All Chapters of เหมันต์ไร้ใจ: Chapter 11 - Chapter 20

“เจ้าหนีมาเพราะคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรที่จะอยู่กับข้าใช่หรือไม่”คำถามตรงประเด็นของหญิงสาวทำเอาเจี่ยนอิงชะงัก ไม่ใช่แค่เขาที่รู้จักนางดีเท่านั้น แต่จูเสวี่ยหลินเองก็รู้เท่าทันความคิดของเขาเช่นกัน “ใช่”“เจ้าดูแลข้าเพียงเพราะรับปากบิดาของข้าใช่หรือไม่” คำถามนี้ของเจี่ยนอิงทำให้จูเสวี่ยหลินต้องเป็นฝ่ายสูดลมหายใจเข้าออกด้วยความเดือดดาลบ้าง ทว่าเมื่อคิดดูอย่างถี่ถ้วนนางกลับสงบใจลงได้เขาไม่ผิดที่คิดเช่นนั้น เพราะตอนแรกที่นางออกตามหาเขานางคิดเช่นนั้นจริงๆ แต่ไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อใดที่ความคิดนั้นค่อยเปลี่ยนไป จนไม่เหลืออยู่ในหัวของนางแม้แต่น้อย“มันเคยเป็นหนึ่งในเหตุผล ใช่” จูเสวี่ยหลินยอมรับออกมาเจี่ยนอิงเพียงแค่ยิ้มจางๆ ทว่ามันกลับฉายแววเศร้าโศกขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด“เจ้าโกรธข้าหรือไม่ที่ปิดบังอดีตของเจ้า” นางอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น เมื่อมองเห็นรอยยิ้มที่มีร่องรอยของความโศกเศร้าบางอย่างแฝงอยู่“ไม่ เพราะข้าเองก็อยากจะลืมมันเหลือเกิน อยากจะกลับไปเป็นคนเดิมที่คอยวิ่งตามเจ้าไปทุกที่”น้ำเสียงสั่นสะท้านของเขา ทำให้จูเสวี่ยหลินสะท้อนใจ หญิงสาววางจอกสุราลง ดวงตาของนางแดงก่ำไม่รู้ว่าเป็

นางซึ่งเป็นคนโผงผางและไม่ชอบเรื่องจุกจิก ทั้งยังรำคาญบุรุษจำพวกบัณฑิตที่แสดงท่าทีของผู้คงแก่เรียนที่ใช้ชีวิตอยู่บนหลักการที่กินไม่ได้ ไหนจะกฎข้อห้าม และธรรมเนียมหยุมหยิมมากมาย แค่นางได้สนทนาด้วยเพียงครั้งเดียวนางก็แทบจะเป็นลมแล้ว“ดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าข้ากระมัง เจ้าอายุเท่าไหร่”“ยี่สิบสอง”“เอ๋” ในที่สุดนางก็ลืมตาขึ้นมาพิจารณาเขาอย่างจริงๆ จังๆ “อายุเท่าข้าหรอกหรือ นึกว่าเด็กกว่าเสียอีก” นางจ้องเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง และนั่นทำเอาอีกฝ่ายขมวดคิ้วด้วยความอึดอัดเฉิงเค่อฉวนประหลาดใจกับท่าทีของหญิงสาวเป็นอย่างมาก ตามที่สายสืบของตระกูลเฉิงรายงานมา นางก็คือนางมารประจิมที่ผู้คนต่างก็ร่ำลือกันไม่ผิดแน่ แต่จากที่ได้พูดคุยและพบปะ เขาพลันรู้สึกลังเลว่าอาจจะเชิญมาผิดคน หญิงสาวผู้นี้แม้จะมีท่าทีสงบเยือกเย็น อันที่จริงน่าจะบอกว่านางดูผ่อนคลายจึงจะถูก ทั้งที่รู้ว่าตนโดนกักตัวแต่รอบกายนางกลับไม่มีแม้แต่กลิ่นอายของผู้ฝึกยุทธ์ที่สมควรระมัดระวังตัว แล้วนางจะเป็นนางมารผู้ที่โค่นล้มจอมดาบประจิมได้อย่างไรทว่าแส้ที่ประดับพู่สีดำห้อยมุกอันแสนอัปลักษณ์ที่นางไม่ยอมให้ห่างกาย ก็

การพยายามทำตัวเป็นมิตรไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับหญิงสาวเลยจริงๆ เพราะกว่ามหากาพย์แห่งการแนะนำตัวอย่างเป็นทางการจะจบลง ก็เล่นเอาจูเสวี่ยเมื่อยไปทั้งหน้า เนื่องจากนางกำลังปั้นหน้าเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์อย่างเต็มที่อีกเพียงครู่เดียวที่นางจะทนไม่ไหว เฉิงเค่อฉวนก็เอ่ยเตือนผู้เป็นบิดาออกมา “ท่านพ่อเสวี่ยเพิ่งจะมาถึง ลูกว่าให้นางไปพักผ่อนก่อนดีหรือไม่”แม้ว่าเฉิงอวี้ฉือจะตวัดสายตาไม่พอใจไปยังบุตรชาย กระนั้นเขาก็ไม่อาจไม่เห็นด้วย ดังนั้นจูเสวี่ยหลินจึงถูกปล่อยไปพักในที่สุด‘อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้นที่นางจะทน’หญิงสาวบอกกับตัวเองเช่นนั้น เพราะความอดทนของนางกำลังจะหมดลง หลังจากการแนะนำตัวยาวเหยียดของคนในตระกูลเฉิงนี่หากว่ามีการยกชาประกอบไปด้วย นางคงอดคิดไม่ได้ว่านี่คือการต้อนรับสะใภ้คนใหม่เข้าตระกูลเป็นแน่“แม่นางเสวี่ยข้าจะพาท่านไปยังห้องพัก” บุรุษในชุดรัดกุมน้ำเงินซึ่งมีความคล้ายคลึงกับนางอย่างน่าประหลาด ไม่ว่าจะเป็นการตัดเย็บหรือเนื้อผ้า รวมไปถึงแถบสีของชุดก็เป็นสีเดียวกัน ทำให้หญิงสาวอดที่จะมองพิจารณาอีกฝ่ายนานกว่าผู้อื่นไม่ได้“ท่านคือ...”“นามของข้าคือเฉิงเค่อโหยว ท่านจะเรียกข้าว่าอาโหยวก็ได้”“

“ใช่แล้ว คนที่เคหาสน์เรียกนางว่าถังเอ๋อร์ร์เพราะวันที่นางเกิดนั้น ดอกไห่ถังสีแดงทั่วทั้งเกาะต่างก็บานสะพรั่ง ท่านพ่อชอบดอกไห่ถังมาก จึงตั้งชื่อให้นางตามชื่อของดอกไม้ประจำเกาะ ส่วนเรื่องหน้าตาของนาง...นางได้รับฉายาบุปผาตระกูลเฉิงมาตั้งแต่นางอายุได้เพียงสิบสอง กระทั่งปีที่แล้วในงานเลี้ยงครบรอบวันเกิดของท่านพ่อ ท่านได้ส่งเทียบเชิญไปยังยอดยุทธ์ทั้งสี่ท่านให้มาร่วมงาน”“ยอดยุทธ์ทั้งสี่? หรือว่าเสวียนหมิงจ้าววังเมฆาอัคคีเองก็มาเยือนที่นี่?” จูเสวี่ยหลินเอ่ยเสียงสูงอย่างตื่นเต้น“แน่นอนว่างานวันเกิดของเฉิงอวี้ฉือแห่งทักษิณ แม้แต่เสวียนหมิงแห่งอุดร เส้าเจียงเฉียงแห่งบูรพา และไป๋ซูแห่งประจิมก็ไม่มีทางปฏิเสธ อ้อ ข้าขออภัยตอนนี้ต้องบอกว่าไป๋ซูเป็นอดีตจอมดาบประจิมไปแล้ว ในเมื่อท่านเพิ่งจะโค่นเขา”จูเสวี่ยหลินไม่ได้ตั้งใจฟังลิ้นสองแฉกของเฉิงเค่อโหยวนัก เพราะนางกำลังคิดถึงเสวียนหมิงที่หากนับรวมดูแล้ว เขาก็เป็นญาติห่างๆ ของนาง ความเป็นไปของเขานางจึงได้ยินจากสือเจี้ยนหาวผู้เป็นพี่เขยมาบ้าง ดังนั้นนางจึงมั่นใจว่าความเป็นไปได้ที่เขามาจะที่เมืองหนานซวินนั้น...ไม่มี!!!“แต่...ไม่ใช่ว่าสองปีก่อนเสวียนหมิง

“จอมยุทธ์เจี่ยน” จูเสวี่ยหลินสะกิดคนข้างๆ เพียงแต่วิธีสะกิดของนาง คือการเหยียบลงไปบนหลังเท้าของเฉิงเค่อฉวน ทำเอาอีกฝ่ายที่ไม่ได้ตั้งตัว สะดุ้งจนรีบคารวะแทบไม่ทันที่จริงแล้วเฉิงเค่อฉวนที่โดนหญิงสาวเหยียบเท้านั้นไม่ได้เจ็บอะไรมาก เพียงแต่เขานึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะให้ความสนิทสนมกับเขาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้แม้ว่าเขาจะเริ่มมองนางอย่างสหายผู้หนึ่ง แต่เขาคาดไม่ถึงว่านางจะทำราวกับเขาและนางเป็นสหายที่เติบโตมาด้วยกันไม่ผิดสตรีเช่นนี้เฉิงเค่อฉวนไม่เคยพบเห็นมาก่อนเลยจริงๆ สตรีที่ทำให้เขามองนางเช่นเดียวกันกับมองเซี่ยเจ๋ออี้ ซึ่งเป็นสหายเพียงคนเดียวที่เขาไว้ใจ ทั้งยังเป็นคนผู้เดียวที่เขาเรียกว่าสหาย เพราะทั้งสองเติบโตและผ่านความยากลำบากมาด้วยกัน“ถังเอ๋อร์ ไหนๆ เจ้าก็มาถึงลานฝึกแล้ว ไม่ได้พบเจ้าหลายวันพี่รองอยากดื่มชาดอกกุ้ยที่เจ้าชงเสียหน่อย ถือโอกาสนี้ให้แขกทั้งสองท่านได้ลิ้มรสชารสเลิศของเจ้าด้วย เจ้าจะว่าอย่างไร”จูเสวี่ยหลินแทบปรบมือให้กับการแสดงของเฉิงเค่อฉวนนางคิดว่าตัวเองร้ายกาจแล้ว แต่นับเป็นตัวอะไรได้เมื่อเทียบกับอีกฝ่าย เพราะยังไม่ทันได้ส่งสัญญาณ เฉิงเค่อฉวนกลับหาวิธีให้น้องสาวของตัวเอง