บทที่ 23 ทุกวันอันแสนวุ่นวายที่ชายแดน

หลังจากหลัวอวิ๋นร่ำลานางแล้วจากไป ชายแดนก็สงบเงียบอีกครั้ง พร้อมกับท้องท่านแม่ที่โตขึ้นเรื่อย ๆ

“ท่านแม่ระวังเจ้าค่ะ ท่านใกล้จะคลอดแล้ว” ตอนนี้มารดาอายุครรภ์ได้แปดเดือน แต่ที่น่ายินดีกว่านั้น คือท่านหมอที่มาประจำที่ชายแดนเป็นหมอหลวง คาดว่าด้วยอำนาจของจิ้งอันโหวเป็นแน่ เขามาเยี่ยมมารดานางบ่อยครั้ง เรียกได้ว่ามาทุกเดือนราวกับเมืองหลวงและชายแดนห่างกันไม่มาก บางครั้งมีงานมาก แต่มาแค่หนึ่งวันเขาก็มา ทำให้นางเริ่มเข้าใจความรักความห่วงใยของสามีใหม่ของท่านแม่

หากวันหนึ่งท่านแม่ตัดสินใจกลับไปอยู่กับจิ้งอันโหว นางก็ยินดี เพราะท่านพ่ออย่างไรก็เป็นแม่ทัพ รั้งอยู่ชายแดนเป็นเรื่องปกติ

“น้องเจ้านี่ทำแม่เพลียเหลือกิน สงสัยอยากออกมาดูหน้าพี่สาวแล้วกระมัง” อวี๋หรงนั่งบนม้าโยกแล้วลูบที่ท้องเบา ๆ จากนั้นก็รู้สึกถึงแรงขยับเตะที่ท้องราวกับบอกให้รู้ว่าเขาอยากออกมาจริง ๆ

“ท่านแม่...ท่านจะกลับเมืองหลวงข้าก็ไม่ว่านะเจ้าคะ ข้าอยู่ได้ ตอนนี้ไม่ได้เหงาเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว” ไป๋หลานรู้สึกว่าลึก ๆ แล้วมารดาก็ซาบซึ้งในน้ำใจของสามี ที่เอาใจใส่นางอย่างดี แม้ระยะทางจะยาวไกล แต่ทว่าก