All Chapters of คิมหันต์อวลรัก: Chapter 91 - Chapter 100

“ท่านคือหลี่โซ่วอันตัวจริง ทั้งยังเป็นบุตรสาวของอดีตประมุขใช่หรือไม่” ตงหลิวเอ่ยถามออกไปตรงๆ“ใช่” หลิวผิงอันไม่หลบสายตาเขา นางตอบออกมาเสียงเรียบไม่มีเค้าของความประหลาดใจแม้แต่น้อย “ข้าก็คือหลี่โซ่วอันผู้นั้น ท่านคงเดาได้ไม่ยาก หลังจากที่สตรีผู้นั้นปรากฏตัวขึ้นเพื่อร้องทุกข์ที่กรมตุลาการกระมัง”“ความจริงข้าคงใช้เวลาใคร่ครวญอยู่นานกว่าจะได้คำตอบ แม้สงสัยแต่ข้าไม่กล้าคลางแคลงใจในตัวท่าน เป็นนายน้อยอู๋ที่ชี้ทางสว่าง”“ในเมื่อท่านน้าชี้ทางสว่างให้ท่าน แล้วเรื่องที่ท่านอยากถามข้าคือเรื่องอะไร”“ท่านเกี่ยวข้องอย่างไรกับตระกูลอู๋กันแน่ แม้ท่านจะบอกว่าเขามีศักดิ์เป็นน้า แต่ตระกูลอู๋นอกจากเขาแล้วก็มีเพียงพี่ชายของเขาสองคนที่ลาโลกนี้ไปในยุทธภพ ทายาทสายรองหรือก็ล้วนแล้วแต่เป็นบุรุษที่ไม่มีใครเอ่ยถึง เช่นนั้นมารดาของท่านจะเป็นคนตระกูลอู๋ไปได้อย่างไรกัน”“ไม่คิดว่าเรื่องงนี้จะทำให้ท่านสนอกสนใจถึงเพียงนี้ ผิดคาดจริงๆ” หลิวผิงอันหัวเราะออกมาคราหนึ่ง “ข้าคิดว่าท่านจะมาถามข้าว่าเหตุใดไม่บอกพวกท่านว่าข้าเป็นบุตรสาวของปราชญ์ไป๋หู่เสียอีก”ในน้ำเสียงของหญิงสาวเจือความหดหู่เข้ามาด้วย ตงหลิวจึงได้แต่ขมวดคิ

“เรียนใต้เท้านางมาเพื่อทวงความยุติธรรมให้บิดาเจ้าค่ะ ในอดีตหานเย่หรูผู้ซึ่งปัจจุบันก็คือฮูหยินสามตระกูลเยี่ยก็คือฮูหยินที่เคยตบแต่งให้ท่านพ่อ แต่เพราะก่อนหน้านั้นฮูหยินสามผู้นั้นลักลอบมีสัมพันธ์กับเยี่ยตงเจียงจนตั้งครรภ์ นางกลัวว่าหากมีคนล่วงรู้นางจะถูกจับถ่วงน้ำ ดังนั้นจึงวางแผนให้บิดาแต่งนางเป็นฮูหยิน เมื่อนางคลอดบุตรชายได้สองปีเยี่ยตงเจียงจึงได้ย้อนกลับไปหานางอีกครั้ง ในตอนนั้นนางตั้งครรภ์อีกหนึ่งชีวิตอยู่ เยี่ยตงเจียงรับปากนางจะรับบุตรในครรภ์ของนางเป็นลูก ทั้งสองคนจึงได้สมรู้ร่วมคิดกันวางยาพิษท่านพ่อ ไม่เท่านั้นทั้งสองคนถึงกับนำร่างของท่านพ่อไปโยนลงแม่น้ำเพื่ออำพรางศพอย่างโหดเหี้ยม โชคยังดีที่ท่านพ่อสามารถเอาชีวิตรอดมาได้ บิดาของข้าแท้จริงแล้วเขาก็คือท่านปราชญ์หลวงแคว้นเว่ย ปราชญ์ไป๋หู่เจ้าค่ะ”ความสุขุมเยือกเย็นของหลี่โซ่วอัน สะกดทุกสายตาของผู้คนที่กำลังยืนอยู่ในห้องไต่สวน น้ำเสียงอ่อนหวานเป็นจังหวะจะโคนน่าฟัง ทำให้ทั้งเจ้าหน้าที่ และเจ้ากรมตุลาการผู้ซึ่งกำลังไต่สวนมองนางด้วยสายตาชื่นชม ดูเหมือนพวกเขาจะเชื่อไปกว่าครึ่งแล้วว่านางก็คือบุตรสาวของท่านปราชญ์ไป๋หู่“แม่นางหลี่เจ้ามีหลั

“หากเห็นว่าเจ้าไม่นอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงทั้งที่แผลยังไม่หายสนิทเช่นนี้ นางคงจับเจ้าโยนกลับไปบนเตียงเป็นแน่”“แผลข้าเริ่มสมานตัวแล้ว ไม่ค่อยเจ็บแล้ว ไม่ใช่บาดแผลฉกรรจ์อะไรแต่อาจทิ้งรอยแผลเป็นที่ไหล่ข้างขวา”“ข้าไม่รังเกียจ”“ท่านว่าอะไรนะเจ้าคะ” นางได้ยินไม่ถนัดจึงเอ่ยถามเขาออกมาอีกครั้ง แต่เฉินเซี่ยเฟิงเพียงแสร้งเงยหน้ามองโคมไฟของนางและชวนนางเปลี่ยนเรื่องสนทนา“วันนี้ข้าได้พบกับแม่นางหลี่ผู้นั้นแล้ว ทั้งยังพบเรื่องน่าสนใจอีกเรื่องหนึ่งด้วย”“อะไรหรือเจ้าคะ”“แปดปีก่อนมีสตรีผู้หนึ่งมาหาท่านน้าที่ตระกูลเยี่ย นางแซ่ฟางมีนามว่าเยว่หลิว หลิวที่แปลว่ากระแสธาร เหมือนกับแซ่หลิวของเจ้า” เอ่ยจบเขาก็ละสายตาจากโคมมามองหลิวผิงอัน “อีกทั้ง...สตรีแซ่ฟางผู้นั้นก่อนที่นางจะหายตัวไป นางเคยพยายามติดสินบนสาวใช้ตระกูลเยี่ยให้ส่งจดหมายกลับบ้านเกิดของนางที่เมืองหยวนเฉิง ในจดหมายระบุชัดเจน ข้อความถึงบุตรสาวของนาง บุตรสาวที่นางเรียกด้วยชื่อเล่นว่า...อันเอ๋อร์”หลิวผิงอันสบตากับเฉินเซี่ยเฟิงนิ่ง นางไม่ปล่อยให้อารมณ์ใดๆ ปรากฏออกมา แม้แต่ในยามที่เฉินเซี่ยเฟิงเอ่ยถึงมารดาและจดหมายที่นางไม่มีวันได้รับ เรื่องในวันนี้

“หยกเลือดชิ้นนั้นเป็นของจริง ทว่าท่านพ่อเคยเสียทีให้คนผู้หนึ่งจนต้องไปจากเมืองกุ้ยโจว ก่อนจากไปเขาทิ้งหยกชิ้นนั้นเอาไว้กับคนผู้นั้น เพื่อยืนยันว่าเขาจะไม่กลับเข้าราชสำนักอีก คนผู้นั้นเข้าใจว่านานวันเข้าไร้หยกก็ไม่อาจยืนยันตัวตน แต่เขาคิดผิด” นางพึมพำเสียงเบาด้วยรอยยิ้มเฉินเซี่ยเฟิงมองรอยยิ้มของนางแล้วรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก นางเป็นสตรีที่ไม่เหมือนใครเลยจริงๆ ทั้งเฉลียวฉลาด เจ้าแผนการ และรู้เท่าทันผู้อื่น ทว่าทั่วทั้งร่างกลับยังคงดูงดงามบริสุทธิ์ผ่องใส นางไม่มีประกายแห่งความอาฆาตแค้น หรือความโหดร้ายเลยแม้แต่น้อย “ปล่อยให้หลี่โซ่วอันผู้นั้นเปิดโปงเรื่องในอดีตเถิด แม้เรื่องนี้จะไม่เป็นธรรมต่อพี่เย่ไปบ้าง แต่เขาจำต้องเข้มแข็งและยอมรับในสิ่งที่บิดาและมารดาเคยกระทำไว้ ตระกูลเยี่ยยังคงต้องพึ่งพาเขา ข้าเอง...ก็ได้แต่ฝากความหวังไว้ที่เขาเช่นกัน”เฉินเซี่ยเฟิงอมยิ้มเมื่อได้ยินหลิวผิงอันเรียกเยี่ยเผิงเย่ออกมาอย่างสนิทสนม เห็นชัดว่านางมองเยี่ยเฟิงเย่ประหนึ่งพี่ชายของนางแล้ว ดังนั้นเขายังจะกังวลว่าหญิงสาวจะทำร้ายเยี่ยเผิงเย่และเยี่ยซูเหยาได้ลงคออีกหรือ ยิ่งกับเยี่ยซูเหยาเขายิ่งไม่เชื่อว่าการที่หล

“ท่านหมอที่มาตรวจนางทุกคนเคยพูด” เยี่ยเผิงเย่ขมวดคิ้ว เพราะไม่คาดว่าเรื่องที่หลิวผิงอันจะสนทนากับเขาก็คือเรื่องนี้“ท่านเคยสงสัยหรือไม่ว่าเหตุใดผู้ที่ในร่างกายจึงสามารถมีชีวิตรอดมานานถึงเพียงนี้”“เจ้าจะพูดอะไรกันแน่”“ในร่างของพี่เหยาเหยามีพิษอยู่สองสาย หนึ่งร้อนหนึ่งเย็น พิษสองสายนี้หากมีสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากไปหรือน้อยเกินไป นั่นย่อมทำให้อาการของนางกำเริบขึ้นมาได้ การจะรักษานางให้หายขาด มีเพียงการใช้กระดูกมังกรเป็นกระสายยา จากนั้นก็ให้ผู้ที่มีกำลังภายในกล้าแข็งค่อยๆ ขับพิษออกมาช้าๆ แต่ว่าจะได้กระสายยาและผู้ที่มีกำลังภายในสูง ร่างกายของพี่เหยาๆ ก็ยังต้องการการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างมากในช่วงสามปีหลังจากการขับพิษ”“กระ...กระดูกมังกร เจ้าพูดว่ากระดูกมังกรหรือ”“ใช่”“เจ้าล้อข้าเล่นกระมัง ของแบบนั้นแคว้นเว่ยของเราจะ...” เยี่ยเผิงเย่หยุดคำพูดเอาไว้ทันทีที่เห็นใบหน้าจริงจังของหญิงสาว “มีหรือ มีจริงๆ หรือ ของสิ่งนั้นรักษาเหยาเอ๋อร์ได้จริงหรือ”“เมื่อไม่กี่วันมานี้พี่เหยาเหยาถูกฮูหยินผู้เฒ่าลอบวางยาพิษ พิษนั่นมาจากวังหลวง”“อะไรนะ!!”“หากท่านไม่เชื่อท่านสามารถถามนางหลังจากกลับไปคฤหาสน์ตระกูลเยี่