All Chapters of เพื่อเธอ (ลูก) คนเดียวเท่านั้น: Chapter 21 - Chapter 30

"ปราย เธอไหวแน่นะ ให้ฉันบอกแท็กซี่เข้าไปข้างในเลยไหม""ไม่เป็นไรจริง ๆ ฉันเดินได้ เดี๋ยวจะถึงแล้วล่ะ เธอก็กลับดี ๆ นะ พรุ่งนี้เจอกัน"ปรายฟ้าปฏิเสธทันที หลังจากที่เพื่อนจะให้แท็กซี่เข้าไปส่งถึงที่บ้าน เธอยังไม่อยากให้เพื่อนรู้ถึงความลับที่เปิดเผยไม่ได้และไม่อยากให้รู้ว่าเธออยู่บ้านหลังนี้ด้วยปรายฟ้าค่อย ๆ เดินกะเผลก ๆ ไปที่บ้าน แต่กว่าจะถึงก็ใช้เวลาเกือบยี่สิบนาทีเลยทีเดียวข้อเท้าที่ครูประจำในห้องพยาบาลพันให้ไว้ ก็ทุเลาความเจ็บปวดไปได้มาก แต่ดีที่ไม่บวมจึงสามารถใส่รองเท้าผ้าใบได้ตามปกติ"สวัสดีค่ะคุณท่าน" ปรายฟ้ายกมือไหว้บิดาของภาคิณที่เจออยู่ที่สวนต้นไม้หน้าทางเข้าบ้าน"กลับมาแล้วหรือลูก""ค่ะ คุณท่านจะทานน้ำไหมคะ เดี๋ยวปรายเดินไปเอามาให้ค่ะ""ไม่ต้องหรอก หนูมีอะไรก็ไปทำเถอะลูก มีการบ้านไหมล่ะ ถ้ามีก็รีบกลับไปทำซะนะ""ขอบคุณมากนะคะ งั้นปรายขอตัวก่อนค่ะ"ปรายเดินเข้าไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่แล้วตรงไปที่ครัวเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองตามปกติวันนี้เธอทำงานเสร็จช้ากว่าทุกวันเพราะยังเจ็บที่ข้อเท้าอยู่ กว่าจะทำอะไรได้แต่ละอย่างก็ดูล่าช้าไปหมดปรายฟ้าชะงักเมื่อเห็นร่างสูงยืนอยู่ที่ประตูห้องครัว เธ

ภาคิณตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก็แปลกใจที่เห็นเด็กสาวยังนอนอยู่ที่เตียง เพราะถ้าเป็นเวลาปกติเธอจะต้องรีบตื่นไปทำงานบ้านแล้ว"นี่เธอยังจะนอนไปถึงไหน รีบตื่นแล้วรีบไสหัวออกไปจากห้องนี้ซะ!"มือแกร่งดึงผ้าห่มออก แล้วกระชากแขนเรียวให้ลุกขึ้น ร่างบางเนียนใสที่เปลือยเปล่ากระทบกับแสงไฟ ยิ่งทำให้ร่างกายเธอดูน่าหลงใหลเข้าไปอีกปรายฟ้าพยายามดันตัวลุกจากเตียงนุ่ม แต่ก็โดนมือหนาของชายหนุ่มผลักลงเตียงทันทีร่างสูงขึ้นเตียงมาคร่อมตัวเธอ ปรายฟ้าหายง่วงทันทีแต่ก็ไม่ทันคนตัวสูงที่เคลื่อนไหวไวกว่า เพราะเขาขึ้นไปคร่อมร่างเปลือยเปล่าของเธอไว้อย่างรวดเร็ว"ปรายขอโทษค่ะ ปรายจะรีบลุกไปเดี๋ยวนี้""ที่เธอไม่ยอมตื่น คงเพราะอยากจะเชิญชวนฉันทำอะไรกับเธอตอนเช้าล่ะสินะ ได้สิ งั้นฉันจะตอบสนองให้เอง""ไม่ใช่นะคะ ปรายแค่เพลียเลยเผลอนอนหลับยาวน่ะค่ะ ปรายจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ คุณภาคิณปล่อยปรายเถอะนะคะ ปรายขอโทษ""นี่เธอฝันอยู่หรือเปล่า ตอนนี้เธอมานอนเปลือยกายเพื่อจะยั่วยวนฉันไม่ใช่หรือไง ก็นี่ไง ฉันกำลังจะสนองให้""ไม่ใช่นะคะ ปรายเผลอหลับยาวไปจริง ๆ คุณภาคิณยกโทษให้ปรายด้วยนะคะ ปรายขอโทษค่ะ อึก..."ริมฝีปากนุ่มถูกปิดอย่างร

วันที่สองของการรับน้องได้เริ่มขึ้น วันนี้ปรายฟ้าไม่ต้องใช้ไม้พยุงแล้วเพราะอาการเริ่มดีขึ้น เมื่อคืนเธอก็ได้รอดพ้นจากเงื้อมมือของภาคิณอย่างหวุดหวิดเพราะเขาไม่ได้กลับเข้ามานอนที่บ้าน เธอจึงมีเวลาพักฟื้นจนเดินได้เป็นปกติ แต่อาการก็ยังไม่หายปวดร้อยเปอร์เซ็นต์หลังจากเลิกเรียนก็มีการรับน้องในสาขา รุ่นพี่เอกบัญชีก็นัดหมายน้องใหญ่ให้เจอกันใต้อาคารของคณะ"ปราย…เธอยังไหวไหม""เดินได้แบบไม่ต้องใช้ไม้พยุงแล้วล่ะ แต่ก็ยังปวดอยู่บ้าง""วันนี้จะมีการฝึกบูมของสาขาบัญชีด้วยนะ เธอจะไหวไหม""อื้อ ฉันจะพยายามนะ ฉันไม่อยากเป็นตัวถ่วงของเพื่อนในห้องน่ะ""โอเค ถ้าไม่ไหวก็รีบบอกฉันเลยนะ"หลังจากที่ทำกิจกรรมเสร็จ ปรายฟ้ากับต้นน้ำเดินไปหยิบกระเป๋าที่วางไว้ที่โต๊ะใต้ตึกคณะ ปรายฟ้าก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตที่สอดอยู่ตรงกระเป๋านอก จึงหยิบมาคลี่อ่านดู"น้ำกลับก่อนเลยนะวันนี้ ฉันมีธุระต้องไปที่อื่นอีกนิดหน่อยน่ะ""อ้าว…งั้นฉันรอจนกว่าเธอจะเสร็จธุระก็ได้ เพราะฉันก็ไม่ได้รีบอะไร""ไม่เป็นไรหรอกน้ำ เธอกลับก่อนได้เลยนะ""แน่ใจนะว่ากลับคนเดียวไหว""ข้อเท้าฉันดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ""ไม่เป็นไรแน่นะ""ไม่เป็นไรจริง ๆ พรุ

"พี่น้ำหวานกับพี่คิณเป็นแฟนกันหรือคะ พะพิมเพิ่งทราบเลย อยากจะกรี๊ด""เบา ๆ ก่อนน้องพิม เรื่องนี่ยังไม่มีใครรู้นะคะ พี่เพิ่งทราบจากพี่คิณว่าน้องพิมก็เรียนที่นี่ด้วย แถมเรายังเรียนคณะเดียวกันอีก พี่คิณเพิ่งบอกพี่เมื่อวันก่อนน่ะ""พิมยินดีมาก ๆ เลยค่ะที่พี่น้ำหวานเป็นแฟนพี่คิณ พิมติดตามผลงานของพี่ตลอดเลยนะคะ พิมดีใจมากเลยที่พี่คิณมีแฟนแล้ว เพราะพิมไม่ชอบคนที่ปู่หาให้พี่คิณน่ะค่ะ""ใช่คนที่ชื่อปรายฟ้าหรือเปล่า""อ้าว…พี่น้ำหวานก็รู้จักยัยนั่นด้วยหรือคะ""รู้จักสิ นี่พี่ก็กำลังหาทางจัดการอยู่""มีอะไรให้พิมช่วยบอกได้เลยนะคะ พิมก็เกลียดขี้หน้ามันเหมือนกัน""แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะน้องพิม""วันนี้หลังจากเสร็จกิจกรรมรับน้องแล้ว ไปเที่ยวเล่นบ้านพิมไหมคะ จะได้เซอร์ไพรส์พี่คิณด้วย""พี่ไปจะดีหรือคะ แล้วพ่อแม่ของน้องพิมจะไม่ว่าเอาหรือ""จะว่าอะไรล่ะคะ เชื่อพิมเถอะค่ะ เดี๋ยวพิมจะจัดการเอง""งั้นพี่รบกวนด้วยนะ""ค่ะ งั้นพิมไปทำกิจกรรมแล้วนะคะ รุ่นพี่ที่สาขาพิมเรียกรวมตัวแล้ว""ค่ะ เดี๋ยวพี่นั่งรอแถวนี้นะ"ปรายฟ้ากับต้นน้ำก็ไปนั่งที่ใต้อาคารของคณะ ระหว่างรอรุ่นพี่เรียกรวมเพื่อทำกิจกรรมรับน้องใหม่"น้อ

"เธอน่ะไปตั้งโต๊ะสิ มัวแต่ทำอะไรอยู่เนี่ย รู้หรือเปล่าว่าแขกรอนานแล้วนะ" พะพิมตามปรายฟ้าเข้าไปถึงในครัว ปรายฟ้าที่กำลังจัดเรียงถ้วยชามอยู่ก็ชะงักทันที"อ่อ…เดี๋ยวฉันจะรีบยกอาหารออกไปให้เลย ขอโทษนะ พอดีไม่รู้ว่าจะตั้งโต๊ะตอนไหน ฉันก็เลยรีบทำงานในครัวให้เสร็จก่อนน่ะ""รีบเลยนะ วันนี้มีแขกพิเศษมา เธอจะทำให้ฉันขายหน้าไม่ได้นะ""เข้าใจแล้ว จะรีบทำเดี๋ยวนี้แหละ ไปนั่งรอได้เลย" ปรายฟ้ารีบวางมือจากงานที่ทำอยู่แล้วยกจานกับช้อนส้อมอย่างละสามชุดออกไปปรายฟ้าจัดเรียงจานช้อนส้อมให้สามคนที่นั่งรอทานอาหารอยู่ แม่บ้านอีกคนจะออกไปช่วยปรายฟ้าด้วยแต่โดนพะพิมขัดไว้"ถ้าไม่อยากโดนไล่ออกจากบ้านฉัน ก็ไปยืนดูอยู่เฉย ๆ ซะ ฉันบอกแล้วไงว่าจะให้ยัยปรายทำคนเดียวน่ะ""ขอบคุณนะคะพี่พลอย แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะปรายทำได้ พี่พลอยไปทำอย่างอื่นเถอะค่ะ" เธอกล่าวขอบคุณแม่บ้านวัยรุ่นอีกคนที่อายุห่างจากเธอไม่กี่ปีปรายฟ้าทยอยไปยกจานอาหารออกมาตั้งจนครบ หลังจากเอาแก้วน้ำดื่มไปวางไว้ให้ทุกคนจนครบแล้ว เธอจึงเดินกลับไปที่ครัวเพื่อจะไปทำงานที่ค้างไว้ต่อให้เสร็จ"จะไปไหนล่ะ คนกำลังจะทานข้าว เดินไปแบบนี้ไม่มีมารยาทเลยนะ""ฉันจะไปทำงานใ