บทที่ 21

หลันเยี่ยเซียงยืนนิ่งงันอยู่เช่นนั้นครู่หนึ่งกว่าจะรู้สึกตัว หญิงสาวขมวดคิ้วก่อนหมุนตัววิ่งตามร่างสูงที่เพิ่งเดินออกไปจากห้อง แผ่นหลังโดดเด่นของเซวี่ยอวี้ ซึ่งหยุดอยู่ตรงทางเดินทำให้นางชะงัก ชายหนุ่มเอนกายยืนพิงเสาทางเดิน สายตามองตรงไปยังพุ่มเยี่ยเซียงตรงหน้า

“เยี่ยเซียงฮวา” เซวี่ยอวี้พึมพำ “ดูเหมือนการกลบเกลื่อนของบิดาและพี่ชายของเจ้า จะเป็นการกระทำอันรอบคอบยิ่ง” ร่างสูงหมุนตัวกลับมามองหญิงสาว

หลันเยี่ยเซียงก้าวเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าเซวี่ยอวี้ เงยหน้าสานสบสายตาคมที่ยังคงประกายลึกล้ำ “ข้ามองท่านผิดไปจริงๆ หรือ” แววตาของนางปรากฏร่องรอยของความผิดหวัง “ข้านึกว่าท่านเป็นคนดี”

เซวี่ยอวี้ยิ้ม “หากมองว่าข้าเป็นคนดี เช่นนั้นเจ้าก็มองข้าผิดไปจริงๆ” เขาเอนตัวลงไปเพื่อให้ใบหน้าของคนทั้งสองอยู่ในระดับเดียวกัน “เซียงเอ๋อร์ข้าไม่ใช่คนดี ไม่ใช่มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

“ท่าน!” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ปากเม้มแน่น ดวงตาฉายแววสับสน “แต่ท่านช่วยข้าไว้”

ชายหนุ่มยิ้มกว้าง “แค่นั้นก็กลายเป็นคนดีในสายตาเจ้าแล้วหรือ เซียงเอ๋อร์เจ้าช่างไร้เดียงสายิ่งนัก”

“ท่านบอกไม่ให้ข้าเปรียบท่านกับผู้อื่น แต่การกระทำของท่านต่า