All Chapters of คิมหันต์อวลรัก: Chapter 81 - Chapter 90

“ข้ามีนี่เป็นสิ่งยืนยันหากเจ้าไม่เชื่อ นี่คือสิ่งยืนยันว่าคำสั่งมาจากวังหลวง ข้าเก็บเอาไว้กับตัวมาโดยตลอดเพราะสังหรณ์ใจว่าวันนี้คงมาถึง” นางยื่นหยกล้ำค่าสองชิ้นออกมา มันคือหยกพระราชทานที่ทำให้นางสามารถเข้าวงหลวงได้ทันที โดยไม่ต้องรายงานล่วงหน้า แม้ว่านางจะเป็นเพียงสามัญชนก็ตาม...หยกสองชิ้นซึ่งมีตราประทับของตำหนักพระราชเทวี และตำหนักไทเฮา!!!“ในปีนั้นตระกูลเฉาข่มขู่หลี่จื้อโดยใช้หานเย่หรูและเหยาเอ๋อร์บีบให้เขาวางมือออกไปจากราชสำนัก ชีวิตของเหยาเอ๋อร์หรือก็ถูกคนของราชสำนักควบคุมเอาไว้ ปีนั้นหลี่จื้อถูกวางยาพิษแล้วไปจากเมืองกุ้ยโจวไปเงียบๆ ไม่คิดว่าวันหนึ่งฟางเยว่หลิวจะมาที่นี่ เรื่องลุกลามใหญ่โตจนไม่อาจควบคุม ข้าเองก็เหนื่อยแล้วจริงๆ” ฮูหยินผู้เฒ่าพึมพำออกมาราวกับรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ กระนั้นนางก็ยังสบตากับอูเฉิงซวี่อย่างขอร้อง “พิษของเหยาเอ๋อร์หากต้องการยาถอน เจ้าก็ต้องเข้าไปยังวังหลวงไปหาไทเฮา แล้วเจ้าจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในอดีต”อู๋เฉิงซวี่รับฟังเงียบๆ กระทั่งมองรอบๆ เรือนพักของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเยี่ย “ระหว่างอยู่ที่นี่ท่านก็ใช้ชีวิตเงียบๆ เถิด เรื่องราวข้างนอกปล่อยให้เยี่ยเผิงเย่

“ยังมีอีกเรื่องที่สำคัญกว่าเรื่องนั้นที่เจ้าต้องรู้”“อะไรหรือ”“มีเจ้าทุกข์มาเพื่อขอตรวจสอบหนึ่งในศพยี่สิบสามศพนั้นแล้ว นอกจากนั้นนางยังต้องการร้องทุกข์เพื่อให้กรมอาญาสอบสวนคนตระกูลเยี่ย รื้อฟื้นคดีเมื่อแปดปีก่อน”“แปดปีก่อนหรือ” หลิวผิงอันขมวดคิ้ว“ใช่นางบอกว่ามารดาของนางเดินทางมายังเมืองกุ้ยโจวเพื่อพบกับฮูหยินสามตระกูลเยี่ยก่อนจะหายตัวไป นางแซ่หลี่ มีนามว่าโซ่วอัน”“อะไรนะ!!” หลิวผิงอันเผลอลุกพรวดขึ้น แต่แผลที่หัวไหล่ที่ปวดแปลบขึ้นมาทำให้นางนิ่วหน้าเฉินเซี่ยเฟิงไหนเลยจะรู้ว่านามนั้นจะทำให้นางตื่นตระหนกถึงเพียงนี้ ร่างแกร่งปราดเข้าไปประคองนางเอาไว้ไม่ให้นางกลิ้งตกลงมาจากเตียง ปากก็ตำหนิออกไปด้วยความห่วงใย “เจ้าระวังหน่อย แม้บาดแผลไม่ได้ร้ายแรง แต่ก็ยังไม่สมานดี”“ท่าน...บอกว่านางชื่ออะไรนะ” หลิวผิงอันละล่ำละลักถาม“ยังมีเรื่องที่น่าประหลาดกว่านั้น” เขาสบตาที่เต็มไปด้วยคำถามของหลิวผิงอัน แต่เมื่อมองเห็นว่าใบหน้าซีดขาวของนางเต็มไปด้วยเหงื่อ มือใหญ่จึงยกขึ้นทั้งยังใช้แขนเสื้อซับออกให้นางเบาๆ “นางอ้างว่าบิดาของนางเองก็เคยโดนท่านน้าทั้งสองวางยาพิษเช่นกัน”ได้ยินเช่นนั้นหลิวผิงอันก็กำมือ

“ท่านมองไม่ออกหรือเจ้าคะว่าพี่เหยาเหยาทั้งอ่อนโยนและเพียบพร้อม แม้นางมีเครื่องประดับงดงามล้ำค่า แต่นางเลือกที่จะใช้แค่ปิ่นมุก นางเลือกที่จะทำตัวกลมกลืนไม่โดดเด่น เห็นชัดว่านางไม่ได้มองสถานการณ์ฉาบฉวยตรงหน้า นางไม่โอ้อวดตัวจนเกินความจำเป็น แต่ก็ไม่ยอมให้ผู้ใดดูแคลนโดยง่าย ยิ่งกว่านั้นแม้นางไม่ได้ชมชอบตระกูลเยี่ยนัก แต่นางก็รู้จักกาลเทศะไม่ทำให้ตระกูลเยี่ยขายหน้าในยามออกงาน อีกทั้งนางหาใช่คนขลาดที่จะหลบอยู่หลังเงาของบุรุษเพียงอย่างเดียว นางแสดงออกชัดเจนตอนที่นางเดินหมากชนะขันทีผู้นั้น สตรีที่รู้จักคิดไม่ทำตัวเป็นเพียงผู้ที่คล้อยตามกระแสเพียงอย่างเดียวเช่นนี้ นับว่าเหมาะสมจะเป็นคู่คิดให้ท่านซึ่งเป็นหัวหน้าตระกูลอู๋เป็นที่สุดแล้ว”อู๋เฉิงซวี่แย้มยิ้มออกมาบางเบา เขายอมรับว่าเขาเองก็คิดเช่นนี้ ดังนั้นจึงยอมคล้อยตามในยามที่หลิวผิงอันขอร้องให้เขาแต่งเยี่ยซูเหยาเข้าตระกูลอู๋“เพียงแต่...ข้ากังวลว่าสุขภาพของนางอาจทำให้คนตระกูลอู๋...”“เจ้าเห็นข้าไร้สามารถถึงเพียงนั้นหรือ คนของข้า ใครหรือจะกล้ารังแก”“ไม่ใช่ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น เพียงแต่ข้ากังวลว่านางอาจไม่สามารถมีทายาทให้ท่านทันใจนัก ทั่วท

“เช่นนั้นก็ดีมอบให้ท่านดูแลนางก็แล้วกัน เสี่ยวฮวนฮวนกับเสี่ยวหยูยังคงอยู่ที่นั่นจะปลอดภัยกว่า ข้าไม่ต้องการให้พวกเขาเข้ามาเสี่ยงกับเรื่องนี้ เรื่องตระกูลเยี่ยและจูหรงจีข้าจะจัดการเอง ท่านอย่าห่วงเลยพวกเขาไม่มีทางเอาตัวเสี่ยวฮวนฮวนกับเสี่ยวหยูไปจากท่านได้ ท่านเองก็ไปอยู่กับพวกเขาที่นั่น รับหน้าที่ดูแลฮูหยินของหยางไห่ฉวนเถิด ท่านด้วยจู๋จื่อท่านก็ไปช่วยพี่อู๋โปอีกแรง ถือโอกาสนี้จัดการเรื่องร้านเครื่องกระเบื้อง ก่อนสิ้นคดีที่ดินนอกเมืองข้าต้องการร้านเครื่องกระเบื้องมาไว้ในมือ”“คุณหนูหัวหน้าราชองครักษ์วังหลวงเฉินฮ่านหรานให้คนออกสืบหาประวัติท่านแล้ว รวมไปถึงสตรีแซ่หลี่ที่เป็นเจ้าทุกข์ร้องเรียนตระกูลเยี่ยแล้ว ท่านจะทำอย่างไรต่อไป” ลี่จวินพลันนึกขึ้นได้เรื่องที่เขาเพิ่งจะไปยังจวนราชองครักษ์ตระกูลเฉิน“ปล่อยให้เขาสืบต่อไป ถึงจะเป็นคนตระกูลเฉินก็ไม่ง่ายที่จะสืบสาวถึงตัวข้า” นางกล่าวเสียงเรียบก่อนหันกลับไปมองลี่จวิน “พี่ลี่หากท่านลำบากใจที่จะอยู่ข้างกายคุณชายเฉิน...”“ไม่เป็นไรข้าอยู่ได้ อย่างน้อยข้าอยากมั่นใจว่าเขาจะไม่ได้รับอันตรายเพราะเรื่องนี้”“ข้าเข้าใจ เช่นนั้นข้าแล้วแต่ท่าน”“คุณหนูท่าน

เมื่อเดินกลับมาด้านในคฤหาสน์ตระกูลเยี่ย เยี่ยซูเหยากลับลืมสิ้นว่าตนตั้งใจจะถามเขาเกี่ยวกับเกาชิงเถียน ในใจนางได้แต่สงสัยท่าทีของอู๋เฉิงซวี่ที่แอบส่งสัญญาณกันลับๆ เนื่องจากรู้อยู่ก่อนแล้วว่าหลี่โซ่วอันผู้นี้คือผู้ที่มาฟ้องร้องตระกูลเยี่ยกับกรมตุลาการ แต่รายละเอียดต่างๆ เยี่ยเผิงเย่กลับไม่ยอมบอกนางเลยแม้แต่น้อยอู๋เฉิงซวี่นั่งหลับตานิ่งอยู่บนรถม้า หลังจากที่รถม้าเคลื่อนตัวออกห่างจากคฤหาสน์ตระกูลเยี่ย มือข้างที่กำพัดโบกสะบัดไปมาเบาๆ ดังเช่นยามปกติที่เขากำลังครุ่นคิด ร่างทั้งร่างดูผ่อนคลายยิ่งนักหากมองเผินๆ ทว่าใครเล่าจะรู้ว่าในใจของเขากำลังว้าวุ่น มีอย่างหรือคู่หมายของเขาแทนที่จะรู้จักหึงหวง เมื่อเห็นว่าหญิงสาวอื่นมองเขาด้วยความสนใจ ตรงกันข้ามนางกลับเอ่ยถามด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทั้งยังทำทีราวกับเสนอสตรีอื่นให้เขาพิจารณา“หรือข้าจะเจอเรื่องยุ่งยากเข้าแล้วจริงๆ ตั้งใจจะให้ผู้อื่นชัดเจนในการกระทำและความรู้สึก ที่ไหนได้ตัวเองกลับโดนทดสอบแบบเดียวกัน”วันก่อนเขาทดสอบเฉินเซี่ยเฟิง ทั้งยังช่วยกระตุ้นอีกฝ่ายให้แสดงความรู้สึกที่แท้จริงต่อหลิวผิงอันออกมา ทว่าวันนี้เขากลับโดนเยี่ยซูเหยาทดสอบแบบเดียวกัน