All Chapters of ดรุณีน้อยอ้อนรัก: Chapter 11 - Chapter 19

หญิงสาวทั้งสองกำลังนั่งฝึกปักผ้ากันอยู่ที่ศาลาข้างสระบัว โดยที่หานหลิงหลิงสอนวิธีแก่หลี่ลี่อิงด้วยความจริงใจ ด้วยเพราะรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายนั้นก็เคารพตนเสมือนพี่สาวแท้ๆ คนหนึ่ง ซึ่งหากไม่ติดที่ว่ามีใจให้บุรุษผู้เดียวกันทั้งสองก็คงกลายเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันไปแล้ว“ข้าเจ็บนิ้วไปหมดแล้ว เข็มตำนิ้วจนผ้าแพรสีขาวนี้จะกลายเป็นสีชาดไปแล้ว”“เจ้าอย่าบ่นนักเลยลี่อิง เจ้าไม่อยากปักผ้าให้ออกมาดูงดงามเช่นข้าหรือ” หญิงสาวผู้สูงวัยกว่ากล่าวด้วยวาจาที่เอ็นดู“ทำไมจะไม่อยากเล่า แต่ช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน แล้วเหตุใดกุลสตรีทุกนางจะต้องปักผ้าเช็ดหน้าด้วยตนเองด้วยเล่าในเมื่อที่ร้านผ้าก็มีผ้าปักลายสวยงามให้ซื้อหา” ดรุณีน้อยบ่นต่อไม่หยุดเพราะเริ่มเบื่อหน่ายกับงานฝีมือ“เจ้ารู้หรือไม่ว่าสตรีนางใดที่ปักผ้าเช็ดหน้าได้สวยงาม นั่นจะแสดงถึงความเพียบพร้อมในทุกด้าน และจะทำให้เจ้าดึงดูดความสนใจของบุรุษเพศได้”“...” ดรุณีน้อยถอนหายใจแล้วเงียบฟัง“สตรีทุกนางย่อมมีจริตที่ใช้ดึงดูดบุรุษเพศ ลายปักของผ้าก็เป็นหนึ่งในนั้น หากเจ้าถือผ้าเช็ดหน้าไปเดินตลาด บุรุษผู้ใดเห็นลายปักของเจ้าที่เคยเอาให้ข้าดู คงคิดว่าเจ้านั้นไม่เอาใจใ

ที่ศาลาริมสระบัวของบ้านสกุลหลี่ หานหลิงหลิงนั่งสอนให้หลี่ลี่อิงปักผ้า แต่ดูนางไม่มีสมาธิเอาเสียเลย ในขณะที่ดรุณีน้อยนั้นปักผ้าไปอมยิ้มไปอย่างมีความสุขไม่ได้บ่นโอดครวญอย่างเช่นทุกครั้ง“วันนี้พี่หยวนซีมิได้มาฝึกซ้อมหรือลี่อิง”“ต้าเกอพักผ่อน เพราะว่าพรุ่งนี้ต้องเดินทางแล้ว”“ถ้าเช่นนั้นข้าก็มาเสียเที่ยวน่ะสิ”“ท่านจะพูดตรงเกินไปแล้ว ไม่ถนอมน้ำใจข้าเลย” หลี่ลี่อิงพูดแล้วทำหน้ามุ่ย รู้อยู่ว่าอีกฝ่ายมาสอนตนปักผ้าก็เป็นแค่ข้ออ้างบังหน้าเพื่อมาพบเยี่ยหยวนซีเท่านั้น แต่ก็แกล้งทำเป็นน้อยใจเพื่อให้อีกฝ่ายเอ็นดู“พูดอย่างกับเจ้าไม่รู้ว่าข้ามาเพื่อเหตุผลนี้ ไม่ต้องมาทำหน้าเช่นนั้นใส่ข้า” หานหลิงหลิงกล่าวแล้วส่ายหัวเล็กน้อย“ถ้าเช่นนั้นท่านจะกลับไปเลยก็ได้ เพราะถึงจะนั่งอยู่นี่ทั้งวันต้าเกอก็ไม่มาที่นี่หรอก”“ไม่ดีกว่า ไหนๆ ข้าก็มาแล้ว หรือว่าข้าควรจะไปเยี่ยมพี่หยวนซีที่บ้านสกุลเยี่ยเลยนะ”“ไม่ได้นะ ท่านเป็นผู้หญิงจะไปหาบุรุษถึงที่เรือนได้อย่างไร” หลี่ลี่อิงรีบพูดขึ้นมาอย่างร้อนรนทำให้หานหลิงหลิงหัวเราะออกมาที่หลอกให้นางใจหายได้สำเร็จ“ใครจะทำเช่นนั้นเล่า ข้าไม่มีธุระที่นั่นเสียหน่อย เว้นแต่พี่หย

ขบวนคุ้มกันเดินทางได้ผ่านเมืองชิงฟงและใช้เส้นทางออกไปยังนอกเมืองจนกระทั่งใกล้ถึงเขตเมืองจี้เฉินแล้วเฉินอี้จึงสั่งให้ทุกคนหยุดพักในเขตชายป่าของเมืองชิงฟงก่อน“เราจะพักที่นี่ในคืนนี้แล้วค่อยเดินทางไปยังจี้เฉินในยามกลางวันเพื่อไม่ให้เหอหลางซุ่มเล่นงานเราได้ ที่นี่เป็นเขตเมืองชิงฟง พวกนั้นไม่ข้ามมาแน่”ทุกคนพยักหน้าอย่างเห็นด้วยแล้วพากันหยุดพักตรงนั้นแล้วเริ่มแจกจ่ายเสบียงให้ทุกคนตามปกติเยี่ยหยวนซีโกรธไม่แม้แต่จะเดินมาถามหรือว่าสนใจหลี่ลี่อิง เพราะความดื้อดึงของนางทำให้เขารู้สึกลำบากใจ ซึ่งมันอาจจะมีผลทำให้เขาไม่มีสมาธิที่จะจัดการกับเหอหลางได้“ดูคุณชายไม่ค่อยมีสมาธิเลย ท่านกังวลเกี่ยวกับเหอหลางเช่นนั้นหรือ” เฉินอี้นำสุราในน้ำเต้ายื่นให้แก่เยี่ยหยวนซี“ข้าไม่ได้กังวลเรื่องนั้น แต่มีเรื่องอื่นมากวนใจข้า” เยี่ยหยวนซีปรายตามองไปยังหลี่ลี่อิงที่นั่งพิงกระสอบข้าวอยู่บนเกวียน แล้วหันมาถอนหายใจด้วยเป็นห่วงความปลอดภัยของนาง“เกี่ยวกับบุรุษน้อยอู๋หมิงผู้นั้นใช่หรือไม่” เฉินอี้ถามอย่างคนที่ผ่านโลกมานานแล้ว“ใช่แล้ว ข้ารู้ตัวตนของอู๋หมิงแล้ว รู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย”“หรือว่าอู๋หมิงไม่ได้อยู่ฝ่ายเ

เยี่ยหยวนซีและเฉินอี้ได้นำสินค้าไปส่งให้แก่คหบดีค้าข้าวในเมืองจี้เฉินตามที่ได้ทำการติดต่อซื้อขายด้วยกันเป็นครั้งแรกในรอบสิบปีและได้ทำสัญญาผูกขาดซื้อขายแก่กันหลังจากที่เยี่ยหยวนซีกลายเป็นวีรบุรุษของจี้เฉินหลังจากนั้นเจ้าเมืองจี้เฉินจึงให้คนมาเชิญคณะของเยี่ยหยวนซีไปพักที่จวนของตน เพื่อตอบแทนในฐานะวีรบุรุษที่กำจัดเหอหลางได้กลุ่มโจรที่มีเหอหลางเป็นผู้นำได้สร้างความเดือดร้อนให้แก่เมืองจี้เฉินมานานกว่าสิบปี ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าใช้เส้นทางสายนั้น และหากมีคนหลงเข้าไปก็ถูกดักปล้น หากเป็นหญิงก็ถูกฉุดคร่า ครั้นเมื่อเสบียงหมดก็ออกปล้นในตัวเมืองดังนั้นเยี่ยหยวนซีจึงมีความดีความชอบในครั้งนี้ รวมถึงสร้างชื่อให้สำนักคุ้มกันสกุลหลี่ไปในตัวด้วยเช่นกันทุกคนเดินทางไปพักที่จวนของลู่จ้าวเหมินที่ได้เตรียมการต้อนรับเอาไว้แล้ว โดยเยี่ยหยวนซีได้แนะนำว่าหลี่ลี่อิงคือเยี่ยเทียนหมิงน้องชายของตน เพื่อให้นางได้รับห้องพักไม่ต้องไปพักรวมกับคนอื่นในตอนนี้ที่จวนลู่จ้าวเหมินได้จัดให้มีงานเลี้ยงต้อนรับคณะเดินทางของเยี่ยหยวนซี บนโต๊ะอาหารใหญ่นอกจากเจ้าเมืองลู่ มีเพียงพวกเขาสามคนเท่านั้น คนอื่นๆ แยกไปทานกันในโรงครัวและพ

“นั่นเจ้าจะทำอะไรกับดอกไม้ของข้า” เสียงของลู่เยว่เอ๋อร์ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้หลี่ลี่อิงที่อยู่ในคราบบุรุษชะงักมือ แล้วหันกลับไปมองนาง“ข้าต้องขออภัย ข้าเห็นว่าเหมยกุยฮวาดอกนี้ช่างงดงามยิ่งนัก จึงอยากจะสัมผัสกลีบนุ่มของมัน มิได้คิดจะทำลายมันสักนิด”“คุณชายเยี่ยนี่เอง ข้าต้องขออภัยด้วยที่พูดจาล่วงเกินท่านไป” หญิงสาวพูดเสียงนุ่มและวางตัวอ่อนหวานเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร“ข้าต่างหากเล่าที่ต้องขออภัย ไม่คิดว่าจะเดินหลงเข้ามาจนถึงเรือนฝั่งนี้ของคุณหนูลู่” เสียงนุ่มทุ้มที่หลี่ลี่อิงพยายามพูดให้เหมือนบุรุษ ดรุณีตรงหน้าอมยิ้มด้วยความขัดเขิน“เหตุใดคุณชายจึงมิได้เข้าไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ที่เรือนใหญ่ร่วมกับผู้อื่น”“ข้าไม่ชอบเสียงมหรสพและกลิ่นของสุรา” หลี่ลี่อิงตอบเสียงทุ้ม พยายามจะไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้ เพราะเกรงหลุดกิริยาของสตรีออกไป“ถ้าเช่นนั้น พรุ่งนี้คุณชายคงมิได้อยู่ฟังเสียงกู่เจิงของข้า”คุณหนูสกุลลู่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูผิดหวัง ราวกับว่าต้องการให้เยี่ยเทียนหมิงเข้าร่วมงานเลี้ยงที่นางจะบรรเลงกู่เจิงในวันพรุ่งนี้“ข้าคงไม่ได้เข้าร่วมงานฉลอง เสียดายยิ่งนักที่ไม่ได้ฟังคุณหนูลู่บร