Lahat ng Kabanata ng พันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+: Kabanata 31 - Kabanata 40

“ถ้าเห็นพี่เป็นพี่ชายของน้ำตาล ให้พี่ไปส่งเถอะ เดี๋ยวพี่ไปเอารถที่บ้านก่อน แล้วจะกลับมารับนะครับ” แม้อยากจะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ไว้เดี๋ยวค่อยถามทีเดียวตอนออกรถแล้ว “ค่ะ เดี๋ยวน้ำตาลไปเก็บของจำเป็นก่อนนะคะ” เธอต้องไปอยู่ที่อื่นก่อน เพราะไม่ต้องการให้เคย์เดนตามเจอ อย่างน้อยก็ระยะเวลาหนึ่ง “คุณแม่...เราจะไปไหนคะ” เสียงเล็กของน้องควีนเงยหน้าถามแม่ของตัวเองแล้วขมวดคิ้วเบาๆ “เราจะไปอยู่ที่อื่นกันก่อนนะคะ ไปกับคุณแม่นะคะ เราไปเก็บของกัน” นรินดาจูงมือลูกสาวเข้าไปในห้องนอนเพื่อไปเก็บข้าวของเครื่องใช้จำเป็น เธอกวาดมันเข้าไปในกระเป๋าด้วยสภาพที่ไม่เรียบร้อยนัก เนื่องจากว่าเธอมีเวลาจำกัด คนอย่างเคย์เดนถ้ารู้ว่าเธอหายไปเขาไม่มีทางอยู่บ้านเฉยๆ แน่ “คุณแม่ขา...เอาตุ๊กตาหนูไปด้วยนะคะ” เสียงหวานของน้องควีนบอกแล้วอุ้มตุ๊กตาหมีตัวเก่าเอาไว้ในมือของตัวเองแล้วมองแม่ของตัวเองตาแป๋ว “ได้จ้ะ...น้องควีนนั่งตรงนี้ รอคุณแม่ก่อนนะคะ แม่จะเก็บของก่อน” “ค่ะ” เด็กน้อยว่าง่ายทำตามที่แม่สั่งทุกอย่าง พร้อมกับมองแม่ด้วยสายตาสงสัย แต่

“ถ้ามึงยังเสือกเข้ามา กูเอาลูกปืนกรอกปากมึงแน่!” แค่เห็นหน้าของคินน์ หัวใจของเขามันก็รุ่มร้อนจนแทบทนไม่ไหว ยิ่งเห็นความห่วงใยของนรินดาที่มีต่อชายคนนี้ มันยิ่งทำให้เขาไม่อยากจะปล่อยให้คินน์อยู่รกหูรกตาอีกต่อไป “อย่าทำพี่คินน์ วางปืนลงนะ” เสียงหวานร้องตะโกนดังลั่น และหันมองใบหน้าของลูกสาวที่กลัวจนตัวสั่นไปหมด “น้ำตาล...เดินมาตรงนี้!” ภาพตรงหน้ามันทำให้เคย์เดนรู้สึกรุ่มร้อนใจอก เพราะไม่ชอบใจที่เห็นหญิงสาวเป็นห่วงชายอื่นแบบนี้ “คุณต่างหากที่ต้องเอาน้องควีนคืนมาให้ฉัน เอามา!” เธอไม่อยากยอมแพ้ผู้ชายคนนี้ เขาเป็นคนใจร้าย เธอเลยไม่อยากกลับไปอยู่ในนรกเหล่านั้นอีกแล้ว ต่อให้มีเงินมากแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีความสุขมันก็เปล่าประโยชน์ “ฮือ...คุณแม่ หนูกลัวคุณลุงคนนี้” หัวใจของคนเป็นแม่แทบสลายเมื่อเห็นน้ำตาของลูกสาว และเธอกำลังเจ็บเมื่อเคย์เดนกำลังทำให้ลูกเกลียดตัวเอง สักวันเขาจะต้องเสียใจที่ทำแบบนี้ “เงียบ!!” เคย์เดนหันไปตะคอกใส่เด็กน้อยในอ้อมแขนด้วยความโมโห เขาไม่ชอบเด็กเลยสักนิดเดียว และที่อยากมีลูกกับนรินดาเพราะต้องการเอาเด็กมาเป็นข้อต่อรองก

“อะไรที่ฉันเลือกทำ ฉันไม่มีทางเสียใจเป็นอันขาด นั่งนิ่งๆ จนกว่าจะถึงบ้าน!” ชั่วแวบหนึ่งดวงตาที่แสนเย็นชาของเคย์เดนก็เหลือบมองเจ้าหนูน้อยที่นอนหลับสนิทพร้อมกับกอดตุ๊กตาหมีที่เริ่มมีสีคล้ำเพราะการใช้งาน นรินดาเอาเวลาที่ไหนไปมีลูก เธอทิ้งเขาแล้วมีสามีใหม่เลยอย่างนั้นเหรอ ซึ่งมันคือสิ่งที่อยากรู้ แต่ข้อมูลในใบแจ้งเกิดของเด็กคนนี้ไม่ระบุชื่อของพ่อเด็กด้วยซ้ำ พรุ่งนี้เขาคงต้องให้คนไปสืบเรื่องนี้ให้ละเอียด มือบางของนรินดายกขึ้นลูบผมสีน้ำตาลอ่อนของลูกสาวเบาๆ ด้วยหัวใจที่กำลังเจ็บปวด เธอรู้ว่าสักวันหนึ่งเคย์เดนจะต้องรู้ความจริงว่าน้องควีนคือลูกสาวของเขา แล้วถึงตอนนั้นเขาจะพรากลูกไปจากเธอหรือไม่ ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอจะทำยังไง เธอจะทนอยู่ห่างจากลูกได้ไหม รถหรูแล่นเข้ามาจอดในบริเวณบ้าน จากนั้นหญิงสาวก็เลือกลงอีกฝั่ง เพราะไม่อยากเสวนากับเคย์เดน หลังจากลงมาได้แล้วเธอก็โน้มตัวเพื่อจะไปอุ้มร่างเล็กขึ้นลูกสาวที่กำลังหลับอยู่ขึ้นมา “ทำอะไร” “ฉันจะอุ้มลูก...” “ไม่ต้อง ฉันทำเอง ตัวก็แค่นี้มีแรงอุ้มได้ยังไง” ว่าจบมือหนาก็เอื้อมไปคว้าร่า

“ยะ...อย่า”เสียงร้องห้ามก็เหมือนการกระตุ้นให้เคย์เดนกระทำกับร่างกายของเธอมากขึ้น ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นมาบดบี้ที่ยอดถันสีหวานอย่างแรง จากนั้นก็โน้มลงมาใช้ปากเข้าครอบครองยอดถันแล้วทั้งดูดทั้งกัดจนเธอเผลอครางเสียงดัง “อ๊ะ!” “ชู่ว์...อย่าเสียงดังสิ รู้ว่าเงี่ย...แต่ไม่กลัวลูกตื่นหรือยังไง” ใบหน้าคมคายเงยมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำเพราะพิษรัก และเขาต้องการปลุกความต้องการของหญิงสาวให้ลุกโชนมากกว่านี้ เธอจะต้องเรียกร้องหามันเอง เขาอยากได้ยินเสียงหวานของเธอในตอนนี้ “อื้อ...ไปทำที่ห้องคุณได้ไหม...อย่าทำตรงนี้” วินาทีนี้สิ่งเดียวที่กลัวคือกลัวลูกตื่นขึ้นมา “ถ้ากลับห้องฉันจะเอาเธอแรงๆ เลยนะ เพราะร้องดังได้...” “อื้อ...อืม...” ตอนนี้นรินดายอมทุกอย่าง ขออย่างเดียวอย่าทำตรงนี้ เธอไม่อยากให้ลูกสาววัยสามขวบต้องมาเห็นภาพอะไรไม่ดี “หึ...” เมื่อได้รับคำยินยอมจากนรินดา มือหนาก็เอื้อมไปหยิบเสื้อของคนตัวเล็กเพื่อให้สวมก่อนกลับห้อง โดยไม่จำเป็นต้องใส่ชั้นใน ทำให้เวลานี้ยอดอกที่ชูชันมันดันเนื้อผ้าออกมาจนเขาอดตื่นเต

“อยากเอาบนโต๊ะบ้าง...บนเตียงเบื่อแล้ว” ร่างใหญ่โอบอุ้มคนตัวเล็กมาวางที่โต๊ะไม้สักตัวใหญ่ที่เขาเอาไว้นั่งทำงาน จากนั้นชายหนุ่มก็กวาดบรรดาเอกสารที่วางเรียงรายร่วงลงสู่พื้นอย่างไม่สนใจ เพราะสิ่งที่เขาสนอย่างเดียวคือร่างเล็กๆ ที่ยังคงเชื่อมติดกับเขาอยู่ “อื้อ...ไม่เอา” มือทั้งสองข้างของนรินดาเปลี่ยนจากต้นคอหนามาค้ำยันกับโต๊ะไม้สักแข็งแรงแทน ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาของเคย์เดนก็เลื่อนต่ำลงมาแล้วเข้าครอบครองยอดอกอิ่มที่เขาชื่นชอบ พั่บ!! พั่บ!! พั่บ!! ร่างกายหนาที่กำลังโยกคลึงอยู่ทำเอานรินดาแหงนหน้ามองเพดานด้วยความเสียวซ่าน ช่องทางรักถูกรุกรานอย่างรุนแรงจนเธอแทบทนไม่ไหว “คุณเคย์” ดวงตาฉ่ำหวานปรือมองคนตัวโตที่ตอกอัดความร้อนผ่าวเข้ามาอย่างรุนแรง มือหนาแหกเรียวขาเล็กข้างหนึ่งของนรินดาจนแนบกับโต๊ะทำงาน จากนั้นเขาก็กระแทกเข้ามาอย่างเต็มแรงแบบไม่มีทะนุถนอมจนใบหน้าหวานแดงซ่าน เพราะทั้งเจ็บและเสียวในเวลาเดียวกัน “อ๊ะ...เจ็บ” ปากเล็กขบเม้มเข้าหากันแล้วสูดปากร้องอย่างเสียวซ่าน ความเจ็บที่เขามอบให้มันกลับเป็นสิ่ง