Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

หลังจากที่ปรายฟ้าพาเพชรกล้าไปเล่นเครื่องเล่นเด็กเสร็จแล้ว เธอก็อุ้มลูกชายไปรอรถสองแถวที่ป้ายรถเมล์ เพื่อไปที่สวนสาธารณะต่อหมวกของเพชรกล้าที่ใส่อยู่ก็ถูกลมพัดปลิวอย่างแรง จนหมวกปลิวไปไกลจากป้ายรถเมล์ ปรายฟ้ารีบเดินออกจากป้ายรถเมล์ เพื่อจะไปเก็บหมวกของเพชรกล้าที่ตกอยู่ข้างถนนฝั่งซ้าย ปรายฟ้ายังยืนรออยู่แบบนั้นเพราะมีรถขับผ่านตลอดแต่ไม่มีใครชะลอจอดให้เลยปรายฟ้าก็รอจังหวะ พอเห็นว่าไม่มีรถมาก็เดินลงไปที่ถนนเพื่อจะเก็บหมวกของลูกชายอย่างรวดเร็วเสียงแตรรถยนต์กดรัวอยู่หลายครั้ง ปรายฟ้าเห็นรถที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูง ซึ่งไม่รู้ว่าโผล่มาจากตรงไหน แต่เธอก็หลบไม่ทันเสียแล้ว แต่รถยนต์ก็รีบเบรกกะทันหันจนเสียงล้อที่เสียดสีกับพื้นถนนเสียงดัง ปรายฟ้ากับลูกจึงรอดจากอุบัติเหตุได้อย่างหวุดหวิดผู้หญิงที่เป็นเจ้าของรถเปิดไฟฉุกเฉินแล้วรีบลงมาจากรถด้วยความโมโห"นี่เธอทำอะไรของเธอน่ะ รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน ถ้าฉันเบรกไม่ทันจะเป็นยังไง""ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ตอนแรกเห็นว่าไม่มีรถมา ก็เลยรีบลงไปเก็บของที่ตก แต่ตอนเห็นว่ารถมา มันตกใจจนก้าวขาไม่ออกจริง ๆ ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ"ปรายฟ้ารีบไหว้ขอโทษเจ้าของรถ ผู้หญิงหญิงคนน

"อ้าว วันนี้ทำไมกลับไวล่ะ""พี่อ้อยคะ ค่าจ้างเลี้ยงของเพชรกล้าเดือนนี้ ปรายขอผลัดไปก่อนได้ไหมคะ พอดีปรายไม่ได้ทำงานแล้วน่ะค่ะ แล้วปรายก็เหลือเงินเก็บไม่มาก ต้องเอาไว้จ่ายค่าเช่าห้องของเดือนหน้าอีก ปรายขอผลัดไปสักเดือนได้ไหมคะ แล้วช่วงนี้ปรายก็คงจะดูแลเพชรกล้าไปเองก่อนระหว่างหางานใหม่ แต่ถ้าพี่อ้อยไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวปรายจะเอาเงินส่วนที่จะจ่ายค่าห้องมาจ่ายให้พี่ก็ได้ค่ะ""ปราย พี่ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินขนาดนั้น พี่รับจ้างซักรีดก็พอได้อยู่ ส่วนเพชรกล้าน่ะเอามาฝากไว้กับพี่เหมือนเดิมเถอะ เรื่องแค่นี้จะคิดมากทำไม มีก็ค่อยให้พี่""แต่ว่าปรายเกรงใจพี่มากเลยค่ะ ปรายรบกวน...""หยุดเลย รบกงรบกวนอะไรกัน ถ้าปรายจะเอาเพชรกล้าไปเลี้ยงเอง แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปหางานล่ะ คิดสิคิด แล้วอีกอย่างเพชรกล้าก็น่ารัก ไม่งอแงกับพี่เลยสักนิด คงเพราะรักเธอนั่นแหละ ถึงไม่อยากทำให้เธอไม่สบายใจไง เห็นไหม…พอเห็นหน้าเธอก็ยิ้มแย้มตาหยีตลอดเลย""พี่อ้อยคะ ปรายขอบคุณมากเลยค่ะ ตอนนี้ยังพอมีเวลา ปรายจะลองไปหางานอื่นดูก่อนค่ะ ยังไงปรายก็ขอฝากเพชรกล้าด้วยนะคะ"อ้อยมองตามร่างเล็กที่เดินห่างออกไป อายุเท่านี้แต่เข้มแ

"พี่ซัน เปิดประตูหน่อยค่ะ"พะพิมมาเคาะประตูห้องซันแต่เช้า เธอยืนรออยู่ประมาณห้านาที ชายหนุ่มใส่กางเกงขาสั้นออกมาเปิดประตู กลิ่นเหล้าโชยมาแตะจมูกจนพะพิมปิดจมูกหนีแทบไม่ทัน จู่ ๆ ก็มีสาวสวยโผล่ออกมาจากประตูห้องของซัน แล้วรีบเดินเลี่ยงออกไปอย่างรวดเร็วพะพิมหน้างอเมื่อเห็นแบบนั้น นี่เขานอนกับผู้หญิงคนอื่นไปทั่วอีกแล้ว พะพิมรู้สึกเจ็บแปลบในใจเป็นที่สุด แต่ก็ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้"มาทำอะไรที่นี่แต่เช้า มันรบกวนเวลานอนคนอื่นนะรู้ไหม""รบกวนการจ้ำจี้ของพี่ซันกับผู้หญิงคนนั้นสินะ" พะพิมโพล่งออกมาอย่างเหลืออด จนคนที่เดินอยู่บริเวณหอพักชั้นล่าง ต่างก็พากันมองขึ้นไปที่ระเบียงชั้นสองที่สามารถมองผ่านราวระเบียงได้"นี่จะพูดเสียงดังทำไมล่ะน้องพิม เห็นไหม…คนเขามองมาใหญ่เลย อายชาวบ้านชาวช่องเขาบ้างสิ""พิมไม่สนใจหรอก จะป่าวประกาศให้รู้ทั้งชั้นเลย...อึก! ปล่อยพิมนะ" ร่างสูงใช้มือแกร่งประกบปากเธอไว้ แล้วรวบคนตัวเล็กเข้าไปในห้องพะพิมพยายามดิ้นอย่างสุดกำลังจนเหนื่อย แต่ก็ไม่หลุดพ้นจากพันธนาการที่รัดแน่นจนน่ากลัว จากนั้นซันก็โยนเด็กสาวลงบนโซฟานุ่ม"โอ๊ย…พิมเจ็บนะคะ""ก็น้องพิมเล่นโวยวายลั่นแบบนั้น

ปรายฟ้ามักจะพาเพชรกล้ามานั่งเล่นที่นี่เป็นประจำถ้ามีเวลา เพราะมีสนามหญ้าเขียวขจี ต้นไม้ร่มรื่น ลมเย็นสบาย แล้วเวลามาที่นี่ทีไร เพชรกล้าก็จะอารมณ์ดีทุกครั้งปรายฟ้ามักจะเอาเสื่อผืนเล็กติดกระเป๋ามาที่นี่ด้วยเป็นประจำ แล้วปูไปบนพื้นหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ เธอเลือกนั่งตรงที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านไปมามากนัก เพราะอยากได้ความเป็นส่วนตัวมากกว่าเธอนั่งเล่นกับลูกชายอยู่สองคนที่กำลังหัวเราะอย่างมีความสุข ภาคิณที่เดินตามทั้งสองแม่ลูกมาตลอดก็เผลอมองไปที่สองแม่ลูกที่กำลังหยอกล้อและหัวเราะด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ เด็กคนนั้นคือลูกของเขาจริง ๆ สินะ เพราะมองดูดี ๆ ก็มีความละม้ายคล้ายเขาในตอนเด็กมาก เพราะเขากับน้องสาวมักจะดูรูปสมัยเด็กด้วยกันบ่อย ๆภาคิณที่ยืนมองหญิงสาวที่นั่งหันหลังให้เขาประมาณสิบเมตร ก็ขยับขาเข้าไปใกล้ทั้งสองคนอีกเล็กน้อย เด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่ก็กำลังจ้องไปที่ชายหนุ่มตาแป๋ว แล้วเอียงคอดูด้วยความสงสัย เป็นครั้งแรกที่เขาไปสบตาเด็กน้อยเต็ม ๆ ถึงจะไกลไปหน่อยแต่ก็ทำให้หัวใจของเขาไหววูบไปไม่น้อยสายตาที่ไร้เดียงสาที่จ้องมองเขาด้วยความแปลกใจ เพราะเขาปิดใบหน้า สวมแว่นตาและสวมหมวก สำหรับสายตาเด็กก็

"อ้าว…พี่ภาคิณ มาได้ไงครับเนี่ย กดกริ่งผิดห้องหรือเปล่าครับ" ถึงธามจะรู้สึกแปลกใจอยู่นิดหน่อยที่มาเจอเขาที่นี่ แต่เขาก็คิดในแง่ดีว่าชายหนุ่มอาจจะมาผิดห้องมากกว่า ส่วนปรายฟ้าที่ได้ยินชื่อภาคิณก็ตกใจมาก รีบบอกธามให้ปิดประตูอย่างรวดเร็ว"พี่ธามปิดประตูเลยค่ะ ปรายไม่ต้อนรับคนแปลกหน้า""เอ่อ…ครับ งั้นผมขอปิดประตูก่อนนะครับ" แขนแกร่งของภาคิณก็รีบดันประตูไว้ทันที"เรียกยัยนั่นออกมาหน่อยสิ""ยัยนั่นนี่คือน้องปรายหรือครับ""เรียกออกมาสิ หรือจะให้ฉันเข้าไปเอง""น้องปรายกำลังป้อนนมลูกอยู่ครับ เกรงว่าคงจะไม่ได้"ธามเริ่มได้กลิ่นไม่ค่อยดีจึงกันประตูไว้เช่นกัน เพราะเขาก็เอะใจเรื่องที่น้องสาวของภาคิณมักจะมายุ่งวุ่นวายกับปรายฟ้าตลอด หรือว่าทั้งปรายฟ้าและภาคิณจะมีส่วนเกี่ยวข้องกันมากกว่านั้น เพราะปรายฟ้าก็เคยอาศัยอยู่ในบ้านของภาคิณมาระยะหนึ่งด้วย'ไม่สิ! ไม่ใช่แน่ ๆ คงไม่ใช่อย่างที่เขากลัวแน่ ๆ' ธามคิดในใจและได้แต่ภาวนาว่าอย่าคนตรงหน้านี้เป็นบิดาของเพชรกล้าเลย"พี่ภาคิณมีอะไรก็คุยกับผมก่อนก็ได้ เดี๋ยวผมจะบอกกับน้องปรายเอง เพราะน้องปรายดูเหมือนจะยังไม่อยากคุยกับใครตอนนี้นะครับ""แล้วนายเกี่ยวอะไรด้วย ฉ