All Chapters of เพียงเธอยิ้ม ใจฉันก็ละลาย: Chapter 21 - Chapter 30

ตลอดทางอาการนิ่งเงียบของดารัณญาก็กลับมาอีกครั้งหลังจากที่เจออดีตคู่หมั้นเมื่อเช้า ชายหนุ่มเข้าใจเธอดีจึงไม่อยากเซ้าซี้กวนใจให้หญิงสาวรำคาญแม้จะนึกเป็นห่วงก็ตาม“สายแล้วงั้นเราแวะทานข้าวก่อนค่อยเดินทางต่อนะ” เขาเอ่ยบอกหญิงสาวข้างกายแม้จะรู้ดีว่าไม่มีคำตอบจากปากเธอก็ตามร้านอาหารข้างทางขนาดกลางภายในร้านผู้คนไม่เยอะมากแต่ก็มีตลอดสาย ควันขาวหอมลอยพุ่งกลางอากาศจากหม้อขนาดใหญ่แตะเข้าจมูกเมื่อคนทั้งสองเดินผ่านเข้าร้าน โต๊ะไม้สีน้ำตาลปูทับด้วยผ้าสีขาว เก้าอี้โล้นพลาสติกสีแดงอย่างตัวสองตัวต่อโต๊ะจัดเป็นอย่างระเบียบเพื่อไม่ให้ระเกะระกะลูกค้าที่เข้ามารับประทานอาหารที่นี่ หญิงวัยกลางคนกำลังง่วนอยู่กับตักข้าวจากหม้อต้มขนาดใหญ่อย่างขะมักเขม้นปล่อยให้ลูกมือท่าทางผอมแห้งกร้านเป็นคนรับออเดอร์“ข้าวต้มปลาสองที่ครับ” เมื่อเดินเข้ามาภายในร้านชายหนุ่มก็เป็นคนจัดแจงที่นั่งให้เธอแถมสั่งข้าวให้โดยไม่ถามคนตรงหน้าเลยสักคำ แต่เธอก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรเขามีแต่จะขอบคุณด้วยซ้ำไป“รออยู่นี่เดี๋ยวพี่ไปเอาน้ำมาให้” เธอมองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่หลากหลายหลั่งไหลเข้ามาเธอกำลังทำตัวเป็นภาระเขาอยู่หรือเปล่าเ

“จุ๊ฟ” เสียงริมฝีปากบรรจงจูบหลังมือของหญิงสาวหนักๆ เน้นเพื่อตอกย้ำของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวสะดุ้งตกใจสุดขีดชักมือกลับทันทีไม่คิดว่าเขาจะแกล้งเธอกลับแบบนี้ดารัณญายกมืออีกข้างขึ้นจับตรงตำแหน่งที่ถูกสัมผัสเมื่อครู่รอยชื้นอุ่นๆ เมื่อกี้ยังไม่จางหาย หัวใจของเธอเต้นโครมครามไม่หยุดกับสิ่งที่เขาทำ เธอนิ่งเงียบไม่โวยวายเพราะความรู้สึกข้างในมันชัดเจนเสียอีกกว่าคนมาประกาศร้องบอกซะอีก“อ้าว เงียบเลยโกรธพี่หรือครับ” เมื่อเห็นท่าทีอีกฝ่ายนิ่งพลอยทำให้เขารู้สึกใจคอไม่ดีที่แตะเนื้อต้องตัวเธอจนหญิงสาวโกรธ “พี่ขอโทษครับ” น้ำเสียงแผ่วเบาอ่อนโยนอย่างรู้สึกผิดเอ่ยขึ้นอย่างรู้สำนึกกับการกระทำที่ดูไม่ให้เกียรติหญิงสาว“พี่ภัทรคิดว่ารัณเป็นผู้หญิงแบบไหนหรือคะ” น้ำเสียงเย็นไม่มีวี่แววแห่งอารมณ์โกรธของหญิงสาวแต่นั่นกลับทำให้เขายิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นกว่าเดิม ชายหนุ่มจึงจอดรถแวะข้างทางใต้ร่มไม้ใหญ่ที่สามารถแอบรถวิ่งไปมาได้“พี่ขอโทษที่ทำแบบนั้นแต่สำหรับพี่น้องรัณคือผู้หญิงที่น่ารักและดีมากๆ คนหนึ่งพี่ไม่ได้อยากล่วงเกินเราเลยนะ พี่เป็นสุภาพบุรุษพอแต่การกระทำเมื่อกี้พี่คิดน้อยไปหน่อยต่อไปพี่จะระวังมากขึ้นไม่ให้มันเกิ

แต่งงานกันนะ“พี่พูดอะไร” เธอถามเขาอย่างตกตะลึง พลางนึกย้อนคำพูดตามเขาท่ามกลางความมืดมิดยามราตรีแต่มีหมูดาวลอยเด่นเหนือน่าฟ้าระยิบระดับคู่ดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยว เด็กหญิงดารัณญาบนกลางเก้าอี้ผ้าใบแบบพับได้ พลางใช้นิ้วชี้นับดาวบนฟ้าอย่างตื่นเต้น“นับได้เท่าไหร่แล้วละน้องรัณ”“เยอะมากค่ะหนูนับไม่ถูกเลย พึ่งจะเคยเห็นดาวเยอะแยะมากมายขนาดนี้” เด็กสาวทำตาโตพลางเล่าให้เด็กหนุ่มฟัง“เขาว่ายิ่งมืดยิ่งเห็นดาว หนูอยู่กรุงเทพคงหาดูยาก” ณภัทรเอื้อมมือไปลูบศีรษะคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู พลันก็มีเสียงคนดีดกีตาร์ร้องเพลงลอยมาเรียกร้องความสนใจจากพวกเขาทั้งคู่จึงเห็นคนกลุ่มนึ่งสวมชุดขาวยืนล้อมวงสุภาพสตรีที่กำลังยกมือขึ้นปิดปากอย่างตกใจอยู่กลางลานกว้างที่ไว้สำหรับนักท่องเที่ยวมาจัดกิจกรรมกัน“นานาครับ ตลอดเวลาที่เราคบกันมาพี่มีความสุขมากจริงๆ ขอบคุณนะที่เดินเข้ามาเติมเต็มในชีวิตพี่ขอบคุณที่คอยดูแลพี่ยามไม่สบาย ขอบคุณที่คอยอยู่ข้างๆ ไม่ว่าพี่จะสุขหรือทุกข์ พี่รักนานานะครับ แต่งงานกันนะ” ฝ่ายชายคุกเข่าในมือถือกล่องขนาดเล็กที่มีแหวนสีเงินสะท้อนแสงวาววับอยู่ภายใน ต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นที่อยู่กลางวงล้อมของเพื่อนๆ แล้ว

คิดถึงนะอาบน้ำเสร็จดารัณญาจึงเดินลงมายังห้องรับประทานอาหาร กลิ่นหอมชวนหิวทำให้เธอรีบเดินเร็วขึ้นเมื่อผ่านกรอบประตูห้องก็เห็นทุกคนนั่งรอกันอยู่ครบเธอเลื่อนเก้าอี้ออกเบาๆ บิดาจึงส่งสัญญาณให้แม่บ้านรีบตักข้าวทันทีเธอกวาดสายตามองบนโต๊ะอาหารก็เจอแต่กับข้าวที่เธอชอบทั้งแกงส้มชะอมทอด ผัดบล็อกโคลี่ น้ำพริกปลาทู และแกงจืดเต้าหู้ ดารัณญาจึงหันไปทางป้าจวงที่กำลังตักข้าวใส่จานควันลอยพุ่งบ่งบอกว่าข้าวกำลังร้อนจัด แม่บ้านวัยกลางคนเห็นสีหน้าเจ้านายสาวก็ยิ้มรับเมื่อดารัณญาเอ่ยขอบคุณ“เรื่องร้านเป็นไงบ้างคะ” หญิงสาวถามดนัยขณะนั่งตักอาหาร“อีกอาทิตย์หนึ่งก็คงเสร็จ แล้วลูกจะขึ้นไปเมื่อไหร่ละ”“อีกสองวันค่ะ จะได้ไปตรวจงานด้วย”“อืม ก็ดีเผื่อมีอะไรได้แก้”“ค่ะ”“พี่รัณจะไปไหนครับ” เด็กชายตัวน้อยที่นั่งฟังผู้ใหญ่คุยกันเอ่ยถามพลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย“ไปทำงานจ้ะ”“ที่ไหนครับ”“เชียงใหม่ ไปไหม”“ไปครับ ไปหายาย”“ไว้ปิดเทอมก่อนครับ แม่จะไป”“ครับ”ทานข้าวเสร็จเธอก็อยู่คุยกับบิดาสักครู่ก่อนจะขอตัวขึ้นห้อง กระเป๋าเดินทางวางอยู่กลางห้อง เธอยังไม่ลื้อออกมาจัดเข้าตู้เพราะอีกสองวันเธอก็ไปจากที่นี่อยู่ดี หญิงสาวจึงด

สวัสดีเชียงใหม่สอง“คุณดารัณญา” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อเธอลั่นร้านเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอเมื่อเห็นว่าหญิงสาวจ้องมองเขาก่อนอยู่แล้ว พอภาคินตะโกนชื่อเธอทุกสายตาก็ต่างพากันหันมามองเธอกันอย่างพร้อมเพรียง“ค่ะ” หญิงสาวปั้นหน้ายิ้มเมื่อรู้ว่าทุกสายตายังคงจับจ้องที่เธอ ภาคินจึงเดินนำหน้าเพื่อนมายังโต๊ะที่เธอนั่ง“ยินดีที่ได้เจออีกครั้งนะครับ” เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเธอก่อนจะทอดสายตาลงต่ำมามองชยพลที่นั่งตรงข้ามหญิงสาว ด้วยสายตาตกใจก่อนค่อยแปรเปลี่ยนเป็นความชิงชัง“เอ่อ นี่คุณชยพลค่ะ”“ครับ” น้ำเสียงเหมือนกั้ดฟันพูดตอบเธอโดยที่ยังคงจ้องหน้าชยพลอย่างไม่วางตา พวกเขายังคงฟาดฟันด้วยสายตาที่ไม่มีใครยอมใคร“เห้ย ไอ้คิน” ผู้ชายที่ท่าทางสุภาพ สุขุม ตบไหล่ภาคินเตือนสติ“อ้อ ลืมแนะนำนี่คุณดารัณญา คุณดารัณญาครับนี่เพื่อนผมไอ้หมอนี่ชื่อนนท์ส่วนไอ้นี่ ภูมินทร์ครับ” ภาคินเอ่ยแนะนำเพื่อน คนที่ท่าทางสุภาพเรียบร้อยกว่าใครนั้นชื่อนนท์ส่วนอีกคนที่ดูทะมัดทะแมงรูปร่างสูงโปร่งผิวขาวจัดอมชมพูชื่อภูมินทร์“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” สองหนุ่มประสานเสียงค้อมศีรษะลงเล็กน้อยเป็นการทักทายเธอ “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ ส่วน