ทะลุมิติมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กแฝดในยุค80 のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

เสี่ยวอิงและสาวใช้คนใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามากำลังพาคุณหนูทั้งสองไปอาบน้ำเพื่อที่จะเตรียมตัวเข้านอนในระหว่างนั้นจ้าวหลันเฟยก็อยู่ในห้องทำงานของเฉินอี้เซียว มองดูใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดีของเขาก็ยิ้มตาม“มีอะไรคะ เอาแต่ยิ้มแบบนี้ ฉันไม่เข้าใจหรอกนะคะ” เธอถามพลางหัวเราะเบา ๆ“ผมมีอะไรจะให้คุณ แต่ว่าคุณห้ามบ่นให้ผมนะ” เขาบอกเธออย่างมีเลศนัย“ต้องดูก่อนค่ะว่ามันคืออะไร” เธอไม่รับปาก หรี่ตามองเขาอย่างจับผิด หวังว่าคงไม่ใช่แหวนแต่งงานหรือว่าของมีค่าอะไร เพราะเคยบอกเขาไปแล้วว่าเธอไม่ต้องการของมีค่าเหล่านั้น แม้มันจะไม่กระทบต่อเงินที่เขามี แต่ว่าเธอไม่ใช่คนสิ้นเปลืองและไม่ชอบใส่เครื่องประดับที่หรูหรา“ไม่ใช่เครื่องประดับ” เขาพูดอย่างรู้ทัน ก่อนจะเปิดลิ้นชักแล้วยื่นซองเอกสารให้แก่เธอ“หุ้นก็ไม่เอาเพิ่มนะคะ”“ไม่ใช่หุ้น” เขายิ้มแล้วพยักพเยิดให้เธอรีบแกะมันออกดูจ้าวหลันเฟยส่ายหน้าเล็กน้อย เธอยอมเป็นคนรักของเขาแล้ว ยังจะมีอะไรมาเซอร์ไพรส์และมอบให้เธออยู่ตลอดเอกสารในซองถูกเลื่อนออกมา เป็นทะเบียนบ้านเล่มเล็ก ๆ พร้อมเอกสารประจำตัวท

ในห้องนั่งเล่นคฤหาสน์สกุลเฉิน จ้าวหลันเฟยกำลังสอนเด็ก ๆ ให้เขียนอักษรจีน ใบหน้าของเธอยิ้มแย้มและเต็มไปด้วยความสุข“คุณน้าครับผมปวดมือแล้ว”“อีกแค่สามบรรทัดเองจ๊ะ เสี่ยวจ้านคนเก่งเขียนต่ออีกหน่อยก็จะได้พักแล้ว” เธอพูดด้วยความใจเย็น แล้วยิ้มมองสบตากับเฉินจินจ้านสายตาที่จริงจังแต่ว่ารอยยิ้มอ่อนโยนแบบนี้หากเขาไม่เชื่อฟังต้องโดน “เข้ามุม” อีกแน่“ก็ได้ครับ” เด็กน้อยกล่าวอย่างเชื่อฟังแล้วลากเส้นตามที่เธอเขียนตัวอย่างเอาไว้ให้ ในขณะที่เฉินจินเจินนั้นเขียนอย่างตั้งใจด้วยตนเอง“สองสามวันมานี้คุณจ้าวดูยิ้มกว้างนะคะ จะว่าไปแล้วก็ตั้งแต่วันก่อนที่ออกไปทำธุระข้างนอกกับคุณเฉิน ไม่ทราบว่ามีอะไรดี ๆ เกิดขึ้นหรือคะ” เสี่ยวอิงถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า“แค่ไปดูอาคารหลังใหม่ที่กำลังก่อสร้างน่ะ เห็นเป็นรูปเป็นร่างแล้วก็อดภูมิใจไม่ได้” เธอบอกเพียงแค่นั้นแล้วอมยิ้มอย่างมีความสุข“จริงสิ พรุ่งนี้เธอจะพาอาหมิงกลับไปด้วย ฉันได้ยินมาไม่ผิดหรือไม่” เมื่อถูกสาวใช้คนสนิทพูดหยอกเอิน ตนจึงหยอกเอินคืนกลับไป ปีใหม่ในความหมายของคนที่นี่หมายถึงปีใหม่ของจีน หรือตรุษจีนที่

จ้าวหลันเฟยปล่อยให้สามแม่ลูกได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน เด็กทั้งสองมีใบหน้าที่ดูมีความสุขมาก จนเธอรู้สึกผิดที่กำลังจะเข้ามาแทนที่มารดาที่แท้จริง“คุณอย่าคิดมากเลยนะ พวกเขาก็แค่คิดถึงแม่ อีกไม่กี่วันเธอก็จะไปแล้ว” เฉินอี้เซียวเดินมานั่งกับเธอที่ม้านั่งหน้าบ้าน ทั้งสองมองทอดสายตาออกไปยังสวนดอกไม้เบื้องหน้ากับสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจนี้“ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะถอดใจหรอกค่ะ ฉันก็ไม่ยอมถอยแน่นอน ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนดี เธอไม่เหมาะจะเป็นแม่ของเสี่ยวจ้านและเสี่ยวเจิน แต่ว่าฉันไม่อยากให้เด็ก ๆ รู้สึกไม่ดี อยากรู้ว่าเธอแค่มาเยี่ยมหรือว่าตั้งใจจะมีแผนเข้ามาทำอะไรกันแน่ ฉันบอกตรง ๆ ว่าไม่วางใจเธอเลยสักนิด”“ไม่ต้องห่วงนะเสี่ยวเฟย ไม่ว่าเธอมีแผนอะไร ผมก็จะไม่ปล่อยให้เธอทำสำเร็จ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและมั่นคง มือเลื่อนไปกุมมือเธอเอาไว้ให้เธอมั่นใจ“ปะป๊าขา หม่าม้าเรียกค่ะ” เฉินจินเจินวิ่งออกมาเรียก จ้าวหลันเฟยชักมือออกไป แล้วขยับออกห่างจากเขาโดยอัตโนมัติเฉินอี้เซียวรู้สึกหัวเสียกับอดีตภรรยาเป็นอย่างมาก เขาวางแผนว่าช่วงวันหยุดจะพาเธอและลูก ๆ ไปเที่ยว แต่พอมีฟู่ชิง

ในห้องครัวจ้าวหลันเฟยและอู๋หนิงที่ช่วยกันทำอาหารมื้อเย็น ส่วนฟู่ชิงชิงนั้นนั่งพูดคุยกับลูกทั้งสอง และใช้พวกเขาในการเรียกร้องให้เฉินอี้เซียวนั่งอยู่ด้วยกัน“ดูสิอี้เซียว พวกเราในตอนนี้เหมือนเมื่อก่อนเลย มีพ่อแม่และลูก ๆ ดูอบอุ่นมากเลยนะคะ” เธอพูดเสียงหวานแล้วช้อนตาขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่เย้ายวน“แต่เสียดายที่มันไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว” เขาพูดขึ้นมาเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับเด็กทั้งสอง“พรุ่งนี้และมะรืนบ้านเราจะทำความสะอาดกันเพื่อต้อนรับปีใหม่ ลูก ๆ ก็ต้องช่วยด้วย จัดเก็บห้องตัวเอง เพราะว่าพี่เสี่ยวอิงกับป้าลู่ไม่อยู่ พวกเราต้องช่วยกัน เข้าใจหรือไม่” เขาหันไปถามด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น ต่างจากน้ำเสียงที่ใช้กับอดีตภรรยา“เสี่ยวเจินจะช่วยทำความสะอาดค่ะ”“ผมก็จะช่วยด้วยครับ” ทั้งสองตอบรับด้วยความยินดี“หม่าม้าก็ช่วยทำด้วยนะครับ” เฉินจินจ้านหันไปถามมารดา หวังให้เธอมีส่วนร่วมกับกิจกรรมทำความสะอาดของครอบครัว“แม่ไม่สบายน่ะ ช่วงนี้เวียนศีรษะ แล้วก็แพ้ฝุ่น แพ้ลม คงไม่ได้ช่วย แต่แม่จะเป็นกำลังใจให้นะ” เธอปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่นุ่

ปกติแล้วฟู่ชิงชิงจะตื่นสาย แต่วันนี้เธอตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อที่จะพูดคุยกับเฉินอี้เซียวก่อนที่ลูก ๆ ของเธอจะตื่นหญิงสาวเปิดประตูเชื่อมไม่สำเร็จ จึงไปรออยู่ที่ประตูห้องของเขา เดินไปมาด้วยความร้อนใจ เมื่อประตูเปิดออกก็ดันตัวเขาไปในห้องโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว เงาสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าท่ามกลางแสงสลัวจากผ้าม่าน เธอเห็นก็ตรงเข้าไปสวมกอดเขาทันที“อี้เซียว ฉันรักคุณ ที่ผ่านมาฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดเถอะ อย่าผลักไสฉันเลย ให้ฉันได้อยู่ที่นี่ในฐานะแม่ของลูกก็ได้ ฉันยอมแล้ว” เธออ้อนวอนขอเขาพลางสะอื้น พูดอ้อนวอนขอให้ได้อยู่ที่นี่ไปก่อน แผนช่วงชิงเขากลับคืนมาค่อยเอาไว้ภายหลัง“คงไม่ได้หรอก ผมไม่สะดวกใจให้คุณอยู่ที่นี่” เขาพูดเสียงเรียบแล้วดันไหล่เธอออกไป“คุณทำเกินไปแล้วนะอี้เซียว อย่างน้อยเราสองคนก็เคยรักกัน คุณเย็นชาและใจร้ายกับฉันแบบนี้มันถูกต้องแล้วหรือ” คราวนี้เธอบีบน้ำตา เป็นภรรยาเขามาหลายปีรู้ดีว่าเขาแพ้น้ำตาผู้หญิงมากแค่ไหน“ใจร้ายหรือ หึ ใครกันแน่ที่ใจร้าย คุณขอหย่ากับผมในช่วงที่ผมต้องการกำลังใจมากที่สุด คุณขอแบ่งสินสมรสไปใช้ตัวคนเดียว ในขณะที่ส่วนของผมต้อง