All Chapters of ดรุณีน้อยอ้อนรัก: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อถึงคราวที่บ้านสกุลหานเป็นผู้จัดงานเลี้ยงดื่มชา หลี่ลี่อิงได้ขอติดตามบิดาไปอีกเช่นเคยเพราะรู้ว่างานนี้เยี่ยหยวนซีก็ได้ติดตามบิดาไปเช่นกันเมื่อไปถึงก็พบว่าหานหลิงหลิงกำลังบรรเลงพิณอยู่ จึงยืนอยู่ตรงทางเดินกับบิดาเพื่อฟังนางบรรเลงให้จบเพลงก่อนจึงจะเดินเข้าไป เสียงพิณของเด็กสาวยังอ่อนด้อยนักทำให้เด็กหญิงแอบหัวเราะเบาๆ เมื่ออีกฝ่ายเล่นผิดเพี้ยนในช่วงหนึ่ง“ท่านพ่อดูสิเจ้าคะ นางดีดไม่เป็นจังหวะ” หลี่ลี่อิงกระซิบกับบิดาเสียงเบาด้วยความขบขัน“แต่ด้วยวัยเพียงเท่านี้ถือว่านางมีฝีมือมากเลยทีเดียว เจ้าทำไม่ได้อย่างนางก็อย่าไปหัวเราะเยาะนางเลย” หลี่หลงไม่ได้เข้าข้างบุตรสาว“แต่นางก็เตะต่อยไม่เก่งอย่างข้า”“ใครที่ไหนจะชอบให้เด็กผู้หญิงเตะต่อยกันเล่า เจ้าควรเรียนรู้การบ้านการเรือนกับท่านแม่ของเจ้าได้แล้ว”“พี่หยวนซีบอกว่าชอบที่ข้าชำนาญหมัดมวย” เด็กหญิงบอกบิดาด้วยท่าทีที่มั่นใจ“นั่นเป็นเพราะหยวนซีเป็นคนจิตใจดีจึงไม่กล้าพูดทำร้ายจิตใจเจ้าต่างหากเล่า เขาเอ็นดูเจ้าในยามนี้เพราะเป็นเด็ก แต่หากเมื่อใดที่เจ้าเป็นสาวแล้วยังแข็งกระด้างเช่นนี้ เขาคงหมดความเอ็นดูเป็นแน่”เมื่อบิดาพูดเช่นนั้นหลี่ลี่อิงก็

หญิงสาวต่างวัยทั้งสองกำลังผลัดกันบรรเลงเพลงพิณให้กับชายวัยกลางคนทั้งสามฟังคลอไปกับการดื่มน้ำชาในบ้านสกุลเยี่ยหลี่ลี่อิงในวัยสิบแปดหนาวกำลังเป็นฝ่ายบรรเลงอยู่ โดยมีเจ้าบ้านสกุลเยี่ยและหานชิงเทียนชื่นชมนางให้แก่หลี่หลงถึงฝีมือของนางว่าเข้าขั้นเลยทีเดียวหลังจากนั้นก็ถึงคราวของหานหลิงหลิงในวัยยี่สิบเอ็ดหนาว นางบรรเลงเพลงได้ไพเราะเช่นกัน คราวนี้เยี่ยฟู่ตงและหลี่หลงชื่นชมนางให้หานชิงเทียนกลับ ทำให้ยิ้มแก้มปริไม่ต่างกัน“ท่านเยี่ยเอ็นดูหลิงเอ๋อร์หรือลี่อิงมากกว่ากันเล่า เราจะได้พูดคุยเรื่องการหมั้นหมายกันได้เสียที” หานชิงเทียนพูดเชิงสัพยอกแต่มองหน้าเยี่ยฟู่ตงอย่างมีความหวัง“ข้าอยากให้หยวนซีเป็นผู้ตัดสินใจมากกว่า เรื่องแบบนี้มันบังคับใจกันได้เสียที่ไหนเล่า ไม่แน่ว่าหยวนซีเดินทางไปค้าขายต่างเมืองอาจจะพาลูกสะใภ้กลับมาด้วยก็เป็นได้” เยี่ยฟู่ตงพูดเชิงสัพยอกกลับเช่นกันหลี่ลี่อิงและหานหลิงหลิงถึงกับมองหน้ากันแล้วเม้มปากเล็กน้อยเกรงว่าสิ่งนั้นจะเกิดขึ้นจริง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาด้วยเกรงว่าจะดูไม่งาม“ไม่หรอก ข้ารู้ว่าหลานเยี่ยนั้นมีปณิธานที่แน่วแน่ชัดเจน เขาต้องการกำจัดเหอหลางให้ได้เพื่อแก้

ในยามที่เยี่ยหยวนซีกำลังฝึกฝนการต่อสู้อยู่นั้น หลี่ลี่อิงได้นั่งปักผ้าอยู่ไกลๆ แล้วแอบมองเขาเป็นระยะโดยมีเสี่ยวชิงยืนอยู่ด้วย“คุณหนูไม่ร้อนหรือเจ้าคะ แดดเริ่มส่องแล้ว”“ไม่หรอก ข้าไม่ได้ร้อนเลยสักนิด” พูดไปนางก็ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อที่ผุดอยู่บนใบหน้าไปด้วย ทำให้เสี่ยวชิงเอ็นดูในความพยายามของนางยิ่งนัก“ข้าว่าเข้าไปหลบในร่มก่อนเถิดเจ้าค่ะ คุณชายเยี่ยฝึกซ้อมเช่นนั้นคงไม่ได้มองมาทางนี้แน่”“ข้าไม่ได้อยากให้ต้าเกอมองมาเสียหน่อย” หลี่ลี่อิงรีบปฏิเสธแล้วแสร้งว่าปักผ้าต่อไป“ถ้าเช่นนั้นก็เข้าไปนั่งพักในร่ม แล้วนำพิณมาบรรเลงจะไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ ได้ยินเสียงพิณจากคุณหนู คุณชายเยี่ยคงหันมามองบ้าง” เสี่ยวชิงแนะวิธีแก่นาง ทำให้หลี่ลี่อิงยอมแพ้แก่ความรู้ใจของสาวใช้คนสนิท“งั้นเจ้าเอาผ้าไปเก็บแล้วไปเอาพิณมาให้ข้า ข้าจะไปรอที่ด้านโน้น” หลี่ลี่อิงพูดเสียงเบาด้วยความเอียงอาย แล้วลุกเดินไปยังศาลาที่ห่างออกไปอีกไม่นานนักเสี่ยวชิงก็เดินกลับมาพร้อมกับพิณของนาง ดรุณีน้อยจึงนึกอยู่ชั่วครู่แล้วเริ่มบรรเลงเพลงพิณขึ้นมา“คุณหนูเล่นพิณได้ไพเราะนัก” เสี่ยวชิงชมนางยิ่งได้ยินคำชมนั้นหลี่ลี่อิงก็ยิ่งรู้สึ

สองวันแล้วที่เยี่ยหยวนซีพยายามที่จะจับตาดูว่าหนุ่มลึกลับผู้นั้นจะปรากฏตัวออกมาอีกเมื่อใดและให้เฉินอี้ช่วยตามหาคนในสำนัก แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ไม่พบว่าจะมีผู้ใดในสำนักคุ้มกันแห่งนี้หรือแม้กระทั่งบ่าวรับใช้ที่มีลักษณะใกล้เคียงกับบุรุษน้อยผู้นั้นเลยการฝึกในวันนี้เฉินอี้หาคนที่เป็นยอดฝีมือในสำนักมาประลองฝีมือกับเยี่ยหยวนซี ซึ่งก็แน่นอนว่าฝีมือของบุรุษหนุ่มนั้นย่อมไม่มีผู้ใดเทียบ การต่อสู้ด้วยมือเปล่าของเขาก็หาตัวจับได้ยากพอๆ กับเพลงดาบที่เขาถนัดหลี่ลี่อิงได้แต่แอบมองเขาจากที่ไกลๆ นางเจ็บปวดเหลือเกินกับการที่เขานั้นดูจะรักใคร่เอ็นดูหานหลิงหลิงมากกว่าตน“คุณหนู วันนี้ก็แอบดูคุณชายเยี่ยอยู่ห่างๆ อีกแล้วนะเจ้าคะ เหตุใดไม่ยกน้ำชาไปให้ หาเรื่องพูดคุยด้วยอย่างเช่นแต่ก่อน” เสี่ยวชิงเอ่ยถาม นางเห็นหลี่ลี่อิงดูโศกเศร้ามาเช่นนี้นับตั้งแต่วันที่เจอเยี่ยหยวนซีครั้งก่อน“จะให้ข้าชวนคุยอะไรเล่า จะให้แกล้งทำเป็นว่ากำไลหยกหายแล้วให้พี่หยวนซีพาไปซื้ออันใหม่ให้หรือ เช่นนั้นเขาก็คงคิดว่าข้ามีจิตริษยาคุณหนูหานเป็นแน่”“โธ่ คุณหนูของบ่าว ท่านลืมไปแล้วหรือว่าคุณชายเยี่ยเอาพิณของท่านไปใส่สายให้จนวันนี้ก็ยังไม

เมื่อถึงคราวที่บ้านสกุลหลี่เป็นผู้จัดงานดื่มน้ำชาในครั้งนี้ เยี่ยหยวนซีมองดรุณีทั้งสองนาง ที่บัดนี้ดรุณีอีกนางน่าจะเรียกว่าหญิงสาวเสียมากกว่าเพราะหากนับอายุนางก็ยี่สิบเอ็ดหนาวแล้วซึ่งอายุเท่านี้ที่ไม่ออกเรือนก็เป็นเพราะนางรอเยี่ยหยวนซีอยู่นั่นเอง มันจึงทำให้บุรุษอย่างเขารู้สึกผิดต่อสกุลหาน“ได้ยินว่าเจี่ยเจียทำกำไลหยกที่ต้าเกอมอบให้หายเช่นนั้นหรือเจ้าคะ” หลี่ลี่อิงกระซิบถามนางให้ได้ยินกันเพียงสองคน“เจ้าได้ยินมาไม่ผิด พี่หยวนซีพาข้าไปเลือกอันใหม่แล้ว” นางกล่าวแล้วยกแขนขึ้นอวดกำไลหยกชิ้นใหม่ให้แก่หลี่ลี่อิงดู“ช่างงดงามเหมาะกับท่านยิ่งนัก ขับผิวพรรณของท่านให้ดูผุดผ่องเป็นอย่างมาก” หลี่ลี่อิงชื่นชมตามมารยาท“พี่หยวนซีก็บอกข้าเช่นนั้น และเป็นคนเลือกให้แก่ข้าด้วยตัวเอง” หานหลิงหลิงกล่าวเสียงเบาแล้วก้มหน้าด้วยความเอียงอายเมื่อหันไปสบตากับเยี่ยหยวนซีที่มองมาทางตนบุรุษหนุ่มมองทั้งสองนางพูดคุยกัน อีกนางก็สดใส อีกนางก็ช่างอ่อนหวาน ถ้าให้ตัดสินใจเลือกตอนนี้ก็ดูจะเอนเอียงไปทางหานหลิงหลิงเสียมากกว่า เพราะนอกจากนางจะดูอ่อนหวานกว่าแล้วก็เกรงใจหานชิงเทียนที่ไม่ยอมให้บุตรสาวออกเรือนเพื่อรอคอยตนจนอา