All Chapters of เพียงเธอยิ้ม ใจฉันก็ละลาย: Chapter 41 - Chapter 50

พยายัสมันเป็นใคร2“แล้วพยายัสมันนี่เป็นใคร” ณภัทรถามเสียงแข็งเมื่อพูดถึงชื่อผู้ชายที่หญิงสาวละเมอด้วยความเป็นห่วง โดยที่เขาไม่รู้จักผู้ชายคนนั้นมาก่อน“เทวนาคา พระราชโอรสของท่านพญาอนันตนาคราช” เสียงหวานใสของหญิงสาวตอบตามตรงพร้อมกับมีเสียงคำถามในหัวเกิดขึ้นกับตนเอง นี่เธอเป็นห่วงท่านจนเก็บไปฝันเลยหรือนี่“ช่วงนี้อ่านประวัติท่านน่ะ สงสัยคงเก็บไปฝัน” เธออธิบายเพิ่มให้ชายหนุ่มฟังเมื่อเห็นคิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยว่าเธอฝันถึงพญานาคทำไมกันเมื่อได้ฟังคำตอบของคนตัวเล็กชายหนุ่มก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก“อ้อ งั้นหรือ เอ้องั้นพี่กลับห้องก่อนนะคะ”“ค่ะ”เมื่อชายหนุ่มเดินออกไปเธอจึงจัดการตัวเองด้วยการอาบน้ำแล้วล้มตัวลงนอนทว่ากลับต้องดีดตัวลุกขึ้นเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก ดารัณญาพนมมือกราบไหว้ลบบนหมอนนุ่มนิ่มก่อนร่ายบทสวดขอพรคนร่างสูงกำยำรูปงานผู้นั้นจงแคล้วคลาดปลอดภัยจากเหล่ามารร้ายทุกประการก่อนจะล้มตัวลงนอนต่อดารัณญาลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้า เธอเดินออกไปยังริมระเบียงเมื่อคืน หมอกตอนเช้าค่อนข้างหนาตาจนบดบังวิสัยทัศน์ ภาพป่าไม้ขมุกขมัว ไอเย็นลอยปะทะผิวจนต้องกระชับผ้าคลุมไหลที่หญิงสาวหยิบติดตัวม

ก็เขาเป็นแฟนกัน“ถ้าอย่างนั้นผมขอดูรูปภาพพวกนั้นหน่อยได้นะครับ” นายตำรวจที่มียศสารวัตรเอ่ย“ได้ครับ เดี๋ยวผมส่งไฟล์ให้แต่จริงๆ เป้าหมายไม่ได้มีแค่ผมคนเดียว พวกมันคงหันไปเล่นงานกับแฟนผมแน่เพราะวันนั้นเธอก็อยู่ด้วยในเหตุการณ์” ชายหนุ่มปรายมายังร่างบางที่ยืนอยู่ห่างๆ“ถ้าอย่างนั้นเชิญพวกคุณไปให้ปากคำที่โรงพักเพิ่มเติมเพื่อเป็นเบาะแสคนร้ายด้วยนะครับ”“ยินดีครับ”“จ่า ไปขอดูกล้องวงจรปิดแถวนี้ด้วยนะ ร้านตรงข้ามอาจจะมี” เมื่อกล้องวงจรในออฟฟิศถูกยิงจนเสียหายเมมโมรี่การ์ดที่บันทึกภาพก็ถูกทำลายมีทางเดียวก็คงต้องไปขอจากบริเวณรอบๆ ออฟฟิศ“ครับ”“แล้วบ้านคุณอยู่ไหนครับ ผมเกรงว่าพวกมันจะพุ่งเป้าไปที่บ้านคุณด้วยในเมื่อพวกมันไม่ได้อะไรไป”“ผมอยู่คอนโดครับ แต่เดี๋ยวขอโทรเช็กที่บ้านก่อนนะครับ” เขาเอ่ยขอตัวแล้วกดโทรออกไปยังบิดา แล้วเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ท่านฟัง“ที่บ้านผมปกติดีครับสงสัยพวกมันยังไม่รู้แต่ผมให้คนเฝ้าระวังไว้แล้วส่วนที่คอนโดผมเช็กกับทางนิติแล้วไม่มีอะไรผิดปกติครับ”“พวกมันอาจจะยังไม่รู้ที่อยู่ของคุณ”“เป็นไปได้ครับ”ในช่วงเช้าดารัณญาและชายหนุ่มหมดไปกับการให้ปากคำกับตำรวจและสืบ

เทวนาคา“ลองถามคุณดารัณญาดูสิ พญานาคตนนี้อยู่กับเธอตลอดแหละ” นนท์เอ่ยต่อเมื่อเห็นว่าเพื่อนไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด“หมายความว่าไง”“เธอมีพญานาค ไม่สิระดับเทวนาคาเลยละคอยปกป้องคุ้มครองอยู่”“อย่าบอกนะว่าพญานาคตนนั้นชื่อพญายัสมันนาคราช” ณภัทรจำชื่อนี้ได้แม่นยำหลังจากที่ได้ยินเธอละเมอคืนนั้น“อืม แกรู้จักด้วยเหรอ แต่ที่ฉันเห็นวันนี้ไม่ใช่อาจจะเป็นบริวารท่านอีกที” นนท์วิเคราะห์“ฉันเคยได้ยินแฟนฉันละเมอชื่อนี้” ณภัทรตอบไม่เต็มเสียง เพราะตอนนี้ใจหัวของเขาเต็มไปด้วยความสับสน และคำถามต่างๆ นานา“แกนี่โชคดีนะ”“ยังไงวะ” สีหน้าเขายิ่งงงไปกันใหญ่เมื่อเพื่อนพูดประโยคนั้นกับเขาด้วยรอยยิ้ม“คงเป็นคุณดารัณญาที่สั่งให้พญานาคตนนั้นมาคุ้มครองแกอีกคน” นนท์เฉลยแล้วก็ลุกขึ้นเข้าห้องนอนเป็นการปิดสนทนาในคืนนี้ ทิ้งในเจ้าของห้องนั่งนิ่งอยู่คนเดียว“เรื่องอะไรวะเนี่ย”ณภัทรสบถอย่างคนคิดไม่ตกเขาไปเปิดตู้เย็นหยิบเบียร์กระป๋องมาดื่มแก้เซ็งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนังเข็มสั้นชี้เลขสองมาเกือบครึ่งแล้ว เขาจึงเข้าไปนอน“เมื่อคืนแกไม่ได้เมาใช่ปะวะไอ้นนท์” ณภัทรเ

เมียคนเดียว“หนูก็รักพี่ค่ะ” ดารัณญาบอกรักชายหนุ่มกลับ ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่ไม่เคยพูดแม้แต่หญิงสาวเองก็ไม่เคยเช่นกันชายหนุ่มลุกขึ้นรั้งร่างบางอ้อนแอ้นเข้ามาสวมกอดเมื่อได้ฟังประโยคนั้นความปลื้มปีติล้นทะลักหัวใจของเขา ทั้งคู่ตกอยู่ในวงแขนของกันและกันอย่างแนบชิดกระแสความอบอุ่นไหลวนไปทั่วร่างณภัทรคลายอ้อมกอด พร้อมกับฝังจมูกคมลงบนแก้มขาวใสของเธอ ใบหน้าชายหนุ่มเลื่อนต่ำลงไปเรื่อยสัมผัสลมหายใจอุ่นๆ อยู่ข้างแก้มทำให้เจ้าตัวเอียงอายนั่งตัวแข็งทื่อปล่อยให้ชายหนุ่มทำตามอำเภอใจ มือหนาค่อยๆ เชยปลายคางคนตัวเล็กเชิดขึ้นก่อนจะบรรจงจรดริมฝีปากหนาลงบนกลีบบางสีกลีบบัวของคนร่างเล็ก ชายหนุ่มดูดไล้เม้มกลีบปากบางบนล่างสลับไปมาแผ่วเบา หญิงสาวลับตาพริ้มตอบรับสัมผัสอย่างเงอะงะด้วยความอ่อนประสบการณ์ เขาค่อยๆ แทรกลิ้นหนาชื้นล่วงล้ำเข้าไปในโพรงปากเล็กๆ สองร่างกระหวัดรัดพันลิ้นเล็กไปมาอย่างหยอกเอิน ณภัทรเริ่มบดเคล้าอย่างนุ่มนวล ตักตวงเอาความหอมหวานจากโพรงปากเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเล่นเอาร่างหญิงสาวอ่อนปวกเปียก เสียงหอบหายใจดารัณญาขาดเป็นห้วงๆ ชายหนุ่มจึงถอนริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวลด้วยความแสนเสียดาย ทว่ากลับเป็นหญิงสาวเองท

ว่าที่สามีฉันแซบมากดารัณญานั่งคิดเมื่อได้ฟังและเห็นสามีของฟ้ารุ่งควงแขนมากับผู้หญิงคนอื่น คงไม่ใช่หย่ากันกับสามีแล้วจะมาทวงแฟนเก่าคืนหรอกนะ“ขอตัวเข้าห้องน้ำนะคะ” ดารัณญาเอ่ยก่อนจะเดินหายไปยังห้องน้ำแต่ไม่ได้เข้าอย่างที่ปากพูด เธอมาเสิร์ชมือถือเข้าเว็บไซต์นักสืบก่อนจะโทรหาพร้อมแจ้งจุดประสงค์“คุณรัณคะ มีคนมาเข้าพบค่ะ” เสียงเลขาสาวต่อสายเข้ามายังโทรศัพท์บนโต๊ะของเธอที่กำลังนั่งร่างแบบอยู่ภายในห้องทำงาน วันนี้เธอมาทำงานเป็นสุดท้ายก่อนจะหยุดเพื่อเตรียมตัวเป้นเจ้าสาว“ใครคะ”“เขาบอกว่ามาจากมิสเตอร์สปายค่ะ” รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาวเมื่อเลขาเอ่ยถึงชื่อผู้ขอเข้าพบ“บอกให้เขาเข้ามา”“ค่ะคุณรัณ”“สวัสดีครับ” เสียงชายหนุ่มวัยกลางคนในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพร้อมกับแว่นอำพรางใบหน้า “สวัสดีค่ะ เชิญนั่งค่ะ”“ครับ”“เร็วกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะคะ พึ่งจะโทรหาเมื่อวานนี่เอง” ดารัณญาเอ่ยเปิดประเด็นเมื่อคู่สนทนานั่งลงบนโต๊ะตรงหน้า ชายหนุ่มวัยกลางคนผมทรงสกินเฮดผิวคล้ำแดดรูปร่างทะมัดทะแมง“สืบเรื่องคนดังมันไม่ยากหรอกครับ นี่ครับ” เขายิ้มพร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลมาตรงหน้าเธอ ดารัณญาเซนต์เช็คให้อีกฝ่าย