คิมหันต์อวลรัก のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

ข่าวใหม่ที่กำลังเป็นที่ฮือฮาของในเมืองกุ้ยโจวในยามนี้ คงหนีไม่พ้นคดีโครงกระดูกยังที่ดินนอกเมือง อีกทั้งผู้ต้องสงสัยก็คือคนสนิทของหัวหน้าตระกูลเยี่ย มือปราบซึ่งตรวจสอบที่เกิดเหตุสันนิษฐานว่าพ่อบ้านไปเยี่ยมเยียนฮูหยินของหยางไห่ฉวนที่กำลังป่วย ทั้งสองมีปากเสียงกันกระทั่งลงไม้ลงมือ จากนั้นหยางไห่ฉวนจึงพลั้งมือฆ่าคน พ่อบ้านเยี่ยได้ทิ้งเบาะแสเลือดเอาไว้บนพื้นสองประโยค คดีเลือดยี่สิบสามศพ ฆาตกรหยางไห่ฉวนทั้งนี้มือปราบยังคาดเดาว่าพ่อบ้านเยี่ยอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้เช่นกัน และเรื่องนี้อาจโยงมาสู่การขัดแย้งของผู้ต้องสงสัยทั้งสอง หลังตรวจสอบที่เกิดเหตุ พบว่าหยางไห่ฉวนได้พาฮูหยินที่กำลังป่วยหลบหนีไป ซึ่งตอนนี้ทางการได้มีการติดประกาศจับออกไปแล้ว“ท่านมาแล้วหรือ” หลิวผิงอันเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นใบหน้าเคร่งเครียดของอู๋เฉิงซวี่ ทว่านางมีอันต้องชะงักเมื่อมองเห็นเฉินเซี่ยเฟิงเดินลงมาจากจากรถม้าของอู๋เฉิงซวี่“...คุณชายเฉิน”เฉินเซี่ยเฟิงค้อมกายให้นางเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวขีดช่องเส้นกั้นระหว่างเขากับนางเอาไว้ในระดับเดิมที่ทั้งสองพบกันครั้งแรก“ข้าพบกับคุณชายเฉินที่หน้าคฤหาสน์ตร

เฉินเซี่ยเฟิงมองใบหน้าสหายด้วยความตื่นตะลึง “หรือว่าเจ้าคิดจะให้คนของกรมตุลาการสืบสวนคดีนี้จนถึงที่สุด เจ้าไม่กลัวหรือว่าเรื่องนี้คนตระกูลเยี่ยอาจเกี่ยวข้อง”“ข้าถึงได้บอกอย่างไรเล่าว่าอยากให้ท่านแม่กับเหยาเอ๋อร์ไปจากเมืองกุ้ยโจว ภายใต้ความดูแลของคนตระกูลอู๋ข้ามั่นใจว่าพวกนางจะปลอดภัย”“แล้วเจ้าเล่า”“ข้ายังมีเจ้าอยู่ทั้งคนไม่ใช่หรือ ข้าเคยได้ยินมาว่าในอดีตคนตระกูลเยี่ยลงมือกับคู่ค้าอย่างไร้ปราณี แต่ข้าไม่เคยคิดว่าพวกเขาจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ ที่ดินผืนนั้นเป็นหลักฐานความเลือดเย็นของพวกเขาได้เป็นอย่างดี ยี่สิบสามศพนั้นใครจะรู้ว่าอาจเป็นบิดา มารดา หรืออาจเป็นบุตรสาว บุตรชายของผู้ใดบ้าง พวกเขาจะยังรอด้วยความหวังหรือไม่ว่าให้คนของตนกลับบ้าน” เยี่ยเผิงเย่เอ่ยจบก็ให้รู้สึกเศร้าเสียใจยิ่งนัก เขาได้แต่นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในอดีตหลายๆ อย่าง การแก่งแย่งชิงดีทางการค้าของเยี่ยตงเจียง รวมไปถึงเรื่องราวภายในตระกูลเยี่ยของมารดา ซึ่งนำเขาไปสู่ความจริงเกี่ยวกับชาติกำเนิดของเขา ความจริงที่ว่าเขาได้ชื่อว่าเป็นบุตรบุญธรรมของบิดาบังเกิดเกล้าของตัวเอง!!!“ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์ซวงโซ่ว[1]” อู๋เฉิงซวี่กล่าวด

ฝูหลินขมวดคิ้วเล็กน้อยในยามที่กวาดสายตามองหยวนชางที่เพิ่งจะเดินไปหยุดยังหน้าประตูกระท่อม ความเงียบรอบกายทำให้แม้แต่หลิวผิงอันเองยังรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ นางมองลอดผ่านม่านหน้าต่างรถม้า และพบกับแผ่นหลังเครียดเกร็งของหยวนชาง“พาคุณหนูไปจากที่นี่!!” เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกับเสียงบางอย่างแหวกผ่านอากาศเข้ามาอย่างรวดเร็ว กระบี่ของตงหลิวเหวี่ยงออกไปและกระทบเข้ากับมีดสั้นเล่มหนึ่งซึ่งพุ่งตรงมายังหน้าต่างรถม้าฝูหลินผลักหลิวผิงอันให้ล้มตัวลงบนพื้นรถม้า ก่อนที่นางจะดึงกระบี่อ่อนซึ่งซุกซ่อนอยู่ใต้เบาะรองนั่งออกมา เสียงของการต่อสู้ภายนอกรถม้าทำให้หญิงสาวที่ไม่มีแรงแม้แต่จะฆ่าไก่อย่างหลิวผิงอัน รับรู้ได้ถึงการต่อสู้ที่ดุดันและมาดร้ายนางยอมหมอบต่ำอยู่บนรถม้าอย่างว่าง่าย เมื่อได้ยินเสียงตะโกนและเสียงของคมกระบี่กรีดผ่านเลือดเนื้อ เสียงร้องครางอย่างเจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่าดังขึ้น กระทั่งรถม้าที่หยุดนิ่งถูกกระตุ้นให้ออกวิ่งอย่างรวดเร็วร่างอรชรกระเด็นกระดอนไปชนเข้ากับผนังรถม้า แต่ไม่นานก็ถูกฝูหลินคว้าเอาไว้ได้ หลิวผิงอันเพิ่งจะเงยหน้าขึ้นขึ้นกล่าวคำขอบคุณก็มีอันต้องผลักสาวใช้คนสนิทของตนออกสายตาเหลือ

ความจริงแล้วเขาออกนอกเมืองมากับคนของผู้เป็นอา ทว่าระหว่างขากลับได้ยินเสียงการต่อสู้จากด้านหลังจึงรีบควบม้ากลับมาดู ตอนที่มองเห็นรถม้าที่พังยับเยินที่วิ่งอยู่บนถนน บวกกับเหล่ามือสังหารซึ่งกำลังประมือกับตงหลิวและคนของหลิวผิงอัน อีกทั้งยังมีฝูหลินที่พยายามควบม้าไล่ตามรถม้าพร้อมกับตะโกนเรียกไม่หยุดเฉินเซี่ยเฟิงรู้สึกหวาดหวั่นระคนหวาดกลัวเป็นครั้งแรก กลัวเหลือเกินว่าหลิวผิงอันที่อยู่ในรถม้าจะได้รับอันตราย กลัวจนกระทั่งไม่ฟังเสียงทัดทานของผู้ใดก็ควบม้าเข้าหารถม้าดังกล่าวน้ำเสียงอ่อนโยนของเฉินเซี่ยเฟิง ทำให้หลิวผิงอันรู้สึกสงบ มือข้างหนึ่งอ้อมไปกอดไหล่ของเขาพร้อมกับกำตัวเสื้อของเขาแน่น พยายามมุดเข้าไปซ่อนใบหน้าตนเองกับสาบเสื้อคลุมขางเขา เพื่อไม่ให้ตัวเองมองไปรอบๆ อย่างว่าง่าย ร่างที่สั่นสะท้านสงบลงมาก แต่ความหวาดกลัวก็ยังทำให้นางสะอื้นออกมาเสียงเบา“ไม่เป็นไร ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าตกลงไปหรอก” เขารัดร่างของหญิงสาวให้แน่นขึ้น เสียงฝีเท้าม้าที่ควบใกล้เข้ามาทำให้เขารู้ว่าลี่จวินตามมาแล้ว“คุณชายถึงประตูเมืองแล้วแต่ไม่มีใครตามมา ข้าน้อยจะวกกลับไปดูคนที่เหลือ”“ข้าจะไปส่งข่าวที่ตระกูลเฉิน และจะส่งคน

อู๋เฉิงซวี่ไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับหันไปมองเฉินฮูหยิน “เฉินฮูหยินข้าต้องขออภัยที่ก่อนหน้าเสียมารยาทไปบ้าง แต่เพราะกังวลทั้งเรื่องความปลอดภัยและเรื่องชื่อเสียงของหลานสาว ข้าน้อยจึงทำตัวไม่เหมาะสม แต่เพราะเรื่องวันนี้ซับซ้อนยิ่งนัก ข้าน้อยคงต้องฝากฝังอันเอ๋อร์ไว้กับท่านชั่วคราว”“เกรงใจไปแล้ว วันนี้ท่านเองก็ยุ่งวุ่นกับการให้ความช่วยเหลืออาเย่ทำให้ไม่ได้อยู่ดูแลนาง ดังนั้นเรื่องนี้ไม่นับว่าเป็นการรบกวนแต่อย่างใด ไม่ช้าท่านก็จะแต่งเหยาเอ๋อร์เป็นฮูหยิน ข้ารักและเห็นนางเป็นเหมือนบุตรสาว ดังนั้นเราหาใช่คนอื่นไกล ข้าจะดูแลคุณหนูหลิวเป็นอย่างดีขอท่านวางใจ”“เช่นนี้แล้วข้าน้อยก็วางใจ” อู๋เฉิงซวี่กล่าวคำอำลาคนตระกูลเฉินก่อนจะหันมามองเยี่ยเผิงเย่ “เรื่องวันนี้ท่านสามารถปรึกษากับคุณชายเฉินได้เป็นดีที่สุด เขาคงให้คำแนะนำท่านได้เป็นอย่างดี พรุ่งนี้เช้าข้าจะรอท่านที่โรงเตี๊ยมเมฆมงคล หากท่านต้องการให้ข้าไปยังกรมตุลาการกับท่านด้วย”“เช่นนั้นพบกันพรุ่งนี้เช้า เรื่องวันนี้ขอบคุณท่านมาก”“เรื่องเล็กน้อย” อู๋เฉิงซวี่ยิ้มที่มุมปากและนั่นทำให้เยี่ยเผิงเย่และเฉินเซี่ยเฟิงเริ่มเข้าใจว่านั่นคือรอยยิ้มตามมารยาทเท