All Chapters of คิมหันต์อวลรัก: Chapter 101 - Chapter 110

“ข้าน้อยมาเพื่อเป็นพยานเพื่อฟ้องร้องหานเย่หรูและเยี่ยตงเจียงขอรับ เนื่องจากในยามนั้นข้าน้อยเองก็อยู่ในเหตุการณ์ตอนที่นายท่านอู๋ได้ช่วยเหลือท่านปราชญ์ไป๋หู่ขึ้นมาจากแม่น้ำ ทั้งยังเป็นคนดูแลเขาด้วยตัวเองกระทั่งเขาหายดี ซึ่งตอนนั้นนายน้อยอู๋เองก็อยู่ด้วย”“นายน้อยอู๋หรือ”“ขอรับ นายน้อยอู๋เฉิงซวี่ ประมุขคนปัจจุบันของตระกูลอู๋ ตอนนี้นายน้อยรออยู่ด้านนอกแล้วขอรับ”“เบิกตัวเขาเข้ามา”การสอบสวนตรงหน้าทำให้หลี่โซ่วอันตัวปลอมงงงันไม่น้อย นางยืนมองพยานที่เพิ่งจะเข้ามาด้วยความหวาดหวั่น ยิ่งในยามที่อู๋เฉิงซวี่บุรุษที่นางพึงใจเข้ามาร่วมวงในคดีความด้วยนางก็ยิ่งตื่นตระหนก ก่อนหน้านี้ได้พบกับเขาทว่าเขากลับไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องที่เขารู้จักกับท่านปราชญ์ไป๋หู่เป็นการส่วนตัว“หรือว่าเขาจะรู้อยู่แล้วว่าข้าคือตัวปลอม!”หลี่โซ่วอันกระซิบกับตัวเองเสียงแผ่ว ในใจลอบสับสนและตื่นตะลึง นางถูกความตื่นตระหนกทำให้ใบหน้าซีดลงเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติ เนื่องจากยังไม่รู้ว่าผู้อื่นล่วงรู้เรื่องที่นางคือหลี่โซ่วอันตัวปลอมหรือไม่“ข้าน้อยอู๋เฉิงซวี่คารวะใต้เท้า” อู๋เฉิงซวี่คุกเข่าลงพร้อมกับแนะนำตัว เขากว

“ท่านไม่ได้ทำสิ่งใดผิด แต่หากการคิดเช่นนั้นช่วยทำให้ท่านสบายใจข้าจะรับไว้โดยไม่คัดค้าน ท่านต้องเชื่อว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี ท่านต้องเป็นผู้นำตระกูลเยี่ยที่ดีได้อย่างแน่นอน”“คุณหนูเจ้าคะคนของนายน้อยอู๋กลับมาแล้วเจ้าค่ะ” ฝูหลินเดินเข้ามารายงานด้วยใบหน้าเคร่งเครียด “พวกเขามารายงานว่าทั้งนายน้อยอู๋ นายท่านเยี่ย ฮูหยินสามตระกูลเยี่ย รวมไปถึงแม่นางหลี่ถูกส่งตัวไปขังยังคุกหลวงแล้วเจ้าค่ะ”“อะไรนะ!!” เยี่ยเผิงเย่ลุกพรวด “นี่มัน...เป็นไปได้อย่างไร”“เรียนคุณชายเยี่ย คนของคุณชายอู๋บอกว่าเป็นราชโองการจากองค์จักรพรรดิเจ้าค่ะ ตอนนี้ฟู่กงกงกำลังตรงไปยังร้านหงเติงหลงเพื่อปิดกิจการเอาไว้ชั่วคราวแล้ว ส่วนนี่เป็นของที่นายน้อยอู๋สั่งให้คนนำมาคืนให้ท่านเจ้าค่ะ” ฝูหลินยื่นหยกสองชิ้นคืนให้หลิวผิงอัน“เป็นไปได้อย่างไร หยกนี่...เขาฝากใครให้นำกลับมาคืน”“ได้ยินว่าเป็นท่านหัวหน้าราชองครักษ์เจ้าค่ะ”“ท่านอาเฉินหรือ” เยี่ยเผิงเย่ขมวดคิ้วหลิวผิงอันเองก็มีสีหน้าที่ปรากฏเค้าความยุ่งยากขึ้นมา นางรับหยกคืนมาจากฝูหลิน ก่อนจะครุ่นคิดแล้วสบตากับเยี่ยเผิงเย่ “หยกนี่เป็นของไทเฮาและพระราชเทวีหัวหน้าราชองครักษ์จะไม่ร

“เราทำอะไรผิดหรือ เราก็แค่...อยากได้คนมีฝีมือมาช่วยทำงานให้บ้านเมือง” ในน้ำเสียงนั้นมีแววขมขื่นเจือปนมา แม้แต่แผ่นหลังผึ่งผายเองก็ค้อมลงหลายส่วน นั่นทำให้หลิวผิงอันชะงัก“เราอยากให้เขาเป็นเพียงสหายของเราจริงๆ เราชอบเวลาที่ได้สนทนากับเขา ชอบเวลาที่ต้องถกเถียงเรื่องหลักการกับเขา ทว่ากลับลืมไปว่าครั้งหนึ่งเราเคยทำอะไรกับเขาเอาไว้ และเพราะเหตุนี้ทุกลมหายใจของเขาจึงเพียงแค่รอเวลาไปจากเราเท่านั้น”น้ำเสียงขมขื่นนั้นทำให้หลิวผิงอันขนลุก นางไม่อยากจะคาดเดาเลยว่าในอดีตบิดากับเว่ยหลงเทียนมีความสัมพันธ์เช่นใดต่อกันเงียบไปนานมากกว่าที่เว่ยหลงเทียนจะก้าวเดินต่อไป เขาไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำว่าหลิวผิงอันจะเดินตามเขาทันหรือไม่ กระทั่งประตูที่อยู่อีกฝั่งของทางเดินปรากฏขึ้น กลไกที่อยู่ใต้คบเพลิงถูกดึงออก ประตูหินแผ่นหนาหนักจึงค่อยๆ เลื่อนออก มองจากสภาพของขอบประตูเห็นชัดว่าห้องลับใต้ดินแห่งนี้มีทางเข้าเพียงด้านเดียว อีกทั้งยังได้รับการดูแลรักษาอย่างดี“เข้ามาสิ” เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหลิวผิงอันวิ่งตามเข้ามา เสียงทุ้มพลันเอ่ยโดยไม่หันกลับมามองหลิวผิงอันหรี่ตาลงเพื่อปรับสายตาให้คุ้นชิน กระทั่งภาพวาดสามภา

“เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว หลานขอบพระคุณท่านอา” เฉินเซี่ยเฟิงล่าถอยออกมาจากจวนราชองครักษ์ เฉินฮ่านหรานมองแผ่นหลังของหลานชายด้วยใบหน้าครุ่นคิด “หลี่จื้อ...ท่านช่างคาดการณ์ได้อย่างแม่นยำยิ่งนัก แม้แต่เรื่องนี้ท่านก็ไม่พลาด” เฉินฮ่านหรานถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง “เอาเถอะหากเรื่องนี้เป็นไปอย่างที่เจ้าเคยร้องขอ ข้าก็จะทำตามคำพูด แต่หากไม่...เจ้าก็อย่าได้โทษข้า”เฉินเซี่ยเฟิงเดินออกมาจากจวนราชองครักษ์ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เรื่องนี้ชัดเจนว่าผู้เป็นอาของเขาไม่อาจยื่นมือเข้าช่วยเหลือ เพราะตระกูลเฉินนับเป็นคนของจักรพรรดิมารุ่นต่อรุ่น ไม่แปลกนักที่เฉินฮ่านหรานจะไม่เห็นด้วย หากเฉินเซี่ยเฟิงจะทำเรื่องที่เป็นการขัดต่อพระประสงค์ขององค์จักรพรรดิกระนั้นความเป็นอาหลาน ทำให้เฉินฮ่านหรานยังคงชี้นำความเป็นไปได้ที่จะช่วยหลิวผิงอัน เพราะเห็นว่าเฉินเซี่ยเฟิงหาใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ ซึ่งหากเขาไม่ชี้ทางให้เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าเฉินเซี่ยเฟิงที่กำลังร้อนใจ จะลงมือทำอะไรที่เป็นการส่งผลต่อสถานะของตระกูลเฉินหรือไม่“หากจะเข้าเฝ้าไทเฮาโดยที่องค์จักรพรรดิ...”“ข้ารู้ มีเพียงลอบเข้าไปเท่านั้น องค์จักรพรรดิจึ

“นี่จึงจะเป็นคำสั่งเสียของบิดาที่นางไม่ยอมบอกข้า นี่จึงจะเป็นสาเหตุที่ในร่างของนางมีพิษที่ไหลเวียนอยู่” อู๋เฉิงซวี่หลับตาลงพร้อมกับร่างกายที่ดูเหนื่อยล้า “ความจริงแล้วไม่จำเป็นต้องใช้ตำราใดๆ เลย” เขาเอ่ยเสียงแหบด้วยความสะเทือนใจ “หากจะปรุงยาถอนพิษโลหิตนิทรานั้นง่ายนิดเดียว”เจ็ดดวงดาวมองอู๋เฉิงซวี่ด้วยดวงตาไม่คาดคิด “ท่านรู้หรือว่าต้องทำเช่นไร”“เลือดเนื้อของผู้เป็นนายก็คือกระสายยา หนอนโลหิตจะจดจำเลือดของผู้เป็นนาย หากใช้เลือดของผู้เป็นนายที่ใช้เลี้ยงหนอนโลหิต หนอนโลหิตก็ไม่อาจกลืนกินเลือดเนื้อของผู้เป็นนาย เมื่อในร่างคนที่ถูกพิษมีเลือดของผู้เป็นนายมันก็จะตายลงและถูกขับออกมาจากร่าง”“แต่ปราชญ์ไป๋หู่สิ้นใจไปแล้ว นางจะนำเลือดของเขามาได้อย่างไร”“ข้าถึงได้บอกว่านางไม่เคยเอ่ยถึงสิ่งที่บิดาของนางสั่งเสียเอาไว้ เพราะข้ากลัวนางจะทำอะไรโง่ๆ จึงไม่เคยบอกเรื่องการถอนพิษเช่นนี้ให้นาง ดังนั้น...แปดปีมานี้ นางคง...คงถูกบังคับให้ดื่มเลือดของเขา เลือดที่มีพิษซึ่งเป็นพิษที่ใช้หล่อเลี้ยงหนอนโลหิต” อู๋เฉิงซวี่หลับตาลงอย่างหดหู่ หลายปีมานี้เขาเฝ้าดูแลนาง เฝ้าทะนุถนอมเอาใจนาง เพราะเขาเห็นใจในโชคชะตาที่พล