All Chapters of พันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+: Chapter 121 - Chapter 130

“กูดูออกนะว่ามึงรู้สึกยังไงกับน้ำตาล แต่ทำไมมึงถึงทำแบบนี้กับเขา กูเองก็รู้ว่าน้ำตาลเองก็รักมึงมาก...” กองทัพถามอย่างสงสัย เพราะไม่เข้าใจเคย์เดนว่าทำไมถึงใจร้ายกับนรินดานัก อย่างของเขามันคือความแค้น แล้วของเคย์เดนล่ะมันคืออะไรล่ะ “เพราะกูกลัวว่ามันจะเกิดเหตุการณ์เหมือนอย่างวันนี้ กูกลัวน้ำตาลจะเป็นอะไรเพราะกู” “คือ...” “ศัตรูกูเยอะมึงก็รู้ทัพ มันไม่ได้มีแค่ไอ้แฟรงค์คนเดียว กูไม่อยากรักใคร กูไม่อยากผูกพันกับใคร เพราะกูไม่อยากให้เขาเอาชีวิตของเขามาเสี่ยงกับกู กูพยายามซ่อนน้ำตาลเอาไว้ เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่ากูมีเธอ กูกลัวพวกมันจะเอาเธอมาเป็นเครื่องมือต่อรองกับกูเหมือนวันนี้ กูไม่อยากให้น้ำตาลเป็นอะไรเพราะกู วันนี้นอกจากกูปกป้องเขาไม่ได้ กูยังเป็นคนผลักไสให้เธอต้องเจอเรื่องเลวร้าย ทุกอย่างเป็นเพราะกูคนเดียว” “เคย์เดน” คำพูดที่แสนเจ็บปวดของเคย์เดนทำให้กองทัพเริ่มเข้าใจอะไรหลายๆ อย่าง ที่ผ่านมามันคงพยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้ถลำลึกไปมากกว่านี้ ทั้งๆ ที่ความจริงเคย์เดนรักนรินดามานานแล้ว “เพราะกู เขาต้องมาเป็นอันตรายเพราะกู

“งั้นเดี๋ยวขอตัวก่อนนะ ตอนนี้คนไข้อาจจะต้องพักที่ห้องปลอดเชื้อก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีภาวะแทรกซ้อนอะไรอีก ถ้าคนไข้ฟื้นแล้วจะย้ายไปยังห้องพักฟื้นให้” “แล้วฉันเข้าไปดูน้ำตาลได้ไหม ตอนนี้” เพราะอยากดูว่าหญิงสาวเป็นยังไงบ้าง ชายหนุ่มจึงขอเข้าไปหาคนตัวเล็กเพื่อให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัยดีทุกอย่าง “อืม...เดี๋ยวไปเปลี่ยนชุดเข้าห้องปลอดเชื้อนะ แต่กูว่ามึงไปอาบน้ำก่อนไหม ถ้าเลอะเลือดขนาดนี้คงเข้าไปไม่ได้” “อืม...งั้นเดี๋ยวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะรีบมาเยี่ยมน้ำตาลนะ” เคย์เดนส่งยิ้มให้กับเพื่อน ทั้งๆ ที่ใจตอนนี้อยากจะไปหานรินดาจะแย่ แต่พอมองสภาพของตัวเองแล้วมันก็ไม่ควรเข้าไปอยู่ดี “อืม...ไว้ถ้ามาแล้วก็แจ้งพยาบาลได้เลยนะ” ทุกคนต่างมองร่างโปร่งของหมอหนุ่มแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมาพร้อมเพรียงกัน เนื่องจากครั้งนี้ยังโชคดีที่ไม่มีการสูญเสียอะไรทั้งนั้น เคย์เดนเองก็คงหัวใจสลายถ้าหากรู้ว่าต้องเสียนรินดาไป “เดี๋ยวกูกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน กูจะมาเยี่ยมน้ำตาล” “อืม...งั้นเดี๋ยวเราทุกคนก็กลับกันเลยแล้วกัน อยู่ไปหมอก็คงไม

บทที่ 24มันไม่เคยมีอะไรเหมือนเดิม เพราะมันไม่เคยมีแต่แรก นรินดาหลับไปเกือบสามวันหลังจากผ่าตัดเรียบร้อย จนตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา คราแรกเคย์เดนถึงกับไปโวยว่าทำไมหญิงสาวถึงไม่ฟื้นเสียที เขามาเฝ้านรินดาทุกวัน และวันนี้เป็นวันแรกที่เขาพาน้องควีนมาเยี่ยมแม่ของตัวเอง “คุณพ่อ...เรามาที่นี่ทำไมกันคะ” เสียงเล็กๆ ของลูกสาวบอกขณะที่เดินจับมือพ่อเดินเข้าไปในโรงพยาบาล ซึ่งใครเดินผ่านไปผ่านมาต่างก็เอ็นดูเนื่องจากเด็กน้อยหน้าตาละม้ายคล้ายชายหนุ่มลูกครึ่งตัวโตคนนี้ และคงเดาไม่ยากว่าเด็กน้อยน่ารักคือลูกอย่างแน่นอน “มาเยี่ยมคุณแม่ครับ” “คุณแม่...เย้ๆ น้องควีนคิดถึงคุณแม่จังเลยค่ะ คิดถึงมาก...” “ไปกันครับ” เคย์เดนจูงมือลูกสาวขึ้นลิฟต์ไปยังห้องที่มีนรินดานอนอยู่ เคย์เดนเปิดประตูห้องเข้าไป ทว่าสิ่งที่เขาเห็นแล้วถึงกับของขึ้น คือร่างสูงโปร่งของคินน์ที่ยืนอยู่ข้างเตียงของนรินดา “ลุงคินน์” น้องควีนทำการปล่อยมือจากพ่อของตัวเอง ซึ่งเคย์เดนถึงกับใจหายวาบทันทีที่ลูกสาวทำเหมือนสนใจคินน์มากกว่าตัวเอง เท่านั้นไม่พอมันย

“ฉันดูแลตัวเองได้ ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ฉันไม่มีคุณฉันยังเอาตัวรอดมาได้เลย เพราะถึงฉันจะจน ฉันก็ไม่เคยคิดจะให้ลูกอด” นรินดาตอกย้ำสิ่งที่เคย์เดนดูถูกเอาไว้เรื่องความจน ใช่...เธออาจจะจน แต่ก็คิดว่าตัวเองก็เป็นแม่ที่ดีเหมือนกัน หญิงสาวไม่เคยปล่อยให้ลูกลำบาก และไม่เคยที่จะทำให้ลูกต้องร้องไห้ เคย์เดนพูดไม่ออกเมื่อทุกคำพูดที่ตัวเองเคยบอกนรินดามันไหลเข้ามาในสมองของเขาอีกครั้ง เขายอมรับทุกข้อกล่าวหาที่เคยว่าเธอ มันคงเป็นความทรงจำที่ฝังใจหญิงสาวไปแล้ว “ฉันขอโทษน้ำตาล...” “เหอะ...มาขอโทษอะไรตอนนี้คะ ตอนที่ฉันเกือบตายเนี่ยนะ มันเป็นเพราะคุณ ฉันเกือบไม่ได้กลับมาหาลูกเพราะคุณ!!”ดวงตาของนรินดาแดงก่ำเพราะความเสียใจ วินาทีแห่งความเป็นความตายมันมารอเธออยู่ตรงหน้า เธอคิดอย่างเดียวว่าขอให้ตัวเองกลับมา กลับมาหาลูกสาวของเธอ ไม่ใช่กลับมาหาเขา ถ้าไม่มีลูก เธอคงปล่อยใจให้ตัวเองตายไปแล้ว เพราะเธอไม่อยากแม้แต่เห็นหน้าของเคย์เดนด้วยซ้ำ “แล้วไม่ต้องมาจับมือของฉัน ไม่ต้องมายุ่ง ไม่ต้องมาอะไรกันอีก เรื่องลูก ฉันจะไม่ขัดขวางอะไร แต่ขอได้ไหมอย่าพรากฉันกับน้องควีน...ฉันขอ

“ไม่ต้องมาหรอกค่ะ ฉันไม่อยากเจอหน้าคุณ” เสียงหวานๆ ที่เย็นชาบอกแบบนั้นจนเคย์เดนถึงกับคอตก เพราะทำอะไรไม่ได้ เนื่องจากตัวเองทำกับหญิงสาวไว้เยอะเหลือเกิน “ส่วนวันนี้ฉันจะให้พี่คินน์ไปส่งน้องควีนที่บ้านคุณตอนเย็น เพราะฉันไม่อยากให้ลูกต้องมานอนที่โรงพยาบาลแบบนี้” “ครับ” เคย์เดนตอบสั้นๆ แล้วเงยมองเสี้ยวหน้าหวานของนรินดาที่ไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาเลยแม้แต่น้อย “ถ้าน้ำตาลต้องการอะไรโทร...” “ไม่ค่ะ...เชิญออกไปได้แล้วค่ะ” นรินดาไม่แม้แต่จะฟังสิ่งที่เคย์เดนจะบอกเลยแม้แต่น้อย เธอไม่อยากรับรู้ ไม่อยากเจอหน้าของชายหนุ่มอีกแล้ว ให้มันจบที่ตรงนี้ดีกว่า เธอเจ็บมาเยอะ และเธอไม่ได้อยากเอาคืนอะไรทั้งนั้น เพราะสิ่งเดียวที่เธอต้องการในตอนนี้คืออิสระ อะไรที่ผูกเธอกับเขาเอาไว้ให้มันหลุดพ้นกันตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปหลังจากที่เคย์เดนเดินออกจากห้องไปน้ำตาของนรินดาก็ไหลออกมาไม่ขาดสาย เมื่อครู่ที่เคย์เดนบอกว่าเขารักเธอมันเกือบทำให้เธอใจอ่อนอีกครั้ง แต่เมื่อนึกถึงความเลวที่ผ่านมาเธอเลยเลือกที่จะเข้มแข็ง “ทำไมคุณมาบอกน้ำตาลแบบนี้ ฮือ...ทำไมคุณไม่ด่าน้ำตาลแบบเดิมไปเลย จะมาบอกว่าร