ทะลุมิติมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแฝดในยุค80 のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

หลังจากส่งเฉินจินจ้านและเฉินจินเจินเข้านอนแล้ว จ้าวหลันเฟยก็เดินออกมาจากห้องนอนของทั้งสอง แล้วเจอเข้ากับเฉินอี้เซียวที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีน้ำเงินเข้มที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำพอดีหญิงสาวไม่ได้ตกใจกับสาบเสื้อที่แหวกจนเห็นแผงอก เธอยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปด้วยสีหน้าและท่าทางที่เป็นปกติ ยุคสมัยของเธอผู้ชายถอดเสื้อเป็นเรื่องปกติ ไม่ได้ตื่นเต้นกับแค่แผงอกขาวเนียนและกำยำนั้น เพราะมากกว่านี้เธอก็เคยเห็นมาแล้วเขามองตามแผ่นหลังของพี่เลี้ยงที่พ่วงตำแหน่งหุ้นส่วนของเขาเดินจากไปด้วยความประหลาดใจ เธอไม่ได้มีความเขินอายกับการแต่งกายของเขาแม้แต่น้อย พลางคิดว่าหรือเพราะเขาไม่ได้น่าดึงดูดใจสำหรับเธออย่างที่เคยปรามาสเอาไว้ก่อนหน้านี้ ว่าเธอไม่เคยพิศวาสเขาและไม่คิดเป็นคุณนายเฉิน“นี่คุณ” เขาเรียกเธอเอาไว้ก่อน“คะ?” หญิงสาวหันกลับมาแล้วเดินเข้ามายืนตรงหน้า มองแผงอกที่อยู่ในระดับสายตา ก่อนจะเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่ไม่ได้รู้สึกอะไรนอกจากความสงสัย“เรื่องวันนี้ ที่คุณใช้นิทานสอนให้ลูกของผมคิดได้ ผมขอบคุณมากเลยนะ” เขาพูดกับเธอเสียงนุ่ม แววตาที่มองนั้นแตกต่างออกไปจากทุกครั้ง“มันเป็นหน้าที่ของฉันนี

บรรยากาศของอาหารมื้อค่ำในวันนี้เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยระหว่างพ่อลูกอย่างสนุกสนาน เด็กแฝดชายหญิงสลับกันเล่าเรื่องราวของวันนี้ให้บิดาฟังด้วยสีหน้าที่สดใสเฉินอี้เซียวรู้สึกดีใจที่เขาเปลี่ยนเวลารับประทานอาหารของเด็ก ๆ ให้รอรับประทานพร้อมเขา เพราะนอกจากจะได้รับประทานอาหารกันอย่างพร้อมหน้าแล้ว ยังได้มีเวลาพูดคุยกันระหว่างพ่อลูกเพิ่มขึ้นอีกด้วยจ้าวหลันเฟยกินอาหารไปแล้วยิ้มมองเด็ก ๆ ไปด้วยความเอ็นดู ข้อดีของการรับประทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากันก็คือความสุขของเด็ก ๆ ที่ได้รับการเติมเต็มวันนี้ป้าลู่และเสี่ยวอิงเรียกเธอด้วยสรรพนามใหม่เพื่อให้เกียรติ แต่ว่าปฏิบัติต่อเธอตามปกติจึงไม่ได้ทำให้เธออึดอัดมากนักกับสถานะแขกของสกุลเฉิน ทั้งนี้เพราะครอบครัวสอนให้เธอรู้จักนอบน้อมและไม่ถือตัว ทำให้ป้าลู่และสามีเอ็นดูเธอมากกว่าจะรู้สึกต่อต้านกับการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้“ฟังจากที่เด็ก ๆ เล่า วันนี้คุณต้องเหนื่อยแล้ว” เขาหันมาทางเธอ แม้สีหน้าจะเคร่งขรึม แต่แววตาของเขาดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง“ไม่เลยค่ะ คุณชายน้อยและคุณหนูเล็กเชื่อฟังมาก ฉันเลยไม่ได้เหนื่อยอะไรเลย” เธอหันไปชื่นชมเด็กน้อยทั้งสอง ก่อนจะนึกเรื่องสำคัญ

งานเลี้ยงเพื่อเอาใจทายาททั้งสองของสกุลเฉินได้จบลงพร้อมกับมื้ออาหารเย็นแบบพิเศษที่ทุกคนรับประทานร่วมกันในสวน โดยไม่แบ่งแยกสถานะ เพราะจ้าวหลันเฟยให้ป้าลู่ทำพวกติ่มซำหน้าต่าง ๆ วางไว้ ส่วนเธอก็ทำแซนด์วิชตัดเป็นคำเล็ก ๆ ใครหิวก็ให้หยิบใส่จานของตนเพื่อรับประทานเองเธอเรียกการรับประทานอาหารแบบนี้ว่า งานเลี้ยงแบบค็อกเทล เฉินอี้เซียวนั้นพอจะรู้จักงานเลี้ยงแบบนี้มาบ้างตามงานเลี้ยงในบริษัทต่างชาติที่เขาเคยเข้าร่วม แต่สำหรับคนอื่นที่ไม่รู้ต่างก็ตื่นเต้นเป็นการใหญ่ โดยเฉพาะเด็กทั้งสองที่ชื่นชอบมันฝรั่งแท่งทอด และไก่ปั้นปรุงรส ซึ่งเป็นชื่อที่เฉินจินเจินเรียกขึ้นมาแทนชื่อเมนูภาษาต่างประเทศที่เธอเรียกตามไม่ได้“เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ มันคงเป็นตราบาปติดอยู่ในใจผมที่ต้องพาลูกออกไปเจอกับ... เรื่องที่ทำให้เสียใจ หากไม่ได้คุณช่วยจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ นี้ขึ้นมา พวกเขาคงซึมไปหลายวัน เหมือนตอนที่แม่ของพวกเขาออกไปจากที่นี่แรก ๆ” เฉินอี้เซียวเดินเข้ามาอยู่ข้างเธอ แล้วชวนพูดคุยคล้ายจะขอบคุณอยู่ในที“ฉันทำตามหน้าที่ค่ะ ทุกอย่างที่ฉันทำ ฉันทำเพื่อตัวฉันเองทั้งนั้น ทั้งเรื่องช่วยงานคุณ และเรื่องเลี้ยงคุณหนูทั้งสอง”

สวนสาธารณะในเมืองผู่ตง เป็นสวนสาธารณะขนาดกลาง และมีผู้คนมานั่งเล่นพักผ่อนไม่ค่อยหนาตามากนัก ตลอดเส้นทางที่ผ่านมาเป็นเหมือนเมืองที่เธออยู่เพียงแต่ว่ายังเจริญไม่มากเท่าปัจจุบันเฉินอี้เซียวรับอาสาขับรถพาลูก ๆ และพี่เลี้ยงสาวมาด้วยตัวเอง พอถึงที่หมายก็ช่วยเธอนำตะกร้าอาหารที่เตรียมไว้ลงมาจากรถ ในขณะที่จ้าวหลันเฟยนำผ้ามาปูรองที่พื้นหญ้าแล้วนำอาหารและเครื่องดื่มออกมาวางเรียงราย“พวกเราขอไปวิ่งเล่นตรงนั้นนะคะปะป๊า นะคะพี่หลันเฟย” เฉินจินเจินขอร้องเสียงอ้อน“ได้สิลูก แต่ห้ามวิ่งไปไกลเกินม้านั่งตรงนั้น ถ้าไม่อย่างนั้นพ่อจะไม่พามาอีก เข้าใจหรือไม่”“เข้าใจครับ” / “เข้าใจค่ะ” ทั้งสองพูดอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นก็นำโทรศัพท์กระป๋องไปคุยกันอยู่ตรงกลางสนาม“ได้ออกมาเปลี่ยนบรรยากาศแบบนี้ เด็ก ๆ ดูมีความสุขมากเลยนะคะ” เธอพูดไปสายตาก็มองดูแฝดทั้งสองไม่ให้คลาดสายตา“พวกเขาจะมีความสุขมากกว่านี้ ถ้ามีครบทั้งพ่อทั้งแม่” เขาหยอดคำพูดหวานซึ้งไปให้“ถ้าได้แม่แบบนั้นกลับมา ฉันเลือกที่จะให้พวกเขากำพร้าแม่ต่อไปดีกว่าค่ะ” จ้าวหลันเฟยแสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้แล้วพูดไปเป็นอย่างอื่นแทน“คุณก็รู้ว่าผมหมายถึงอะไร” เขาพูดแ

รถคลาสสิคสีดำจอดเทียบที่หน้าประตูบ้านสกุลเฉิน จ้าวหลันเฟยก้าวลงจากรถในชุดกี่เพ้าสีเขียวของตนพร้อมกับรอยยิ้มที่โล่งใจที่งานเปิดตัวแอคเซอร์ราบรื่นและสร้างกำไรอย่างมหาศาลหยางหมิงซวนขับรถกลับไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข ความหวังเรื่องหัวใจที่เขาไม่มีความกล้า ตอนนี้ฝากไว้ที่จ้าวหลันเฟยแล้วเมื่อเธอก้าวเข้าไปในบ้านก็ตรงไปที่ห้องนอนของเด็ก ๆ ทั้งสองยังไม่ตื่นนอน เธอจึงลงไปเปลี่ยนเป็นชุดที่สวมใส่สบายเป็นเสื้อและกางเกงของคนที่เธอเองก็ไม่ได้ชอบขี้หน้านัก เกลียดคนแต่ยังสวมใส่เสื้อผ้าของคนที่เกลียด นั่นก็เพราะเวลาเธอไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ เอาง่ายเข้าว่าและประหยัดเข้าไว้ถึงซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ไป ตอนกลับไปยุคปัจจุบันก็ขนกลับไปไม่ได้อยู่ดี เธอไม่อยากสิ้นเปลือง และไม่อยากทิ้งอะไรที่เป็นความทรงจำเอาไว้ให้คนอื่นต้องนึกถึงเธอตอนที่กลับไปเมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วก็ไปที่ห้องครัว เห็นว่าเสี่ยวอิงกับป้าลู่กำลังช่วยกันเตรียมอาหารเย็น เธอจึงเข้าไปช่วยในส่วนของเด็ก ๆ“คุณจ้าว คุณเฉินบอกว่าไม่ต้องช่วยไงคะ” ลู่หงบอกด้วยความเกรงใจ“ป้าไม่พูด เสี่ยวอิงไม่พูด คุณเฉินจะรู้ได้อย่างไรคะ” เธอตอบกลับเสี