เพื่อเธอ (ลูก) คนเดียวเท่านั้น의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

ชายหนุ่มโยนโทรศัพท์และแหวนลงในลิ้นชักแบบไม่ใส่ใจนัก แล้วก็แต่งตัวเพื่อเตรียมตัวไปถ่ายละครด้วย ภาคิณเป็นคนตรงต่อเวลาเสมอ ไม่ว่าจะไปที่ไหนเขาก็จะไปก่อนเวลาตลอด เพราะเป็นงานที่เขารัก เขาจึงทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้ตัวเองพอใจมากที่สุดเขาจึงทุ่มเททั้งกายใจเพื่อจะได้ทำงานออกมาให้ดีที่สุด จึงไม่แปลกใจเลยที่เขาจะเป็นที่ชื่นชอบของคนทั้งในและนอกวงการแบบนี้ส่วนเรื่องบริษัทที่ปู่เขาอยากให้ไปเริ่มต้นทำงานอย่างเร่งด่วน เพราะปู่อยากจะสอนงานเขาก่อนที่ท่านจะสอนไม่ไหว แต่ภาคิณก็ไม่คิดจะทำธุรกิจตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เขาจึงต้องคอยผลัดกับปู่อยู่เรื่อยมา เขาอยากจะทำอาชีพนักแสดงจนกว่าเขาจะทำไม่ไหว เพราะรายได้ของเขาถ้าเก็บเงินไปจนถึงตอนนั้น ในบั้นปลายชีวิตเขาก็ไม่ได้ลำบากอะไรแน่นอนงานที่เขารัก อาชีพที่เขารัก ไม่ว่ายังไงเขาก็จะทิ้งมันไปไม่ได้เด็ดขาด เพราะตอนนี้บริษัทก็มีบิดาของเขาคอยดูแลได้ดีอยู่แล้ว ส่วนเรื่องเรียนที่เขาเรียนบริหารเพราะเขาไม่อยากขัดใจครอบครัวเท่านั้น แต่เขาก็ทำมันได้ดีกว่าที่คิดไว้ ซึ่งบิดาของเขาก็ไม่เคยคิดจะถามเรื่องที่ให้เขามาสืบทอดธุรกิจอีก เพราะบิดาของเขาเองก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว ว่าเขาจะตอบย

หลังจากเลิกงานแล้ว ปรายฟ้าก็ไม่ลืมแวะซื้อของให้เพื่อนบ้านข้างห้อง เพื่อตอบแทนที่เขาได้ช่วยเธอไว้ในตอนเช้าปรายฟ้ากลับมาถึงห้องพักก็เดินเข้าไปกดกริ่งตรงประตูห้องของเพื่อนบ้านที่อยู่ข้างห้องเธอทันที"เอ่อ…คุณคะ เป็นอะไรไปคะ" ปรายฟ้าเห็นชายหนุ่มที่ช่วยเหลือเธอในตอนเช้ากำลังกุมหน้าท้องแล้วมาเปิดประตูให้เธอด้วยสีหน้าทรมาน เธอจึงตกใจคิดว่าเขาต้องเจ็บอะไรอยู่แน่ ๆร่างสูงเอาแขนแกร่งอีกข้างพิงขอบประตู ส่วนมืออีกข้างยังกุมหน้าท้องอยู่ สถานการณ์แบบนี้ก็ทำให้ปรายฟ้ารู้ได้ในทันทีว่าเขากำลังป่วยอยู่แน่ ๆ"คุณคะ เดี๋ยวฉันจะไปเรียกแท็กซี่ให้นะคะ แล้วจะรีบพาคุณไปโรงพยาบาล" ปรายฟ้ากำลังจะหันหลังกลับเพื่อไปเรียกแท็กซี่ที่ถนนใหญ่ แต่เขาก็คว้าข้อมือเล็กไว้ก่อน"ฉันไม่ได้เป็นอะไร""ไม่เชื่อหรอกค่ะ ก็คุณทรมานอยู่นี่คะ ปล่อยมือฉันเถอะค่ะ ให้ฉันไปเรียกแท็กซี่เถอะนะคะ""ฉันไม่ได้เป็นอะไร ฉันแค่...""แค่อะไรคะ""ฉันแค่ปวดท้องหิวข้าวน่ะ ก็เลยต้องกุมท้องไง ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน สภาพก็เลยเป็นแบบนี้""พอดีเลยค่ะ ฉันซื้อของกินมาให้คุณพอดี รับไว้เถอะนะคะ""ไม่ใช่ว่าเธอจะซื้อมากินเองหรอกหรือไง พอเห็นว่าฉันหิว

ปรายฟ้ารู้สึกกลัวเล็กน้อย น้ำเสียงพูดของชายหนุ่มที่ฟังแล้วสบายหู แต่วันนี้มันไม่ใช่ น้ำเสียงของเขาในตอนนี้แทบไม่เหมือนน้ำเสียงของคนที่เธอเคยรู้จัก น้ำเสียงที่ฟังดูแข็งกระด้าง น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความโกรธเล็กน้อย ซึ่งก็ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีเลยรถหรูเข้ามาจอดที่ลานจอดรถยนต์หน้าหอพักของเธอ ธามหยิบหน้ากากอนามัยมาสวมก่อนลงจากรถ ถึงเขาจะรีบร้อนแค่ไหน แต่เขาก็ไม่ลืมปิดบังใบหน้าของตัวเองเพราะเขาเป็นคนของประชาชน ไปที่ไหนก็มีแต่คนรู้จักและเขาก็ทำแบบนี้เป็นประจำจนชินแล้วธามคว้าข้อมือเล็กแล้วกดขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสอง โดยไม่ปล่อยมือเล็กให้ห่างกายเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่ากลัวเธอจะหนีหายไปอีก'นี่เขาไปสืบข้อมูลของเธอมาลึกขนาดไหนกันนะ ถึงได้รู้แม้กระทั่งห้องที่เธออาศัยอยู่' ปรายฟ้าคิดในใจด้วยความหวาดหวั่น เธออยากใช้ชีวิตอยู่กับลูกแค่สองคน ไม่ได้อยากให้ใครมาวุ่นวายทั้งนั้นแท้ ๆชายเพื่อนบ้านข้างห้องที่กำลังเอากองนิตยสารที่มัดรวมกันไว้ออกไปวางไว้ที่หน้าประตูห้อง ก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาหล่อเหลากำลังเดินจับข้อมือของปรายฟ้าแน่นชายข้างห้องดูออกว่าเด็กสาวที่อาศัยอยู่ข้างห้องเขา กำลังทำสีหน้าลำบากใจอย่างช

"อย่างนั้นหรือ ฉันก็จะไปข้างนอกพอดีเหมือนกัน แล้วจะไปที่ไหนล่ะ""ฉันจะไปที่ห้างใกล้ ๆ นี่น่ะค่ะ พอดีจะไปซื้อของเตรียมไว้ให้ลูกก่อนคลอดน่ะค่ะ งั้นฉันขอตัวนะคะ""นี่! เดี๋ยวก่อนสิ" ชายข้างห้องรั้งข้อมือของเด็กสาวไว้ "ฉันก็กำลังจะออกไปที่นั่นเพื่อซื้อของเหมือนกัน งั้นเธอรอเดี๋ยวนะ ฉันไปเปลี่ยนชุดก่อน จะได้ออกไปพร้อมกันเลย""เดี๋ยวสิคะพี่ซัน ไหนว่าเราจะต่อกันอีกไงคะ แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงรีบวิ่งมาเปิดประตูล่ะคะ" สาวสวยที่สวมชุดนอนสายเดี่ยวลายลูกไม้สีมันวาว ก็โผล่มาทางประตูด้วยน้ำเสียงที่ยังงัวเงียอยู่ ถึงจะเพิ่งตื่นนอนแต่ก็หน้าตาสวยมาก"นี่เธอก็กลับได้แล้วนะ ฉันบอกให้กลับตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนี่ เสร็จธุระแล้วก็ไปสิ""ได้ทีไล่เลยนะคะ ก็พี่ซันเรียกหนูมานี่ หนูก็ถ่อจากกรุงเทพฯ มาถึงนี่ก็เหนื่อยจะตาย พอเสร็จก็ไล่เลยนะ""ฉันมีธุระ ถ้าจะนอนต่อก็นอนไปสิ เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าเป็นแค่คู่นอน อย่ามายุ่งเรื่องส่วนตัวน่ะ" ประโยคท้ายซันแอบพูดกระซิบกับหญิงสาวให้ได้ยินกันแค่สองคน"งั้นฉันไปก่อนนะคะ เชิญพวกคุณตามสบายค่ะ""เดี๋ยวสิ รอฉันสามนาที เดี๋ยวก็นั่งรถไปด้วยกัน""ไม่เป็นไรเลยค่ะ ฉันเดินไปได้นะคะ ใกล้แค่นี้เอง

ย่างเข้าสู่เดือนที่เจ็ด ปรายฟ้าก็ได้ทราบข่าวร้ายจากพลอยที่เป็นแม่บ้านในบ้านของภาคิณและเป็นคนที่ปรายฟ้าสนิทที่สุดตอนที่เธออาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้นด้วย"ปราย พี่มีเรื่องด่วนจะคุยด้วยน่ะ แต่ว่าปรายต้องใจเย็น ๆ ก่อนนะ""พี่พลอย ทำไมล่ะคะ ทำไมถึงต้องให้ปรายใจเย็น ปรายรู้สึกไม่ดีเลย มีอะไรหรือเปล่าคะ""คุณปู่น่ะปราย ท่านเสียแล้วนะ ท่านเพิ่งเสียวันนี้""อะไรนะคะพี่พลอย มะ…ไม่จริงใช่ไหมคะ พี่พลอยอย่ามาพูดเล่นกับปรายนะ บอกมาสิคะว่าพี่แค่อำปรายเล่น""ปราย ตั้งสติก่อนนะ ปู่เสียแล้วจริง ๆ ท่านเพิ่งเสียไปเมื่อครึ่งชั่วโมงนี้เอง เพราะคุณหมอเรียกตัวพวกคุณ ๆ ในบ้านให้ไปดูใจปู่เป็นครั้งสุดท้ายน่ะ แต่ปู่เขาก็ไม่มีสติแล้ว แค่ใช้เครื่องช่วยหายใจเท่านั้นเอง"เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นจากปลายสาย ยิ่งทำให้พลอยเป็นห่วงจิตใจของปรายฟ้าเหลือเกิน"ปรายต้องเข้มแข็งสิ ตอนนี้ปู่ไปสบายแล้วนะ ตอนนี้ท่านไม่ต้องทรมานแล้ว ถ้าปรายร้องไห้แบบนี้แล้วปู่จะสบายใจได้ยังไง""ขอโทษค่ะพี่พลอย ปรายจะไม่ร้องแล้ว" ปรายฟ้ารีบเช็ดน้ำตาและบอกตัวเองว่าต้องเข้มแข็ง ถ้าเธอจิตใจอ่อนแอ เด็กในครรภ์ก็จะมีผลกระทบไปด้วย"ทำใจให้สบายเถอะปราย ท่านไปส