All Chapters of เพียงเธอยิ้ม ใจฉันก็ละลาย: Chapter 11 - Chapter 20

"เหรอ มีที่ไหนสวยกว่านี้อีกเหรอคะ” น้ำเสียงถามตื้นเต้นพลอยทำให้คนที่โตกว่ารู้สึกเอ็นดู “มีสิ หลายที่เลยแหละ” “ทำไมมีหลายที่จัง” เด็กหญิงสงสัยเงยหน้าถามคนตัวสูงข้างกาย “ก็มันสวยทุกที่” เขาพูดขณะนิ้วมือกดชัดเตอร์ภาพท้องฟ้าทอแสงสีส้มเหลืองไล่ระดับสีโดยมีพระอาทิตย์กลมโตอยู่ตรงกลางที่กำลังลับหายไปหลังภูเขาตั้งเด่นตระหง่านตรงหน้า “แล้วไปมากี่ที่ล่ะคะ” เธอยังคงซักไซ้ไม่หยุด “เยอะ พี่ก็นับไม่ถูกเหมือนกัน” เขาทำหน้าครุ่นคิด “อิจฉาจังเลยค่ะ ได้เห็นพระอาทิตย์ตกที่สวยๆ” “ไม่ต้องอิจฉาหรอก เดี๋ยวพี่ถ่ายรูปมาฝากเอาไหม” “เอาๆ ถ่ายมาเยอะๆ เลยนะคะ หนูชอบ” “ไม่ใช่รูปพระอาทิตย์ตกจะเอาไหม” เขาถามหยั่งเชิง “เอาค่ะ พี่ภัทรถ่ายรูปอะไรหนูก็ชอบ” “หือ ขนาดนั้นเชียว” เขาเลิกคิ้วถามแล้วเอื้อมมือไปโยกศีรษะคนตัวเล็กเบาๆ “ก็พี่ภัทรถ่ายรูปสวย ขนาดถ่ายรูปหนู หนูยังสวยกว่าตัวจริงเลยนี่นา” เสียงเล็กๆ ของเด็กสาวเล่าจนเด็กหนุ่มหลุดขำ “แล้วจะให้ส่งให้ทางไหนละ” “เดี๋ยวกลับเต็นท์ไปหนูจดที่อยู่ให้พี่ภัทร” “ได้ พี่จะส่งให้น้องรัณทุกเดือน” “เย้” ผ่านมาสิบกว่าปีดารัณญายังได้รับโปสการ์ดจากพี่ภัทรอยู่เสมอแม้หลังจา

ดารัณญาเลือกจักรยานแม่บ้านญี่ปุ่นคันสีขาวมาคันนึงก่อนจะปั่นไปตามถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยบ้านไม้สีเข้มเก่าแก่ บางหลังดูใหม่เพราะมีการปรับเปลี่ยนทำเป็นโฮมสเตย์รีโนเวทให้ทันสมัยมากขึ้นแต่ยังคงเอกลักษณ์เดิมไว้เพื่ออนุรักษ์สภาพแวดล้อม บางบ้านถูกดัดแปลงเป็นร้านขายของและร้านอาหารที่ทอดยาวไกลสุดสายตาเสมือนหลงเข้ามาอยู่ในยุคโบราณ เมื่อเจอทางแยกเธอจึงเลี้ยวลงไปยังซอกซอยแคบๆ ซึ่งปลายทางคือริมแม่น้ำโขงอันเป็นเสน่ห์ของเมืองเชียงคานร่างเล็กพยายามวางเรื่องโศกเศร้าในใจทิ้งแล้วปลดปล่อยอารมณ์ให้ซึมซับกับธรรมชาติและบรรยากาศความเรียบง่ายละความสงบในยามเย็นของคนที่นี่ แสงสีส้มของดวงตะวันทอแสงเหนือน่านนที สายน้ำพริ้วไหวระลอกลิ้วสะท้อนประกายแดดวิบวับ สายลมเอื่อยๆ ลอยกระทบผิวกาย เส้นผมนุ่มปลิวสยายตามแรงลม ภาพเบื้องหน้างดงามสวยสบายตาจนคนบนจักรยานต้องสูดลมหายใจเข้าปอดด้วยความสดชื่นเพราะอากาศปลอดโปร่งเช่นนี้หาไม่ได้ในกรุงเทพฯ ว่าแต่ทำไมกลิ่นนี้เธอถึงรู้สึกคุ้นเคยจัง กลิ่นอะไรนะ แต่ช่างเถอะ สนใจวิวตรงหน้าก็พอตลอดริมฝั่งแม่น้ำโขงที่ปูด้วยกระเบื้องคอนกรีตปูเป็นทางยางไกลสุดลูกหูลูกตา นักท่องเที่ยวหลายคนต่างก็ปั่

แฟนจำเป็น2“คุณ เอ่อ พี่ภัทรเป็นช่างภาพหรือคะ” สรรพนามที่เธอเรียกเขาจนเจ้าตัวมองดุดันเธอจึงรีบแก้ทันที“ทำไมคิดอย่างนั้นละ”“ก็ดูการจับกล้องแล้วท่าทางคล่องแคล่วดีเหมือนเป็นอวัยวะที่สามสิบสาม”“เปล่าหรอก พี่เป็นไกด์ให้นักท่องเที่ยว”“อ้าว แล้วทิ้งลูกค้ามาอย่างนี้จะดีหรือคะ”“ได้สิ พี่ไม่ได้มากับทัวร์ช่วงนี้โลว์ซีซั่นชาวต่างชาติไม่ค่อยมาหรอก อ้อพี่เป็นไกด์ให้คนต่างชาตินะ”“น่าอิจฉานะคะ ได้เที่ยวบ่อย”“ไม่หรอก แล้วน้องรัณละทำไมถึงไม่คุยกับคนพวกนั้นดีๆ มีปัญหากันหรือ”“ค่ะ” ดารัณญาเบือนสายตามองไปทางอื่นเมื่อเขาถามเธอถึงเรื่องเมื่อครู่ “ต่อไปเรียกรัณเฉยๆ ก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกน้องรัณหรอก” เพราะมันทำให้เธอนึกถึงเขาซึ่งมีแค่คนเดียวที่เรียกเธอแบบนั้น“แต่พี่ชอบแบบนี้นะ น่ารักดี”“งั้นก็ตามใจพี่ภัทรแล้วกันค่ะ”“ครับ แล้วจะกลับวันไหนละ”“พุธหน้าก็กลับแล้วค่ะ”“พี่เป็นไกด์ให้ไหมครับ”“รัณไม่มีเงินจ้างพี่นี่สิคะ”“สำหรับน้องรัณพี่ยินดีรับใช้ฟรีตลอดชีวิตเลยครับ” ใช่ สำหรับรชน้องสาวของเขาแล้วเรื่องแค่นี้สบายมากขอแค่เธอเอ่ยปาก“ขอบคุณนะคะ แต่รัณเกรงใจ ยังไงวันนี้ก็ขอบคุณพี่มากนะคะที่ช่วยรัณ” เธอตัดบท

“ก็มาเที่ยวไง แค่นี้นะน้องเขารอนาน” เขาระเบิดเสียงหัวเราะเมื่อแกล้งเพื่อนได้สำเร็จจนหญิงสาวหันมามอง“เข้าไปไหว้พระกันเถอะ” ณภัทรวางสายอย่างอารมณ์ดีจึงชวนคนตัวเล็กที่ยืนรอข้างรถให้เข้าไปข้างในตลอดในช่วงสายของวันหมดไปกับการเดินสายไหว้พระเก้าวัดของเธอและเขาที่เป็นไปอย่างราบรื่นโดยมีณภัทรเป็นคนคอยจัดการนำดอกไม้ธูปเทียนให้เธอเสมอแม้เธอบอกจะทำเองแต่เขาก็จัดการให้เธอเสร็จสรรพจนเธอค้านจะขัดไม่บ่อยนักที่ดารัณญาจะได้มีโอกาสมาทำอะไรแบบนี้ จิตใจเธอสงบมากขึ้นรู้สึกอิ่มเอมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเธอเอาแต่จมอยู่กับทุกข์ความผิดหวังร้องไห้กับตัวเอง แต่เมื่อได้ออกจากโลกที่เอาแต่ขังตัวเองไว้ จึงฉุกคิดได้ว่าความผิดหวังในรักไม่ได้หมายถึงความสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตมีเพียงบางอย่างที่หลุดลอยมือเราไป แต่ยังมีสิ่งที่มีคุณค่ามากมายอยู่กับเราเสมอ ในขณะที่แทนไทปฏิเสธความรักจากเธอก็ไม่ได้หมายความว่าตัวเราไร้ค่า ยังมีคนอีกมากมายที่รักเธอ อย่าให้ใครคนเดียวมาตัดสินคุณค่าของตัวเราเอง เมื่อเดินมาถึงจุดนี้แล้วไม่มีอะไรดีกว่าการเริ่มต้นใหม่อย่ายึดติดกับในวันวานที่เจ็บปวด อดีตผ่านมาแล้วอย่างไม

นาคราช“งั้นรอพี่อยู่นี่แหละ เดี๋ยวพี่เอาของไปเก็บบนรถก่อนค่อยไป” เขายัดร่มใส่มือเธอก่อนผละไป“ค่ะ”ไม่นานชายหนุ่มร่างสูงก็เดินสะพายกล้องขึ้นมากดชัดเตอร์เมื่อดารัณญากำลังยืนกางร่มรอเขาอยู่ที่เดิม เมื่อเขาเดินมาถึงตัวหญิงสาวคนทั้งคู่ก็ออกเดินโดยคนร่างสูงแย่งร่มในมือหญิงสาวมาถือไว้เองการล่องเรือในแม่น้ำโขงนั้นสนุกกว่าที่ดารัณญาคิดนัก นอกจากจะได้ชมวิวสองฝั่งข้างทางเธอยังได้เห็นวิถีชาวบ้านที่นั่งเรือหางยาวอยู่กลางลำแม่น้ำปล่อยให้กระแสน้ำเป็นตัวขับเคลื่อนเรือแล้วเก็บตาข่ายดักปลาขึ้นจากน้ำไปเรื่อยๆ โดยที่มีชายหนุ่มคอยเก็บภาพให้ตลอดทาง“พี่ภัทร เดินไปรอที่รถก่อนเลยนะคะ รัณขอเข้าห้องน้ำก่อนเดี๋ยวตามไป” เมื่อทั้งคู่ขึ้นมาบนฝั่ง เธอจึงขอตัวเข้าห้องน้ำ“ครับ” เขารับครับพลางเดินไปยืนพิงกับประตูรถข้างคนขับ ชายหนุ่มร่างสูงกดไล่ดูรูปภาพในกล้องเพื่อหาอะไรทำฆ่าเวลา แต่เมื่อเขาพลิกข้อมือดูนาฬิกาก็เลยมาเกือบสิบนาทีแล้วยังไม่เห็นหญิงสาวเดินตามมาแต่อย่างใด เขานึกห่วงจึงเดินตามไปดูแต่เมื่อมาถึงห้องน้ำกลับไม่มีใครอยู่เลยสักคน ณภัทรเดินวนหาเธออยู่สักพักก็มองเห็นร่างเล็กๆ ที่ยืนอิงแอบอยู่กับผนังด้านหลังของร