Alle Kapitel von 5Set | FRIEND ZONE: Kapitel 81 – Kapitel 90

"หึ..." เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ในยามที่ดวงตาคมกริบ มองตามร่างบอบบางที่เดินกระแทกเท้า ปั้นสีหน้าบึ้งตึงตั้งแต่ตอนที่เดินมาถึงจีน่ายังเป็นคนที่ชัดเจนต่อความรู้สึกของตัวเองในบางครั้ง ในสายตาของเซย์ จีน่าชัดเจนแค่บางครั้งเท่านั้น ไม่มีอะไรที่ทำให้ล่วงรู้ทั้งหมด โดยเฉพาะความรู้สึกที่อยู่ในใจ"ตกลงนายเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่ เพื่อน ทาสรับใช้ หรือเห็นเป็นผู้หญิงแบบไหนที่นายจะเรียกร้องให้อยู่กับนายตอนไหนเมื่อไหร่ก็ได้" "เธอพูดเองไม่ใช่เหรอว่าไม่ชอบให้ฉันไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น" คนถูกย้อนถามชะงัก ไม่นานก็หันกลับมาเผชิญหน้ากันทันที"ฉันรู้ว่าฉันเคยพูด แต่สิ่งที่นายทำมันอาจจะทำให้คนอื่นสงสัย" "ช่างหัวมันสิ หรือเธอแคร์ใคร?" ดวงตาคมกริบหรี่มอง ใบหน้าคมคายซีดมากเพราะพิษไข้ คนที่ถูกจ้องจับผิด ถึงกับถอนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายเลิกพูดเพราะขี้เกียจเถียง ระหว่างเธอและผู้ชายที่ชื่อเซย์มันมีแค่นี้จริงๆ! "ยังปวดหัวอยู่ไหม อยากกินอะไรหรือเปล่า" ไม่มีคำตอบจากคนที่ป่วย ขายาวก้าวผ่านหน้า ในยามที่ตากลมกลิ้งมองตามร่างสูงจึงเห็นว่าคนตัวโตปลดกระดุมเสื้อที่ใส่ก่อนจะโยนมันออกไปให้พ้นทาง"อยากนอน

"แน่ใจเหรอว่าถ้าบอกจะไม่ร้องไห้" คำถามช่วยกระตุ้นคนฟังให้หน้าชาได้เป็นอย่างดี จีน่าเม้มปากแน่น พยายามมองสบตากับคนที่เย็นชาแม้กระทั่งลืมนึกถึงความรู้สึกของกัน พยายามที่จะจ้องลึกเข้าไปในตาคู่นั้นทว่ากลับไม่สามารถมองหาอะไรได้เลย"ก็ลองบอกก่อนดิ หรือนายรู้ตัวว่าการกระทำของนายมันจะทำให้ฉันเสียน้ำตา""…""ปล่อย ฉันอยากกลับแล้ว" จีน่าดันใบหน้าหล่อเหลาออกห่างก่อนจะดันตัวลุก อยู่ดีๆ ก็รู้สึกจุกอยู่ในอกจนน้ำตาพานจะไหล ทำไมจะไม่รู้ตัวว่าความใกล้ชิดที่มันมากขึ้นทุกวันมันกำลังทำให้เธอเก็บกั้นความรู้สึกเอาไว้ไม่ไหว คนอื่นเป็นยังไงไม่รู้ แต่ตัวเธอเองรู้ดีว่าไม่มีทางนอนกับผู้ชายที่ไม่รู้สึกอะไรด้วยได้อย่างแน่นอน เพราะรักถึงยอมให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ เพราะคำนี้คำเดียว!"ไปไหน" เซย์ร้องถามเมื่อพบว่าคนที่หายเข้าไปในห้องน้ำตั้งนานสองนานกลับออกมาอีกครั้งด้วยสภาพที่พร้อมจะไปที่ไหนก็ได้ ตากลมหันมาจ้องมองคนถาม นิ้วเรียวเกี่ยวเส้นผมไปทัดที่ใบหูเล็กก่อนจะยอมเดินไปหาคนถามแต่โดยดี"ฉันจะกลับแล้ว""ไปไหนต่อ?""กลับเลย ไม่ได้ไปไหนต่อทั้งนั้นแหละ ยานายฉันวางไว้บนโต๊ะนะ""ยังปวดหัวอยู่เลย เช็ดตัวให้หน่อยได้ไหม"

วันต่อมา "วันนี้ทำไมมาสาย!""โอ๊ย! ไอ้บ้านี่" จีน่าโวยวายใส่ฉลามที่เดินตามหลังมาเงียบๆ ก่อนจะพุ่งเข้ามารวบลำคอของเธอเข้าไปกอดอย่างใกล้ชิด ฉลามหัวเราะลั่นเมื่อเห็นท่าทางตกใจของเพื่อนผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่ม จีน่าในมุมนี้ออกจะแปลกตาจนต้องถามออกมาตรงๆ "ขวัญอ่อนไปไหน ตกใจง่ายไปป่าว""ก็แกเล่นโผล่มาเงียบๆ จะไม่ให้ฉันตกใจได้ไงเล่า เอาแขนออกไปได้แล้ว" "เพื่อนกอดนิดกอดหน่อยทำเป็นหวง หวงไว้ให้ใครกอดมิทราบครับ" คนถูกถามหลบตาวูบ ส่วนแขนยาวๆ ของอีกคนจะดึงออกจากลำคอยังไงก็ดึงไม่ออก มิหนำซ้ำฉลามยังรวบตัวเธอเข้าไปแนบชิดมากกว่าเดิม ใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจากปกเสื้อของผู้ชายอย่างชัดเจน!"เล่นบ้าอะไรเนี่ย ฉันจะล้ม""ไม่ล้มหรอกน่า ตัวเล็กแค่นี้เองฉันรับได้อยู่แล้ว""รำคาญมากอ่ะบอกเลย ทำเหมือนขาดความอบอุ่นไปได้ ผู้หญิงของนายไม่ยอมให้กอดหรือไง""เหตุการณ์แบบนั้นมันไม่เคยเกิดขึ้นครับ แล้วที่ทำอยู่เนี่ยคือกอดเพื่อนเว้ย หรือแกคิดอะไรมาก หรือกลัวใครมาเห็นตอนที่เรากอดกันหรือไง" จีน่ากรอกตาไปมาก่อนจะถอนลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ขี้เกียจอธิบายกับคนที่อยู่ๆ ก็สร้างประเด็นขึ้นมาดื้อๆ "เมื่อคืนเงียบ

ภายในห้องชุดหรูที่เสียงครวญครางประสานกับเสียงกระทบกันของร่างกายดังต่อเนื่องกินเวลาล่วงเลยไปที่ชั่วโมงกว่า ไฟภายในห้องนอนที่สว่างจ้าทำให้เห็นใบหน้าและเรือนร่างของกันและกันอย่างชัดเจน สิ่งที่เซย์ทำกับจีน่ามันอาจจะเหมือนการแอบกินในที่ลับตาไม่ให้ใครรู้ ทว่าทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันเขาไม่เคยปิดไฟ เขามองทุกอย่างที่เป็นเธอ สัมผัสทุกจุดไม่มีจุดไหนเป็นของต้องห้าม เซย์อิ่มเต็มคราบเวลาที่ร่วมรัก พออยู่กันต่อหน้าคนอื่นเราก็ยังเป็นแค่เพื่อนเหมือนเดิมเมื่อมีบุคคลที่สามสถานะนี้ไม่เคยเปลี่ยนไป!เป็นอีกคืนที่จำนวนคืนแทบนับไม่ถ้วนที่เจ้าชีวิตบังคับให้หลับนอนที่นี่ บนเตียงที่มีแค่เธอและเขา วงแขนแข็งแรงโอบกอดที่ตัวเธอทุกครั้ง บางครั้งที่นึกเสียดายหากวันหนึ่งวงแขนนี้จะเปลี่ยนไปโอบกอดใครอีกคนที่ไม่ใช่เธอก็พลอยใจหายอยู่ร่ำไป ปึง~ เสียงกระชากประตูให้ปิดลงส่งผลให้ร่างบอบบางที่นอนคว่ำหน้าบนเตียงสะดุ้งด้วยความตกใจ จีน่าพลิกตัวกลับ แขนเรียวที่ขยับทำให้สัมผัสได้ถึงความเย็นของพื้นที่ข้างกาย บ่งบอกว่าคนที่หลับนอนด้วยกันมาทั้งคืนเขาตื่นก่อนเธอ“ไปไหนมาเหรอเซย์” ไร้เสียงตอบกลับจากคนถูกถาม ตาคมเพียงแค่ตวัดมามองก่อนจะ

“อื้อ~” ไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศที่สาดกระทบลงมาบนผิวเนียนส่งผลให้คนบนเตียงขยับตัวอย่างเชื่องช้า ความจำในเรื่องที่ว่าก่อนที่ทุกอย่างมันจะมาจบบนเตียงเซย์ไล่เธอกลับแบบไม่ใยดีทำให้ไม่สามารถใช้ความเหนื่อยล้าปล่อยตัวให้พักได้เต็มที่ใครมันจะไปกล้าหน้าด้าน แค่โดนไล่แบบนั้นก็เจ็บมากพอ! แขนเรียวขยับเบาๆ เพราะลึกๆ ไม่อยากให้คนที่หลับนอนอยู่ข้างกันรู้สึกตัวตื่น ทว่าแขนเรียวสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่าและไอความเย็นของพื้นที่นอนเท่านั้น จีน่ากระชับผ้าห่มพันรอบตัวก่อนจะดันตัวลุก ตากลมกวาดมองออกไปรอบๆ ห้องนอนก่อนที่เท้าเปลือยจะแตะพื้น ลุกไปคว้าผ้าขนหนูพันรอบตัวเอง ฉับพลันเสียงของบุคคลที่สามที่ดังภายในห้องนอนก็ลอยมากระทบหูทั้งสองข้าง มวลสมองหนักอึ้งไปชั่วขณะ กำลังประมวลบางอย่างอย่างเชื่องช้า ทั้งที่ภายในใจร้อนรุ่มแบบที่ไม่เคยเป็น! ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเมื่อแน่ใจว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของผู้หญิง ทั้งที่ความเป็นจริงถ้าจะมีผู้หญิงสักคนเข้ามาเกี่ยวพันกับเซย์มันก็ไม่แปลก เขามีคนที่รักอยู่แล้ว คนคนนั้นสำคัญมากเพราะท้ายที่สุดในวันหนึ่งเขาก็ต้องแต่งงานกัน “จะอ้อนเอาอะไรบอกพี่มาเลยดีกว่า” (หนูอยา