All Chapters of 5Set | FRIEND ZONE: Chapter 101 - Chapter 110

“เธอรู้อะไรมา” แววตาของเซย์อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ฝ่ามือหนาตั้งท่าจะแตะลงมาบนต้นแขนเนียนทว่าถูกมืออุ่นร้อนปัดออกทันที“ทำไมนายไม่เคยบอกฉันว่านายกับพี่ซันเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เจตนาที่นายปิดบังมันเป็นเพราะอะไรกันแน่” “เพราะมันไม่สำคัญ” “ไม่สำคัญงั้นเหรอ” จีน่าเค้นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะดันตัวลุก วินาทีนี้ทั้งต้องต่อสู้กับร่างกายที่กำลังถูกเล่นงานด้วยพิษไข้ ไหนจะต้องควบคุมความรู้สึกเวลาที่ต้องคุยกับคนใจร้ายที่ตอนนี้เธอคิดว่าเขาไม่มีแม้กระทั่งหัวใจ “นายเกลียดอะไรฉัน ถ้าเป็นลูกผู้ชายจริงพูดออกมาตรงๆ เลยดีกว่า” “ฉันไม่เคยเกลียดเธอ” “ไม่คิดว่าคำพูดของนายมันจะย้อนแย้งเลยเหรอ ไม่เคยเกลียดฉัน แต่นายคือคนที่พูดจนฉันเลิกกับพี่ซัน นายไม่เคยบอกฉันว่านายกับเขาเป็นพี่น้องกัน นายทำเหมือนนายไม่ต้องการเห็นฉันวนเวียนอยู่ในชีวิตนาย” “…”“ถ้าเป็นแบบนั้นเลิกกันเลยเถอะ เพื่อนนอนฉันก็จะไม่เป็น เพื่อนนายฉันก็จะเลิกเป็นเหมือนกัน!” “เธอจะไปจากฉันไม่ได้” “แล้วทำไมฉันถึงทำไม่ได้ เหตุผลอะไรที่นายจะมาหยุดฉัน มันไม่มีฉันบอกเลย” “คิดว่าตัวเองมีทางเลือกมากขนาดนั้นเหรอจี ลืมหรือเปล่าว่าข้อตกลงของเราคืออะไร

คอนโด S “คืนนี้นอนนี่ละกันนะจี ค่อยว่ากันอีกทีว่าจะเอาไงต่อ” ฉลามพร้อมยกห้องนอนให้เพื่อนเมื่อรับรู้ปัญหาทุกอย่างที่เกิดขึ้น เรื่องที่ยังไม่จ่ายค่าเช่าคอนโดแล้วถูกไล่ออกแบบกระทันหันบ้าบอนั่นมันเกิดขึ้นยากมากๆ เชื่อหมดหัวใจว่าใครบางคนอยากให้เกิด เหตุผลคงเพราะอยากเก็บคนไม่มีทางไปไว้ใกล้ๆ ตัว เพื่อนเขามันคิดโง่ๆ แค่บอกความรู้สึกนี่มันยากตรงไหน คนอย่างเขาถึงจะไม่เคยบอกว่าชอบใครแต่ก็มั่นใจนั่นแหละว่าถ้าวันหนึ่งมันมีผู้หญิงสักคนที่มีอิทธิพลต่อใจเขามากๆ เขาก็คงกล้าที่จะชัดเจน “ไหวไหมเนี่ย อยากกินอะไรไหม” มือหนาแตะลงบนศีรษะทุยเล็กอย่างอ่อนโยน วันนี้ฉลามไม่ได้คิดอะไรอกุศล แค่เป็นห่วงเพื่อน เห็นตาช้ำๆ กับน้ำตาใสๆ แล้วหวั่นไหวไปหมด รู้อีกแหละว่าถ้าคนหวงของมาเห็นว่าเขาแตะต้องคนของมัน ได้แลกหมัดกันอีกแน่ๆจีน่าส่ายหน้าแทนคำตอบ และปัดมือนั้นออกห่างหันที มันเร็วซะจนฉลามหลุดเสียงผ่านลำคอออกมา ใครว่าคนอย่างจีน่ามันง่ายวะ มันไม่เคยง่ายกับใครเลยต่างหากล่ะ ผู้ชายตามจีบเป็นขบวน มันเคยชายตามองใครไหมก็ไม่เคย ถึงจะเคยพูดเหมือนมี แต่พอไม่เห็นแบบตัวเป็นๆ สักทีเขาก็ต้องคิดได้ดิว่าจริงๆ แล้วจีน่ามันไม่เคยวอ

คอนโด S เวลา 19:00 น. “หึ!” เสียงของฉลามดังขึ้นทำลายความเงียบ ทำคนที่เอนหลังกับโซฟาดูทีวีด้วยความเบื่อหน่ายแอบหันไปมองอย่างงุนงง “เป็นไรอ่ะ” “งงกับคนที่ทำตัวเหมือนเป็นโรคประสาท” “ใครอ่ะ” จีน่ากระพริบตาถี่ๆ ตอนนี้ไม่ได้จับโทรศัพท์ ก็ตั้งแต่ตอนที่เซย์ส่งข้อความมาหลังคุยเสร็จเธอก็วางโทรศัพท์เลย ปิดเครื่องไว้ด้วยซ้ำเพราะไม่ต้องการให้ใครโทรมารบกวน“ก็จะใครซะอีกล่ะ วันนี้ตอนอยู่มอ. ก็เกือบซัดกับมันไปทีแล้วนะ นี่คิดไงมาชวนไปกินเหล้าวะ งานนี้ได้ใช้แรงอีกแน่ๆ เลยกู” “เขาชวนไปกินเหล้าเหรอ” “อืม มันบอกมีเรื่องอยากคุยกับทุกคนด้วย เธอไปไหมล่ะ” จีน่ากัดปากตัวเองเบาๆ เมื่อถูกถาม สุดท้ายก็ยิ้มออกและคิดได้ว่าเธอควรทำยังไงกับการที่เซย์ชวนทุกคนออกไปดื่มในวันนี้ดี “นายไปเถอะ ฉันอยากนอนพักต่อ ยังปวดหัวอยู่เลย” “ยังมีไข้ปะเนี่ย หาหมอไหมเดี๋ยวพาไป”“ไม่เป็นไร ไหวน่า” “ทำเป็นเก่ง อยู่กับฉันไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งหรอกน่า อ่อนแอได้ ฉันชอบเอาใจคน” “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของนาย ไม่ต้องมาทำเสียงแบบนี้ใส่ฉันเลยนะ” ฉลามหลุดขำ หยอกนิดหยอกหน่อยมาทำเป็นรู้ทัน“เธออยากให้ฉันไปเจอมันปะ” “ก็แล้วแต่นาย” “ฉันต่อยมันนี

แกร๊ก~ “อ๊ะ! ขอโทษค่ะ นะ น้อยหน่ามาผิดจังหวะปะคะ” คนตัวเล็กที่พรวดพราดเข้ามาในห้องโดยไม่มีสัญญาณที่ทำให้คนด้านในห้องล่วงรู้ก่อนหน้าส่งผลให้จีน่าออกแรงผลักคนบนตัวอัตโนมัติถึงอย่างนั้นเซย์ก็ไม่หลบ ไม่ถอย ซ้ำยังหันไปคุยกับอีกคนแบบไม่แคร์อะไรเลย! “ไม่บอกก่อนอ่ะว่าจะมา”“หนูไม่รู้ว่าพี่เซย์มีเพื่อนอยู่ด้วยนี่นา”“มากกว่าเพื่อน!” คำตอบจากริมฝีปากหนาส่งผลให้จีน่าเบิกตาขึ้น หัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ เหนือการควบคุมขึ้นมาทันที“พี่ว่าไงนะ”“เอ่อคือมัน...”“พี่บอกว่านี่มากกว่าเพื่อน ถ้าเรามาช้ากว่านี้นิดเดียวอาจจะเห็นฉากที่เด็กไม่ควรเห็นก็ได้นะ”“นี่นาย!” กำปั้นเล็ดฟาดลงบนแผงอกกว้าง ถึงอย่างนั้นเซย์ก็ยังอารมณ์ดีเหมือนเดิม“เกินไปแล้ว เห็นแบบนี้แล้วหนูไม่อยากเป็นคนที่โดนทิ้งเลยแฮะ” คำพูดของน้อยหน่าส่งผลให้จีน่าหันมองจากนั้นก็รวบรวมเรี่ยวแรงที่พอมีผลักเซย์อย่างจริงจัง“หมายความว่าไงอ่ะ”“หมายความแบบที่พูดไงคะ หนูโดนทิ้ง” น้อยหน่าหรี่ตาไปหาคนตัวโตที่กำลังประเมินสถานการณ์อยู่เงียบๆ“แปลว่าคุยกันแล้วเหรอ เซย์พูดว่าไงอ่ะ”“จีจะกลับมาอยู่ที่นี่นะ พี่ขอให้จีกลับมาเองแหละ” เซย์แทรกขึ้นก่อนจะวางแข

“จี...” เสียงเรียกชื่อมันแผ่วแบบเห็นได้ชัด ขายาวก้าวตามหลังเข้าไปประชิดก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดเอาไว้แน่น“ไม่ต้องมาเอาแต่ใจตัวเองเลยนะ”“เธอโกรธ?”“ก็ดูสินายพิมพ์อะไรลงไปในไลน์กลุ่ม”“พวกมันรู้เรื่องของเรากันเป็นชาติแล้วนะ”“ว่าไงนะ!”“ดูอย่างองศามันก็รู้ตั้งนานแล้วว่าเราเป็นอะไรกัน ไอ้ฉลามเพื่อนรักเธอมันก็สงสัยมาตลอด แค่ไม่มีใครพูดเท่านั้นเอง”“เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย” จีน่ายกมือขึ้นกุมขมับ เข้าใจมาตลอดว่าเรื่องระหว่างเธอและเซย์เป็นความลับ มีแค่ของขวัญแฟนองศาเท่านั้นที่รู้ แต่ดันมารู้ทีหลังว่าที่จริงแล้วทุกคนสงสัยแค่พวกมันเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมา“คิดว่าเพื่อนเธอโง่หรือไง พวกมันฉลาดเป็นกรด ปิดบังมันไม่ได้หรอกนะ ต่อให้เธอจะโพสต์ว่าไปไหนต่อไหนแต่ความจริงเธออยู่กับฉัน มันก็ไม่ได้แปลว่าพวกนั้นจะเชื่อเธอ”“แล้วมาจับผิดอะไรฉันเนี่ย” จีน่าแกะมือหนาออกห่าง แต่คนเอาแต่ใจไม่ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระสักที“ขอกอดหน่อยดิ”“เราไม่ได้อยู่กันสองคนนะ” จีน่าเหลือบตาไปยังประตูห้องที่มีผู้หญิงอีกคนอยู่ในนั้น และน่าแปลกที่เซย์ไม่คิดจะให้ความสนใจเลย ทำเหมือนไม่แคร์ทั้งที่ก่อนหน้านี้รักกัน!“เข้าห้องปะล่ะ”