บททั้งหมดของ ดรุณีน้อยอ้อนรัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

เมื่อถึงเวลาเดินทางกลับ เจ้าเมืองจี้เฉินพร้อมกับบุตรสาวได้ยืนส่งคณะเดินทางของเยี่ยหยวนซีหลี่ลี่อิงมองขบวนที่ตนเองจะเดินทางกลับ เกวียนจากเดิมที่บรรทุกข้าวสารตอนนี้เต็มไปด้วยผลไม้ ซึ่งหากตนขึ้นไปนั่งบนนั้นจะต้องทำให้สินค้าเสียหาย เฉินอี้เห็นดังนั้นจึงได้ให้นางขึ้นม้าของตนแล้วเขาก็ใช้ม้าตัวที่ลากเกวียนผลไม้อีกทีเยี่ยหยวนซีนำเคลื่อนขบวนตามฤกษ์ยามที่ได้วางเอาไว้ หลี่ลี่อิงมองไปข้างหน้า ไม่แม้แต่จะหันไปลาลู่เยว่เอ๋อร์เพราะไม่อยากให้ความหวังแก่นางที่ตอนนี้กำลังมองตามขบวนด้วยสายตาที่เศร้าสร้อยนึกสงสารหากแต่จะทำอย่างไรได้เล่าในเมื่อตัวเองก็เป็นสตรีเพศเช่นเดียวกัน อีกทั้งโกหกว่าตนเป็นชาย มันคงเป็นโชคชะตาที่ทำให้ต้องมาพบเจอกัน‘ข้าขอให้เจ้าได้พบกับบุรุษที่รักเจ้าจริง’ ดรุณีน้อยอวยพรในใจแล้วจับเชือกม้าในมือแน่น ควบม้าเดินเคียงข้างกับเยี่ยหยวนซีนำขบวนเดินทางกลับไปยังเมืองของตนหลังจากออกมานอกตัวเมืองจี้เฉินเข้าสู่เขตชนบทของเมือง ม้าของเฉินอี้ที่หลี่ลี่อิงขี่อยู่ก็เกิดพยศเข้าเพราะสุนัขที่อยู่ข้างทางเห่าเสียงดัง หลี่ลี่อิงพยายามบังคับม้า แต่เพราะไม่ชำนาญและแรงของสตรีที่มีไม่มากพอ ก็ทำให้นางตกจากห

หลี่ลี่อิงกลับมาจนถึงเรือนของตนในยามดึกของคืนนั้น ดรุณีน้อยที่ข้อเท้าของตนยังไม่หายดีนักได้ปีนกำแพงเข้าบ้านของตน แต่โชคร้ายที่ถูกคนของสกุลหลี่จับได้เสียก่อนหลี่หลงเป็นผู้ออกมาจัดการด้วยตนเอง แม้จะปิดบังใบหน้าแต่สายตาคู่นั้นมองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นบุตรีของตนก็ถึงกับโกรธจัดอีกทั้งคนในบ้านยังรายงานว่ามีม้าผูกอยู่ใต้ต้นไม้หน้าเรือนระหว่างบ้านของตนและบ้านของสกุลเยี่ยเป็นม้าของเยี่ยหยวนซีก็มั่นใจว่าสิ่งที่ตนคิดเอาไว้นั้นไม่ผิดอย่างแน่นอน“พวกเจ้าออกไปข้างนอกให้หมด ส่วนเจ้าตามข้ามา” หลี่หลงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่โกรธขึ้งทำให้หลี่ลี่อิงต้องเดินตามบิดาเข้าไปที่เรือนใหญ่แล้วเปิดหน้าตนออกหลี่สู่ผิงได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็เดินออกมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นหลี่ลี่อิงก็รีบเข้ามาสวมกอดบุตรสาวของตนเอาไว้ ร้องไห้ด้วยความดีใจที่นางกลับมา“เจ้านี่ไปเที่ยวเล่นที่ไหนมาลี่อิง ทำไมเจ้าช่างดื้อรั้นซุกซนเช่นนี้”“ฮูหยิน เจ้ายังต้องถามอีกหรือว่าลูกสาวตัวดีของเจ้าหนีไปที่ใดมา ออกไปพร้อมกับหยวนซี หนีกลับมาก่อนแต่ควบม้าของหยวนซีกลับมาด้วย เจ้าคิดว่าพ่อของเจ้าโง่มากเช่นนั้นหรือลี่อิง เจ้าช่างทำเรื่องน่าอับอายยิ่งนัก” เจ้

ข่าวการเดินทางกลับมาของเยี่ยหยวนซีรู้ไปถึงบ้านสกุลหาน ทำให้หานชิงเทียนพาหานหลิงหลิงมาแสดงความยินดีกับเยี่ยหยวนซีถึงที่บ้านสกุลเยี่ยในทันทีเพื่อตัดหน้าสกุลหลี่ที่คงกำลังวุ่นวายกับการดูแลคนของตนที่เพิ่งเดินทางกลับมา“ยินดีกับหลานเยี่ยด้วยที่แก้แค้นสำเร็จดังที่ปรารถนา”“ยินดีกับพี่หยวนซี ประมือกับเหอหลางครั้งนี้ท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่” หานหลิงหลิงกล่าวถามด้วยความห่วงใย แล้วยกผ้าเช็ดหน้าแอบยิ้มด้วยกิริยาที่เอียงอาย“มีบาดแผลเล็กน้อยอีกไม่กี่วันก็คงจะหายดี ขอบใจเจ้ามากที่เป็นห่วง”“พอหลิงเอ๋อร์รู้ว่าหลานเยี่ยมาถึงนางก็รีบตามข้ามาเยี่ยมเจ้า ทันที” หานชิงเทียนกล่าวแล้วหันไปยิ้มให้กับบุตรีที่กำลังก้มหน้าทำท่าทีเอียงอายอยู่เยี่ยฟู่ตงมองสองพ่อลูกข้างหน้าด้วยรอยยิ้มที่รู้ทันว่าทั้งสองรีบมาตั้งแต่วันแรกที่เยี่ยหยวนซีมาถึงนั้นมีจุดประสงค์อะไร“ข้าทำน้ำแกงมาให้ท่านเพื่อบำรุงร่างกายกำลังร้อนๆ ท่านต้องทานให้หมดจะได้ฟื้นตัวไวๆ” หานหลิงหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานยิ้มให้แก่บุรุษตรงหน้าหวังจะได้รับถ้อยคำที่อ่อนหวานกลับมา“ขอบใจเจ้ามากนะหลิงหลิง เจ้าช่างมีน้ำใจกับข้ายิ่งนัก”เยี่ยหยวนซีเพียงแค่กล่า

เยี่ยหยวนซีกำลังเตรียมตัวจะออกเดินทางไปค้าขายที่ต่างเมืองในวันพรุ่งนี้ เขาได้มาที่สำนักคุ้มกันสกุลหลี่เพื่อคัดเลือกยอดฝีมือเพื่อเดินทางไปกับตน ซึ่งในการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้มีเฉินอี้ไปด้วยเพราะเขาไปคุ้มกันขบวนสินค้าของผู้อื่นแม้เขาจะกำลังคัดเลือกยอดฝีมืออยู่ต่อหน้าหลี่หลง แต่สายตานั้นมองหาบุตรีของเจ้าบ้านสกุลหลี่อยู่ตลอดเวลา“มองหาอะไรอยู่หรือหลานเยี่ย”“เอ่อ ลี่อิงนางอยู่ที่เรือนหรือไม่ ข้าไม่เห็นนางเลยช่วงนี้” เยี่ยหยวนซีบอกตามความจริง ทำให้หลี่หลงนั้นยิ้มกว้างที่ตอนนี้บุรุษหนุ่มเป็นฝ่ายอยากเจอบุตรสาวของตน“นางอยู่แต่ที่เรือนของตนเอง ตั้งแต่ที่หลิงเอ๋อร์มาเยี่ยมเมื่อหลายวันก่อนก็เก็บตัวเงียบ ไม่รู้ว่าหลิงเอ๋อร์มาพูดอะไรกับนาง”“ถ้าเช่นนั้น ข้าขอไปพบนางที่เรือนได้หรือไม่”หลี่หลงได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเบาๆ อนุญาตให้ว่าที่ลูกเขยของตนไปพบกับดรุณีน้อยเพื่อที่จะได้พูดคุยกัน อย่างน้อยก็อาจช่วยให้นางดูสดใสขึ้นมาได้หลังจากหารือเรื่องการเดินทางเสร็จ เขาจึงขออนุญาตจากหลี่หลงอีกครั้งเพื่อไปพูดคุยกับหลี่ลี่อิงที่บัดนี้เป็นคู่หมายของตนตามที่ผู้ใหญ่ได้พูดคุยกันเอาไว้รอแค่ให้งานแต่งงานของหานหล

ในวันมงคลของหานหลิงหลิงมีเพียงบิดาของหลี่ลี่อิงเท่านั้นที่ได้รับเชิญให้ไปแสดงความยินดีในครั้งนี้ ดรุณีน้อยนั่งทำหน้าเศร้าอยู่ที่ศาลามองดอกบัวในสระด้วยสายตาที่เจ็บปวดหานหลิงหลิงคงโกรธนางและไม่ยอมให้อภัยจึงไม่ได้เชิญให้ตนไปร่วมงานแต่งงานในครั้งนี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ฝากสิ่งของไปให้แก่นาง ได้แต่หวังว่าสักวันนางจะให้อภัยแล้วกลับมาเป็นพี่น้องกันดังเดิม“คุณหนู วันนี้อยากเล่นพิณหรือไม่เจ้าคะ”“ไม่ละ ข้าไม่อยากเล่น”“ถ้าเช่นนั้นคุณหนูจะนั่งเศร้าอยู่ที่นี่ไปทำไมกัน เราไปเดินเล่นชมดอกไม้ที่สวนด้านนั้นดีกว่า” เสี่ยวชิงพยายามชวนคุยเพื่อให้คุณหนูของตนคลายเศร้า“ไม่ ข้าเบื่อแล้ว”“ถ้าเช่นนั้นปักผ้าเช็ดหน้าดีหรือไม่”“ไม่เอา”“ถ้าเช่นนั้น...”“พอเถอะเสี่ยวชิง ข้าไม่อยากทำงานพวกนี้แล้ว” หลี่ลี่อิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหน่าย“แต่อีกไม่นานคุณหนูก็จะต้องออกเรือน งานพวกนี้ก็ต้องเรียนรู้เอาไว้”“ใครจะออกเรือนกัน ข้าไม่มีวันแพ้พี่หยวนซีแน่นอน” ดรุณีน้อยกล่าวขึ้นมาอย่างมั่นใจ แต่ลึกๆ ในใจก็แอบหวั่นที่ตนเองพูดท้าทายออกไปเช่นนั้น เพียงแค่คิดว่าหากตนเองชนะขึ้นมาจริงๆ งานแต่งก็ต้องถูกเลื่อนไปอีกสองปี ถ้าเช่น