All Chapters of เพียงเธอยิ้ม ใจฉันก็ละลาย: Chapter 31 - Chapter 40

บ้านหลังใหม่ สองไม่นานกลิ่นอาหารก็ลอยสู่โสตประสาทสัมผัสกลิ่นชยพลนั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ก็เงยหน้าขึ้นสูดดมตามจนท้องเริ่มร้องประท้วง“อาหารเรียบร้อยแล้วค่ะ” ดารัณญาที่เทียวเดินเข้าออกมาดูชายหนุ่มยังห้องนี้เดินมาเรียกตำรวจหนุ่มเมื่ออาหารพร้อมทานแล้ว“ครับ กลิ่นหอมซะผมน้ำลายสอเลย”“งั้นก็ทานเยอะๆ นะคะ” คนตัวเล็กเดินนำมายังห้องครัวที่มีโต๊ะอาหารอยู่กลางห้องสำหรับคนหกที่นั่ง“พี่หวานนั่งทานด้วยกันสิคะ”“เอ่อ ไม่ดีกว่าค่ะ” แม่บ้านสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจ“นั่งทานด้วยกันเถอะครับ” ตำรวจหนุ่มจึงเอ่ยชวนด้วยคนอย่างไม่ถือตัว“มา มานั่งข้างรัณนี่” ดารัณญาจัดแจงเลื่อนเก้าอี้ให้หวานอย่างใจดีจนเจ้าตัวจำยอมเดินมาทรุดตัวลงนั่งทานไปได้สักพักชยพลนึกถึงเรื่องที่คาใจชายหนุ่มเขาจึงเอ่ยปากถามหญิงสาว“ว่าแต่คุณรัณไปรู้จักกับไอ้ เอ่อ ภาคินได้ไงครับ” เขารู้ว่าชายหนุ่มที่เขาพูดถึงนั้นเสือผู้หญิงขนาดไหน เธอคงไม่ใช่หนึ่งในบรรดาสาวๆ ของหมอนั่นหรอกนะ แม้จะกลัวคำตอบแต่ก็อดที่จะไม่ถามไม่ได้“อ้อ เขาขับรถเฉี่ยวฉันน่ะค่ะเลยได้รู้จักกัน” เธอเอ่ยน้ำเสียงเรียบ สีหน้าเขาโล่งอกเมื่อรู้ว่าเธอไม่ใช่สาวที่ภาคินเคยควงแต่

คุยกับพ่อตา“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ” ชายร่างสูงวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มเอ่ยยินดีพลางยื่นมือออกไปให้ชายอีกคนรุ่นลูกจับ“ยินดีเช่นกันครับ” ณภัทรจับมือหยาบกระด้างด้วยความยินดี เมื่อการเซนต์สัญญากับเจ้าของรีสอร์ตเป็นไปอย่างราบรื่น“ผมดีใจที่คุณสนใจที่รีสอร์ตเล็กๆ ของผม”“รีสอร์ตคุณสวยมากครับ อากาศดี อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ วิวติดแม่น้ำริมโขงแถมยังมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอีก ลูกค้าต่างชาติชื่นชอบมากครับ” ณภัทรเอ่ยชมพลางหันไปมองรอบๆ ตัว รีสอร์ตแห่งนี้เป็นไม้ทั้งหลังตกแต่งแบบอีสานดั้งเดิมกลมกลืนไปกับธรรมชาติเพื่อให้นักท่องเที่ยวได้รู้สึกถึงความสวยงามของวัฒนธรรมพื้นถิ่น บริเวณมีรอบๆ มีทุ่งนาเขียวขจีกว้างสุดลูกหูลูกตาเสมือนยกบ้านทั้งหลังมาปลูกกลางทุ่งยังไงยังงั้น มองเลยออกไปเป็นภูเขามีเมฆหมอกลอยบังยอดทำให้เห็นภาพนั้นเลือนราง แม้ว่าณภัทรจะดูภาพจากรายงานที่ทางเจ้าของส่งไปเสนอแบบแผนให้เขาดูก็ว่าสวยแล้วพอมาเจอสถานที่จริงกลับสวยยิ่งกว่า“ผมก็หวังว่าลูกค้าคงชอบกัน คุณจะได้พาทัวร์มาลงที่นี่บ่อยๆ ฮ่าฮ่า” เขาพูดแกมติดตลก“แน่นอนครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”“ไม่อยู่ทานข้าวเที่ยงด้วยกันหรือครับ”“ไม่รบกวนคุณด

คิดถึงจึงมาหาดารัณญากลับมาถึงบ้านหลังจากที่แวะส่งเลขาคนใหม่เรียบร้อยแล้ว เธอเดินหายเข้าไปยังห้องทำงานตลอดทั้งบ่าย หญิงสาวพยายามร่างแบบเสื้อผ้าแบบใหม่ที่ฉีกความถนัดของตนเพราะจะได้ไม่ทับไลน์แบรนด์เดิมที่เธอเคยออกแบบเมื่อตอนเป็นหุ้นส่วนกับแทนไทและปรารีณา ดารัณญาจึงพยายามอย่างมากในวันแรกจนสุดท้ายเธอก็นึกถึงแรงบันดาลใจเมื่อครั้นไปเที่ยวที่จังหวัดเลยจึงหยิบยกผ้าไหมในแถบอีสานและภาคเหนือมาประยุกต์ออกแบบดีไซน์ชุดให้มีความทันสมัย วัยรุ่น วัยทำงานใส่ได้ไม่แก่ หญิงสาวตั้งใจว่าจะใช้ผ้าไหมไทยมาเป็นเอกลักษณ์ของแบรนด์นี้ดารัณญามองกระดาษขาวที่มีรอยขีดเขียนร่างหุ่นนางแบบและเสื้อผ้าหลายสิบใบบนโต๊ะทำงานก่อนจะวางดินสอแล้วยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุ๊บๆ คล้ายจะระเบิดออกมาเธอใช้ความคิดตลอดช่วงบ่ายจึงทำให้มึนศีรษะเล็กน้อยแม้ว่าจะมีแบบบางส่วนที่ส่งไปยังโรงงานเย็บแล้วก็ตามแต่มันก็ไม่มากพอ เธอตั้งใจว่าจะออกแบบหลากหลายแนวเพื่อเข้าถึงคนได้หลายๆ กลุ่มหญิงสาวจึงต้องนั่งใช้ความคิดอยู่แทบทั้งวันเมื่อกลับมาถึงบ้าน แม้การออกมาตั้งร้านเองคนเดียวมันเหนื่อยกว่าที่เธอคิดไว้มากนักแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หญิงสาวถอดใจ“ก็อกๆๆๆ ”

ทำไมคนรอบตัวเธอมีแต่ผู้ชายจังวันนั้นในช่วงบ่ายณภัทรจึงติดสอยห้อยตามดารัณญาเข้าร้านอย่างคนอารมณ์ดีแม้เธอจะค้านแต่มีหรือคนอย่างเขาจะฟัง หญิงสาวจึงต้องจำใจหนีบเขามาด้วย“อ้าว สวัสดีครับคุณดารัณญา” รามที่ยืนดูแปลนภายในร้านเงยหน้าขึ้นมาทักด้วยน้ำเสียงสดใสเมื่อเจอหน้าเจ้าของร้านสาวสวยที่เขาถูกใจ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นผู้ชายเดินตามหลังหญิงสาวเข้ามาด้วย“สวัสดีค่ะ ทานมื้อเที่ยงหรือคะ” เธอถามเสียงสดใส“เรียบร้อยครับ”“อ้อ คุณรามเป็นอินทีเรียค่ะ ส่วนนี่คุณณภัทรค่ะคุณราม” ร่างบางแนะนำให้คนทั้งสองรู้จักกัน“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ไม่ยักรู้นะครับว่าคุณมีเพื่อนที่นี่ด้วย หรือว่ามาจากกรุงเทพฯ ครับ” ประโยคหลังอินทีเรียหนุ่มหันมาถามดารัณญาพลางยิ้มกว้างให้เธอ“ผมเป็นคนที่นี่ครับแล้วก็เป็นว่าที่เจ้าบ่าวของดารัณญา” ชายหนุ่มเดินขึ้นมาเคียงคู่คนตัวเล็ก เขาตอบเสียงเรียบพร้อมกับโอบไหล่เธอไว้หลวมๆ แสดงความเป็นเจ้าของทันทีทำไมคนรอบตัวเธอมีแต่ผู้ชายจังนะน้องรัณ“วะ ว่าที่เจ้าบ่าวเลยหรือครับ”“ครับ เราจะแต่งงานกันเร็วๆ นี้”“ผมแสดงความยินดีด้วยนะครับ” แม้ปากจะพูดไปอย่างนั้นแต่ในใจของรามกลับแหลกสลาย จะมีบ้างไหม

บุรุษปริศนา“พึ่งคิดได้หรือว่ามีแม่”“โถ่คุณแม่ครับ หายงอนได้แล้วน่า อุตส่าห์พาว่าที่ลูกสะใภ้มาเอาใจยังไม่หายงอนอีกหรือครับ”ภาพแม่ลูกที่ทำท่างอนง้อกันนั้นทำให้ดารัณญายิ้มให้กับความน่ารักของทั้งคู่ ถ้ามารดาเธอยังอยู่ก็คงดีสินะมื้อเย็นจบไปแล้วพวกเธอจึงย้ายออกมานั่งรับลมที่ระเบียงหน้าบ้านที่ยกพื้นสูงยาวทอดออกไป“ป้าได้ยินข่าวว่าหนูมาเปิดร้านเสื้อที่นี่ เป็นไงบ้างจ๊ะ”“ร้านพึ่งตกแต่งเสร็จค่ะ อีกสักอาทิตย์ก็น่าจะเปิดร้านได้แล้วค่ะ”“ดีเลยลูก ป้ามีคนรู้จักเยอะแยะเดี๋ยวช่วยแนะนำร้านให้น่ะจ้ะ นี่นวลไปยกน้ำชามานี่หน่อย” ประโยคหลังคุณหญิงดารารัตน์หันไปสั่งกับแม่บ้านวัยสาวที่นั่งอยู่ไม่ไกล“จ้าว”“แล้วเรื่องแต่งงานว่าไง เราพร้อมเมื่อไหร่” คุณลุงทรงศักดิ์หันมาถามบุตรชายและว่าที่ลูกสะใภ้ ประมุขของบ้านเอ่ยถามเพราะจะได้จัดเตรียมสินสอดไปสู่ขอภรรยาให้ลูกชายของเขา“หนูอยากให้เรื่องร้านลงตัวก่อนค่ะ” ดารัณญาหันไปตอบเสียงเรียบ“อืม นั่นสินะ” บิดาของณภัทรพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับเธอ“เดี๋ยวแม่จะไปหาฤกษ์ไว้รอนะจ๊ะ”“ครับ”“ต้องไปสู่ขอให้ถูกต้องตามประเพณีก่อนสิคุณ ค่อยไปหาฤกษ์” ผู้เป็นสามีเอ่ยเตือนภรรยาเบาๆ