ทะลุมิติมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแฝดในยุค80 のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

หลังจากเรียนจบในระดับมหาวิทยาลัย เฉินจินจ้านก็ทำงานในตำแหน่งรองประธานฝ่ายฮาร์ดแวร์ในบริษัทซีเทค ซึ่งเป็นบริษัทเดิมที่จ้าวหลันเฟยจดทะเบียนจัดตั้งขึ้นใหม่ เพื่อแยกผลประกอบการจากสามีอย่างชัดเจน แต่ก็ยังอยู่ในเครือเครือบริษัทเฉินเทคโนโลยีของครอบครัวเหมือนเดิมในวันยี่สิบสามปี เขาเต็มไปด้วยความสุขุมและจริงจังกับงาน ต่างกับน้องสาวฝาแฝดที่ดูสดใสและเต็มไปด้วยความร่าเริง เป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่โรงเรียนประถมฮั่วเฉียวไป๋ที่เธอเคยเรียน“พี่รอง ชิ้นนั้นผมจองแล้ว” เฉินจินฝางในวัยสิบเจ็ดกล่าวด้วยน้ำเสียงที่งอแงเมื่อพี่สาวหยิบไก่ทอดชิ้นสุดท้ายไปเมื่อเฉินจินเจินจะคืนให้น้องชาย จ้าวหลันเฟยก็ส่ายศีรษะห้าม เธอจึงวางลงที่ชามข้าวของตนเองแล้วหันไปยิ้มแห้งให้แก่น้องสามของตน“ลูกมัวแต่ก้มหน้าเล่นเกมแบบนั้นก็สมควรแล้ว” จ้าวหลันเฟยพูดด้วยน้ำเสียงที่เอือมระอา เกมพกพาขนาดเท่าฝ่ามือที่เฉินอี้เซียวซื้อให้ลูกชายคนเล็กของเขากับหยางซ่งหยินลูกชายของเสี่ยวอิงกับอาหมิงคนละหนึ่งเครื่องเป็นของขวัญวันปีใหม่ ทำให้เขาติดมันจนไม่เป็นอันทำอะไร“ในครัวมีอีก ให้ฉันไปนำออกมาเพิ่มหรือไม่คะ” สาว

ภายในห้องหอที่ตกแต่งด้วยผ้าไหมสีมงคล บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ และความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนเฉินจินจ้านทอดสายตามองสตรีตรงหน้าด้วยความรักที่เปี่ยมล้น เว่ยรุ่ยฟางในชุดเจ้าสาวดูงดงามราวกับภาพวาดแก้มของเธอสีแดงระเรื่อเมื่อเขาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเขาเอื้อมมือหนาแต่ทว่าอ่อนโยนไปประคองใบหน้าของเธอขึ้นมาอย่างรักใคร่ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้พวงแก้มเนียนใสเบาๆ ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้เพียงนิด เธอจะสลายไปดั่งฝัน"รุ่ยฟาง ในที่สุดเราก็มีวันนี้" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและนุ่มนวล ชวนให้ใจของคนฟังไหวระริกเขาก้มลงประทับจูบที่หน้าผากมนอย่างทะนุถนอม ก่อนจะไล่ลงมาที่เปลือกตาและปลายจมูก สัมผัสของเขานั้นนุ่มนวลและสม่ำเสมอเมื่อเขารั้งร่างบางเข้าไปในอ้อมกอด เว่ยรุ่ยฟางรู้สึกได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่มั่นคงของเขา เธอซบหน้าลงกับอกกว้างเขาประคองเธอลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือ เส้นผมยาวสลวยของเธอแผ่สยายลงบนหมอน เว่ยรุ่ยฟางหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นระรัวดั่งกลองศึก เธอเงยหน้าสบตาสามี “พี่จินจ้าน แนะนำฉันด้วยนะคะ” เธอพูด

จินเจินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เธอเปิดซองจดหมายออกอย่างระมัดระวัง ลายมือของเจียงหานนั้นดูแข็งแรงและเป็นระเบียบกว่าที่เธอคิดไว้“ถึง คุณครูเฉิน ผมต้องขอโทษอีกครั้งสำหรับอุบัติเหตุเมื่อวานนี้จริงๆ ครับ ตอนนั้นผมอาจจะดูรีบร้อนและกวนใจคุณไปบ้าง เพราะผมต้องรีบไปคุมเด็กๆ ประถมที่กำลังคึกได้ที่ ไม่ทันได้ถามไถ่อาการคุณให้ละเอียดกว่านี้ผมรับรองครับว่าหลังจากนี้จะกำชับเด็กๆ ไม่ให้เตะบอลนอกเขตสนามพละเด็ดขาด โดยเฉพาะใกล้ๆ กับห้องเรียนของคุณ ผมไม่อยากให้คุณต้องเจ็บตัวอีกหวังว่าขนมกับดอกไม้จะช่วยให้เช้านี้ของคุณสดใสขึ้นนะครับ... เจียงหาน”เมื่ออ่านมาถึงประโยคท้าย เฉินจินเจินก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว เธอพยายามจะหุบยิ้มแต่ก็ทำไม่ได้ ความโกรธเคืองที่พกมาเต็มอกตั้งแต่เมื่อวานดูเหมือนจะละลายหายไปกับความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้“อย่างน้อยเขาก็ยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างล่ะนะ” เธอพึมพำพลางใช้นิ้วเรียวเขี่ยกลีบดอกเดซี่เล่นหญิงสาวเอนหลังพิงเก้าอี้ มองไปที่ขนมในกล่องแล้วนึกถึงใบหน้าทะเล้นของเขาตอนที่พูดจายอกย้อนเมื่อวาน เปรียบเทียบกับความสุภาพในจดหมายฉบับนี้ ม

หลังเลิกเรียน บรรยากาศในโรงเรียนเริ่มเงียบเหงาลงบ้างแล้ว เฉินจินเจินจัดเก็บข้าวของบนโต๊ะด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก ภาพที่โรงอาหารตอนเที่ยงยังคงติดตาครูสาวเดินเลี่ยงออกมาทางสวนหย่อมด้านหลังอาคารเพื่อไปที่ลานจอดรถ แต่แล้วฝีเท้าของเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยแว่วมาจากมุมตึกเธอไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทแอบฟัง แต่ภาพตรงหน้าทำให้เธอขยับขาไม่ออก ครูโจว ครูสาวผู้อ่อนหวานจากแผนกคณิตศาสตร์ กำลังยืนอยู่ตรงหน้า เจียงหาน ในมือกำลังยื่นจดหมายสีชมพูให้เขาด้วยท่าทางเอียงอาย“ครูเจียงคะ ฉันชอบคุณค่ะ ชอบมานานแล้ว ถ้าไม่รังเกียจ เราลองคบกันดูได้ไหมคะ”เฉินจินเจินรู้สึกเหมือนก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายบีบรัดตัวอย่างรุนแรง เธอกลั้นหายใจรอฟังคำตอบ และคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเจียงหานก็ทำให้โลกทั้งใบของเธอเหมือนจะหยุดหมุน“ผมขอบคุณมากนะครับครูโจวที่รู้สึกดีกับผม แต่ผมรับไว้ไม่ได้จริงๆ เพราะตอนนี้ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้วครับ และผมก็ชอบเธอมากด้วย” เจียงหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าหนักแน่นคำว่า 'มีคนที่ชอบแล้ว' ไม่ได้แค่ทำให้ค

        ณ อาคารวิจัย A ชั้น 1 บริษัทดับเบิ้ลยูเอเทคโนโลยี ไฟฟ้าในห้องทดลองกะพริบเล็กน้อยเหมือนว่าไฟตกวูบไปชั่วครู่“กำลังไฟไม่พอ รีบหยุดการทำงาน” โจวอี้หลิงตะโกนเสียงดังเพื่อให้หยุดการทดลอง แต่ก็สายเกินไปเมื่อคนในเครื่องไทม์แมชชีนหายวับไปกับตา“หลันเฟย” เขาร้องเสียงหลงแล้ทรุดตัวนั่งลงด้วยความเป็นกังวล ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้างในตอนนี้“เธอกลับมาแล้ว” สักพักก็มีเสียงคนดังขึ้น ร่างของจ้าวหลันเฟยกลับมาอยู่ในเครื่องไทม์แมชชีนพร้อมกับประตูที่เปิดออกโดยอัตโนมัติ เธอถูกพาตัวออกมาในสภาพที่กำลังสะลึมสะลือ“หลันเฟย ได้ยินฉันไหม” โจวอี้หลิงถามด้วยความห่วงใย“ศาสตราจารย์ ฉัน..ฉัน..” พูดจบสติเธอก็ดับวูบไป โจวอี้หลิงให้คนพาเธอนำส่งโรงพยาบาลทันที ร่างของจ้าวหลันเฟยที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ไม่ได้เป็นอะไรมาก หมอบอกว่าเธอแค่อ่อนเพลียและร่างกายขาดสารอาหารไปก็เท่านั้น จึงให้น้ำเกลือเธอพร้อมกับยาบำรุงเพื่อให้ร่างกายเธอฟื้นตัวได้เร็ว“เธอเป็นอะไรมากไหม” ศาสตราจารย์จางที่สวมชุดของโรงพยาบาลเข้ามาเยี่ยม เข