไม่ได้เป็นอะไรกัน’ คำคำนี้ที่เขาเคยบอกเธอ แต่พอโดนเข้ากับตัวมันก็พูดไม่ออกเหมือนกัน การทำหน้าที่พ่อและแม่ทั้งๆ ที่ยังรักมันก็เจ็บปวดดีนะ แต่มันคงยังไม่สาสมกับสิ่งที่เขาทำกับเธอ เคย์เดนเข้าใจทุกสิ่งอย่างที่นรินดารู้สึก “ครับ” ใบหน้าคมเศร้าหมองก่อนที่เขาจะมองเสี้ยวหน้าเล็กอย่างห่วงหา แต่เธอคงไม่อยากรับความหวังดีจากเขาอีกแล้ว “เรากลับบ้านกันดีกว่านะครับคนเก่งของพ่อ ไว้เรามารับคุณแม่กันนะครับ” “ค่ะ” “ฉันไปก่อนนะน้