Lahat ng Kabanata ng พันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+: Kabanata 21 - Kabanata 30

เคย์เดนจ้องมองนรินดาด้วยสายตาดุกร้าว เขาต้องการอย่างที่บอกเธอทั้งหมด เพราะรู้ดีว่าคนหัวอ่อนอย่างนรินดาไม่คิดที่จะลุกขึ้นมาเรียกร้องสิทธิ์โดยชอบธรรมในตัวของเด็ก และเขาจะได้สบายใจ ไม่ต้องแต่งงานกับใครให้ปวดหัว“คุณแม่งโคตรเลว!” ดวงตาสั่นระริกที่มองไปยังร่างสูงใหญ่ของเคย์ ทำเอาเขาอดใจสั่นไม่ได้ แววตาของนรินดามันฉายความเจ็บปวดออกมาจนน่ากลัว“แล้วยังไง และฉันไม่ได้ถามความคิดเห็นของเธอ แต่เธอต้องทำอย่างที่ฉันต้องการเท่านั้น!”“ฉันเป็นคนนะ ฉันก็รักลูกของฉัน และฉันไม่คิดจะทิ้งลูกไว้กับคนเลวๆ อย่างคุณแน่นอน!” นรินดาบอกด้วยหัวใจที่กำลังแตกสลาย และในความหมายของเธอมันไม่ได้หมายถึงลูกคนใหม่ที่เขาอยากได้ แต่มันหมายถึงน้องควีน ลูกสาวที่เธอปกปิดเขามาตลอดสี่ปีต่างหาก และหลังจากนี้เธอต้องปิดเรื่องนี้เป็นความลับไปจนวันตาย“ถึงตอนนั้นเธอจะทำอะไรได้ ในเมื่อสิทธิ์การเลี้ยงดูลูกก็ต้องเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว ผู้หญิงจนๆ อย่างเธอจะเอาอะไรมาสู้ฉันได้”แม้สิ่งที่เคย์เดนบอกออกมาจะไม่มีคำหยาบคายสักนิดเดียว แต่มันกลับบาดลึกเข้ามาในจิตใจของคนฟังเป็นอย่างมาก เธอทั้งเจ็บ ทั้งทรมานที่ต้องมาเจอเขา และได้ยินสิ่งที่ชาย

“ลงไปได้แล้ว! ไม่ต้องคาดหวังให้เปิดประตูให้นะ เพราะเธอแค่มาทำหน้าที่ที่ฉันต้องการให้ทำแค่นั้น” สิ้นเสียงทุ้มเขาก็ทำการเปิดประตูรถหรูของตัวเองแล้วตวัดเท้าลงจากรถไป ทิ้งให้นรินดานั่งกำมือของตัวเองแน่น เพราะไม่รู้ว่าจะจัดการกับเรื่องต่างๆ ยังไง ป่านนี้คินน์กับน้องควีนจะต้องเป็นห่วงเธออย่างแน่นอนร่างเล็กของนรินดาลงจากรถ และคนที่เธอเห็นก็คือร่างผอมแห้งของผู้เป็นป้าที่ดูแก่ชรามากกว่าเดิม ทำเอาเธอเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาที่หนีออกไปโดยที่ไม่ได้บอกอะไรท่านเลย“น้ำตาล...”“ป้าจี...” เสียงหวานเรียกชื่อของป้าสั่นๆ“น้ำตาล...หนูหายไปไหนมาตั้งหลายปี แล้วนี่ทำไม...” ป้าจีป้าแม่บ้านที่เก่าแก่หันมองคุณชายของบ้านอย่างเคย์เดนสลับกับนรินดาอย่างสงสัย“ป้าไปเตรียมห้องให้น้ำตาลด้วยแล้วกัน เอาชั้นบนข้างๆ ห้องผม” เคย์เดนบอกเสียงทุ้มจนป้าจีขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าทำไมต้องให้นรินดาขึ้นไปอยู่ข้างบนด้วย“ทำไม...”“อย่าถามมาก...ทำตามที่สั่งก็พอ ส่วนเธอตามฉันมานี่” นรินดาหันมองหน้าผู้เป็นป้าแล้วส่ายหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ต้องทำตามที่เคย์เดนสั่ง เนื่องจากชายหนุ่มข่มขู่เธอจนต้องยอมทำตามในตอนนี้ อีกทั้งความลับที่กำลังปก

บทที่ 4ข้อเสนอผูกมัด “นี่สัญญา...อ่านแล้วเซ็นซะ” ซองกระดาษเอสี่ถูกเลื่อนมาตรงหน้าของนรินดาก่อนที่เธอจะหยิบมันขึ้นมาเพื่ออ่านข้อมูลในสัญญาเสียก่อน โดยในสัญญาระบุดังนี้สัญญาการตั้งครรภ์ระบุว่าเมื่อคลอดแล้วเด็กจะตกเป็นสิทธิ์ของ ‘เคย์เดน โอเวนตัน’ แต่เพียงผู้เดียวเงินชดเชยที่จะได้รับหลังจากคลอดบุตรจำนวน 10,000,000 บาทไม่มีสิทธิ์เรียกร้องสถานะแม่ของลูก หรือความเป็นภรรยาจาก ‘เคย์เดน โอเวนตัน’เมื่ออ่านสัญญาแล้วนรินดาแทบน้ำตาไหล เพราะมันบ่งบอกให้รู้ว่าหน้าที่ของเธอตอนนี้ก็คือแม่พันธุ์ดีๆ นี่เอง ซึ่งเธอจะไม่มีทางยอมตกลงเด็ดขาด มันมากเกินกว่าที่คนเป็นแม่อย่างเธอจะรับไหว“ฉันไม่ทำ...มันเกินไปแล้วนะ” นรินดาลุกขึ้นเต็มความสูงอย่างไม่พอใจที่ชายหนุ่มกำลังบีบบังคับให้เธอทำเรื่องแบบนี้ เธอเป็นแม่คน และเธอจะไม่มีทางทิ้งลูกเด็ดขาด“ตกลงซะ อย่าให้ฉันต้องโมโห!!” เคย์เดนเงยหน้ามองคนตัวเล็กที่ลุกขึ้นยืนอย่างไม่พอใจ“ไม่!”“จะเอาท้องแบบไม่ได้อะไรเลยใช่ไหม” ว่าจบมือหนาก็กระตุกแขนเล็กอย่างแรงจนหญิงสาวถลาลงมานั่งที่ตักแกร่งของชายหนุ่ม“กรี๊ด! อย่ามายุ่งกับฉันนะ” มือเล็กพยายามทุบตีชายร่างใหญ่เป็

นรินดาเป็นลูกสาวของน้องสาวนางที่ตายไปตั้งแต่นรินดายังเด็ก เลยรับเลี้ยงหลานสาวคนนี้ แต่ไม่คิดว่าเมื่อหลายปีก่อน หลานสาวกลายเป็นเด็กในบ้านของเคย์เดน นางก็เอาแต่โทษตัวเองที่ทำให้หลานสาวต้องมาเผชิญชะตากรรมแบบนี้ ไม่ใช่เคย์เดนไม่ดี แต่เพราะเขาสูงส่งเกินกว่าที่คนอย่างนรินดาจะอาจเอื้อมได้ และสุดท้ายหลานสาวของนางก็กลายเป็นของเล่นของคนรวย“หนู...”“หนูหนีคุณเคย์เดนอย่างนั้นเหรอลูก” ป้าจีถามอย่างคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน แต่สิ่งที่นางตกใจคือหลานสาวกับเคย์เดนมีความสัมพันธ์กันมานานจนนรินดาหนีหายไป และเคย์เดนก็ให้คนตามหาให้วุ่น“ค่ะ...”“มันเกิดอะไรขึ้น...ทำไมหนูถึงได้”“หนูท้องกับเขาค่ะป้า” นรินดาตัดสินใจบอกเรื่องนี้กับผู้เป็นป้า เพราะคิดว่าไม่ควรปกปิดอะไรป้าอีกแล้ว แค่การที่เธอหนีหายไปตลอดสี่ปี และไม่ได้ติดต่อกลับมามันก็ทำให้เธอรู้สึกผิดจะแย่อยู่แล้ว“อะไรนะ!”“หนูท้อง...หนูเลยต้องหนี หนูกลัวลูกหนูจะเป็นอะไรไป ป้าอย่าบอกเขานะคะว่าหนูมีลูกกับเขา หนูไม่ต้องการให้เขาพรากลูกไปจากหนู” นรินดาบอกด้วยเสียงสะอื้น เพราะเธอจะไม่ยอมแลกลูกกับอะไรทั้งนั้น“ป้าจะไม่บอก...น้ำตาลใจเย็นๆ นะ”“ค่ะ”“แล้วนี่หนูจะทำยังไ

ทางด้านเคย์เดนเมื่อคุยธุระกับน้องชายเสร็จ เขาก็รีบขึ้นมาด้านบนด้วยใจรุ่มร้อนเพื่อดูว่านรินดายังอยู่ในห้องหรือไม่ และเมื่อเปิดประตูเข้าไป สิ่งที่เขาเห็นคือร่างเล็กที่นอนตะแคงข้างหลับอยู่บนเตียงกว้างของเขา ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปใกล้เตียงพร้อมกับมองร่างเล็กที่ทั้งคอและต้นแขนของเธอมีแต่รอยช้ำซึ่งเกิดจากน้ำมือของเขาจนใจอดสั่นไหวไม่ได้ คิดดังนั้นเขาก็เดินไปหยิบกล่องยามาถือแล้ววางมันบนเตียง ส่วนตัวเขาเองก็นั่งที่ขอบเตียง มือหนาจับแขนเล็กขึ้นมาจากนั้นก็บรรจงทายาที่ผิวเนื้ออ่อนที่เป็นรอยแดงของนรินดาช้าๆ แม้ยามอยู่บนเตียงเขาชอบทำให้ร่างกายสวยเป็นรอย แต่ไม่ต้องการให้รอยเหล่านี้อยู่นานนัก เพราะผิวของเธอมันบอบบางและช้ำง่าย ด้วยรสนิยมของเขาเป็นแบบนี้ เธอเป็นคนแรกที่เขาออมแรงมากที่สุดอย่างที่ไม่เคยทำกับใครเท่านี้มาก่อน “ถ้าเธอไม่หนีฉันไปเมื่อสี่ปีก่อนมันก็คงดีกว่านี้...” เคย์เดนพูดพึมพำกับสาวร่างบางที่นอนหลับอยู่ เธอคงเหนื่อย เพราะเมื่อคืนกว่าเขาและนรินดาจะได้นอนก็เกือบเช้าของอีกวัน คิดดังนั้นร่างใหญ่ของเคย์เดนก็สอดตัวเองเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วโอบกอดคนตัวเล