All Chapters of พันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+: Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อร่างใหญ่ผละออกไปแล้ว เขาก็ลุกขึ้นมาสวมใส่ชุดอีกครั้ง พร้อมทั้งมองนรินดาที่ค่อยๆ นั่งบนเตียงด้วยท่าทีเชื่องช้า “ชั้นในของเธอ...รีบใส่ซะ เราจะลงไปข้างล่างกัน” เคย์เดนหยิบชั้นในของนรินดาขึ้นมาแล้วโยนมันไปที่เตียงจนหญิงสาวรู้สึกเจ็บจุกกับการกระทำของเขา ตอนนี้เธอไม่ต่างจากโสเภณีที่ปล่อยให้เขาทำแบบนี้ง่ายๆ อีกแล้ว “คุณมันคนใจร้าย” ดวงตากลมโตที่กำลังเห่อร้อนมองเคย์เดนที่ทำต่ำช้ากับเธอแบบนี้ “ฉันร้ายได้มากกว่านี้อีก อย่ามาทำตัวดื้อด้าน” มือหนาของเคย์เดนทำการบีบที่ปลายคางมนอย่างแรงจนเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ “อื้อ...” “จำเอาไว้ อย่ามาต่อต้านฉัน และเรื่องลูก เธอก็ต้องอยู่เลี้ยงลูกของเราจนกว่าฉันจะพอใจ!” เคย์เดนมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำ จนเขาอดใจไม่ได้ที่จะจูบเธออีกครั้ง จูบที่เต็มไปด้วยความโกรธและความโมโหที่เขาระบายลงไปบนปากของเธอ ขณะที่ทั้งสองกำลังจูบกันอยู่นั้น ประตูห้องของเคย์เดนก็ถูกเปิดออกโดยใครบางคน แล้วเสียงเรียกทำเอาคนที่กำลังจูบกันสะดุ้งตัวโหยงทันที “คุณแม่คุณลุงนอนทับกันทำไมคะ” น้องควีนที่อยู่ๆ ก็

“จะซื้อเครื่องใหม่ให้ โทรศัพท์เธอมันเส็งเคร็งเกินไป ทนใช้ได้ยังไง” “มันเรื่องของฉัน” “คุณแม่กับคุณลุงคุยอะไรกันคะ น้องควีนหิวข้าวแล้ว ไปกินข้าวกันค่ะ” เด็กน้อยลุกขึ้นเต็มความสูงของตัวเองแล้วเดินมาจับมือของแม่และเคย์เดน เพื่อรั้งทั้งสองให้ลุกขึ้นไปกินข้าวกัน เคย์เดนกุมมือเล็กอย่างมีความสุข ยิ่งเป็นลูกสาวด้วยแล้วมันยิ่งทำให้เขาเกิดความหวงแหนมากขึ้น แต่ดูท่าแม่ของลูกจะประชดไม่เลิก เขาคงต้องหาทางจัดการเธอเสียแล้ว ทั้งสามมานั่งกินข้าวกันที่โต๊ะอาหาร ซึ่งเคย์เดนสั่งให้แม่บ้านเตรียมของกินมาให้เยอะๆ เพราะเขาอยากจะให้ลูกสาวได้กินของอร่อยๆ กับเขาบ้าง “อันนี้อร่อยกินสิ”เคย์เดนตักไก่ทอดให้ลูกสาวพร้อมกับมองน้องควีนกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ซึ่งระหว่างนั้นร่างสูงของลูกน้องก็เดินมาพร้อมกับกล่องโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุด แล้วเขาก็ทำเป็นยื่นมันให้กับนรินดาที่กำลังนั่งดูลูกกินข้าวอยู่ “เอาไปสิ” “คะ” “โทรศัพท์ยังไงล่ะ” “ฉันอยากได้เครื่องเดิมไม่ใช่เครื่องใหม่” เธอบอก เพราะไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณของใ

“น้ำตาลไม่ได้อยากกลับมา น้ำตาลไม่ได้อยากอยู่กับเขา” เสียงหวานบอกอย่างสะอื้น ถ้าไม่เพราะเขาขู่เรื่องจะเอาลูกไป เธอคงไม่อยู่ที่นี่ “น้ำตาล...” คาร์เตอร์ใจอ่อนยวบเมื่อเห็นน้ำตาของคนตัวเล็ก เขาเอ็นดูนรินดาเหมือนน้องสาวแท้ๆ แต่ไม่ได้คิดเกินเลยเหมือนกับพี่ชายที่ภายนอกหยิ่งยโส ทว่าเบื้องหลังมันก็คนเลวคนหนึ่งเช่นกัน “น้ำตาลรู้ว่าตัวเองสู้เขาไม่ได้ เขาขู่เรื่องลูก น้ำตาลกลัวว่าเขาจะเอาลูกของน้ำตาลไป น้ำตาลทนไม่ได้ถ้าต้องเสียลูกไป” สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเธอในตอนนี้คือน้องควีน เธอจะเสียลูกไปไม่ได้ เธอรู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวที่จะพาลูกไปลำบาก และต่อให้เธอต้องเหนื่อยแค่ไหน ขอมีลูกอยู่เคียงข้างอย่างนี้เธอก็พอใจแล้ว “แต่น้ำตาลก็รู้ว่าถ้าลูกอยู่กับเคย์เดน ลูกของน้ำตาลก็จะสบายนะ” ผู้หญิงมากมายหวังจ้องจะจับเคย์เดน เพราะรู้ดีว่าทรัพย์สมบัติของพวกเขามันมากมายมหาศาลแค่ไหน และธุรกิจที่พี่ชายฝาแฝดของเขากำลังกุมบังเหียนอยู่เป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องใช้กันทั่วโลก ถ้าลูกสาวของนรินดาอยู่ที่นี่ น้องควีนจะมีทุกอย่าง และไม่ต้องไปลำบากอีก “น้ำตาลรู้ แต่น้

“ทำอะไร”“เธอคิดจะให้คาร์เตอร์มันช่วยใช่ไหม บอกมา!” ถ้าเขาไม่กลับมาวันนี้ คงไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ซึ่งเขาไม่มีทางยอมให้ใครมาเอานรินดาไปจากเขาอย่างแน่นอน ไม่ว่ายังไงก็ตาม “ถ้าใช่แล้วจะทำไม คุณจะรั้งฉันไว้ทำไมคุณเคย์เดน คุณจะขังฉันไปอีกนานแค่ไหน ฉันอึดอัด ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ ทุกวันนี้ขนาดจะไปไหนยังต้องมีคนคอยตามตลอดเวลา คุณจะให้ฉันแห้งเหี่ยวตายคาบ้านของคุณเลยใช่ไหม!” นรินดาบอกอย่างสุดจะกลั้น เพราะเธอทั้งอึดอัด ทั้งทรมานที่ต้องอยู่ที่นี่ ต้องอยู่ในสายตาของเคย์เดนตลอดเวลา บอกเลยนะถ้าไม่ใช่เพราะลูกให้ตายยังไงเธอก็จะหนีไปจากที่นี่ให้ได้ “ทรมานมากใช่ไหม!” “ใช่!” “งั้นก็ทรมานต่อไป เพราะความทรมานของเธอคือความสุขของฉัน!” ดวงตาเดือดดาลจ้องมองคนตัวเล็ก แต่ยังไม่ทันที่จะต่อบทสนทนาอะไรกันต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือของนรินดาก็ดังขึ้น จนเธอเปิดจอดูว่าใครโทร. มาแล้วก็ต้องตกใจจนต้องตัดสายทิ้งอย่างรวดเร็ว “ใครโทร. มา...” “ปะ...เปล่าค่ะ...” “เปล่าแล้วทำไมไม่รับ” ดวงตาคมเข้มหรี่มองคนตัวเล็กที่ทำท่าทีลุกลี้ลุกลนจนเขาทนไม่

“ไม่ได้เล่นของเล่นกับเธอตั้งนาน วันนี้ลองกันหน่อยไหมคนสวย” คำว่า ‘ของเล่น’ ของชายหนุ่ม ทำเอานรินดาอดประหม่าไม่ได้ เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังจะทำคืออะไร “อื้อ...” เคย์เดนใช้เวลาไม่นานเขาก็เดินไปหยิบแส้พู่อันยาวออกมาจากลิ้นชัก แล้วตรงมายังร่างเล็กที่นอนอยู่บนพื้น ซึ่งหญิงสาวพยายามลุกขึ้นแล้ว แต่กลับทำไม่ได้ กระทั่งร่างหนาเดินเข้ามาใกล้แล้วคุกเข่ามองคนตัวเล็กที่นอนหงายอยู่ที่พื้นพรม “อื้อ...อ๊า...” ดวงตาสาวตื่นตระหนกอย่างตกใจเมื่อชายหนุ่มลากไล้อุปกรณ์ที่เอาไว้ทรมานเธอ มันน่ากลัว แต่ก็น่าค้นหาในเวลาเดียว นรินดายอมรับว่าตัวเองมีความชื่นชอบอะไรแบบนี้ แต่ตอนนี้เธอไม่ได้ต้องการมัน เธอไม่ได้อยากทำแบบนี้ เพียะ! ปลายแส้พู่ฟาดลงไปที่ต้นขาของนรินดาจนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บ น้ำตาสาวไหลออกมาทันทีที่แส้ฟาดลงบนผิว “อ๊ะ...” “รู้ไหมเด็กดื้อต้องโดนอะไรบ้าง” ดวงตาคมเป็นประกาย เขาจ้องมองริ้วรอยที่เกิดจากน้ำมือของตัวเองที่ต้นขาเล็กของนรินดาแล้วยกยิ้มขึ้น ผิวของเธอเนียนสวยมาก ทั้งเนียนทั้งนุ่มม