บทที่ 13 แทนใจผู้ใด

ซื่อหนิงฮวาเดินออกมาอย่างเสียหน้า ความเจ็บแค้นทำให้นางไม่สนใจสายตาของผู้คนที่มองนางมาอย่างดูแคลน นางสนแต่สิ่งที่สตรีบ้านป่าผู้นั้นพูดเป็นจริงหรือไม่

“ไปจวนเป่ยอ๋อง ข้ามีเรื่องต้องพูดคุยกับเขา”

“นายหญิงเจ้าคะ...ไม่งามนะเจ้าคะ”

“ข้าจะไป”

ซื่อหนิงฮวาไม่เชื่อฟังคำที่เมิ่งจูเตือน อย่างไรวันนี้นางต้องรู้ให้ได้ว่าสิ่งของที่เหรินเล่อพูดถึงนั่นเป็นของแทนใจที่ได้จากเป่ยอ๋องใช่หรือไม่ แม้เรื่องนี้นางไม่ควรเสียมารยาท แต่นางอยากรู้ความรู้สึกของเขาตอนนี้ว่ายังเหมือนเดิมกับนางหรือไม่

หรือแท้ที่จริง เขาก็แค่ใช้คำหวานหลอกลวงให้นางรอไปเรื่อย ๆ แต่ไม่มีวันนั้นมาถึง

หลังจากจบเหตุวุ่นวายในหอจื่อเถิงหลัวของสกุลหลัว เหรินเล่อก็ซื้อปิ่นปักผมให้เป็นรางวัลแก่สาวใช้ทั้งสาม ทั้งยังเลือกของดี ๆ ให้พวกนาง ทำให้เสี่ยวฟางและเสี่ยวเฟิงดีอกดีใจกันออกนอกหน้า พาให้สาวใช้บ้านอื่นริษยาในวาสนาของสามสาวใช้พวกนั้น จนคิดอยากจะไปเป็นสาวใช้ของพระชายาเป่ยอ๋อง

แต่มีเพียงหนึ่งคนที่ไม่ได้ชอบของสวย ๆ งาม ๆ นัก นางชี้ส่ง ๆ ไปแล้วก็ดันเป็นปิ่นที่มีราคาแพง “แม่นางท่านนี้สาย