All Chapters of ONS คู่นอนคืนนั้น: Chapter 131 - Chapter 140

ประโยคนี้ทำให้เขาต้องชะงักอีกที ถึงไม่เห็นหน้าในยามนั้น แต่น้ำเสียงที่ถูกพ่นออกมาก็พอจะอ่านเกมออกไม่น้อย เหนือเมฆตวัดสายตาไปยังน้องสาว ที่เพิ่งจะเดินเข้ามาข้างในห้องโถงหมาดๆ วงแขนกอดหนังสือเรียนไว้แน่น เธออยู่ในชุดนักศึกษา พร้อมดวงตาไหววูบ และนั่นทำให้เขาต้องขมวดคิ้วหลังจากเห็นสีหน้าของเธอ โรงพยาบาล “เขาบอกให้หนึ่งรอที่นี่เหรอ” “ใช่ครับ” แทนพยักหน้า ก่อนจะวางถาดเครื่องดื่มและขนมที่เพิ่งจะเดินไปสั่งนำมาวางบนโต๊ะให้ “คุณจะรอเป็นเพื่อนกันไหม” “ผมมีภารกิจต้องไปทำครับ” “ไปสืบเรื่องเมื่อกี้หรือ” แทนหลุบตาลงเปลี่ยนจากการมองใบหน้าคู่สนทนาเป็นมองเครื่องดื่มในถาดแทน ที่ถูกยกอกไปด้วยมือบาง และขนมเค้กที่ตักบิ่นไปนิดหน่อยเพื่อนำเข้าปาก จากนั้นจึงจะพยักหน้าให้ “ครับ” “มันคือพี่ชายของแฟนเก่าหนึ่งค่ะ” “ครับ?” “คุณแทนต้องตามสืบต่อ ถูกไหมคะ เมื่อกี้ตอนที่มันจะแทงหนึ่ง มันเอ่ยชื่อแฟนเก่าหนึ่งขึ้นมา และเสียงมันหนึ่งก็เคยได้ยินมาครั้งนึง คิดว่าเป็นพี่ชายเ

ยอมรับว่าเขายังไม่ใจเด็ดพอที่จะทำร้ายพ่อแม่ ต่อให้วันนี้รู้เบาะแสทุกอย่างและสามารถทำให้เขาติดคุกได้ ทว่าในใจลึกๆกลับอยากเปลี่ยนแปลงพวกเขาซะมากกว่า แม้รู้ว่ามันเป็นไปได้ยากก็ตาม “ลำบากใจมากใช่ไหม” “แค่พูดสั้นๆไม่กี่ประโยค ทำไมหนูเข้าใจไปหมดเลยล่ะ” .ใช่ เขาแทบไม่ต้องอธิบายอะไรเลย เพียงแค่พูดสั้นๆ เธอก็เข้าใจทั้งสิ้น “เป็นคำชมใช่ไหมคะ” กลีบปากอวบอิ่มคลี่ยิ้ม เดินเข้าไปใกล้อีกหน่อย ดึงมือใหญ่ข้างหนึ่งของเขามาสอดผสานเข้ากับมือตัวเอง “หนึ่งบอกว่าไม่ไปไหนก็แปลว่าไม่ค่ะ แต่ขอพูดอะไรสักหน่อยได้ไหม” “ครับ ว่ามาสิ” “หนีพ่อแม่ก็หนีไม่พ้น หนีภูมิหลังของตัวเองก็หนีไม่พ้น เปลี่ยนแปลง ปรับตัวสามารถทำได้ แต่สายเลือดที่มีเปลี่ยนยังไงเหรอคะ” “หนึ่ง..” “พี่เหนือเป็นคนรวย ตระกูลมีหน้ามีตาในสังคม ที่ผ่านมาหนึ่งรู้ความจริงข้อนี้มาโดยตลอด แต่..คงจะอ่านนิยาย ดูละครมากไป มันเลยออกมาเป็นแบบนี้ คิดว่าตัวเองจะส้มหล่น เป็นผู้ที่โชคดีกว่าคนอื่นๆ คิดว่า..ชีวิตอาภัพขนาดนี้แล้ว พ่อแม่ก็ไม่มี ไม่รู้ตัวเองเป็นใคร หลงนึกว่าควา

รถหรูเหยียบมาด้วยความเร็วสูงปานอยู่ในสนามแข่ง ก่อนเบรกกึกทันทีที่ถึงที่หมาย ความงุนงงตกเป็นของลูกน้อง ที่ไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเจ้านายจะมาในรูปแบบอารมณ์ไหน จนกว่าจะได้ สัมผัสด้วยตัวเอง ปึง! เสียงปิดประตูรถบ่งบอกทุกอย่าง ไม่มีใครกล้าถามหรือแม้แต่ทักทายเขา หลังเห็นกุญแจถูกโยนไปยังพ่อบ้านที่ยืนต้อนรับ โชคดีที่รับได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงตกพื้น ซึ่งนั่นคล้ายการสั่งให้เอารถไปเก็บ หลังเจ้าของใจร้อน สะดวกจอดหน้าบ้าน มากกว่านำรถเข้าโรงรถด้วยตัวเอง ร่างสูงเดินเร็วเข้าไปในตัวบ้าน สายตาในตอนนี้ไม่มีใครเป็นเป้าของเขา เบื้องหน้าคือจุดหมายปลายทางที่ต้องการไปให้ถึงโดยเร็ว และแน่นอนว่าสีหน้าเคร่งขรึมในตอนนี้ของเขา ประหนึ่งว่าใครขวางเขาจะฆ่าให้หมด “คุณพ่อล่ะ” เมื่อเจอแม่บ้านเก่าแก่ที่มีส่วนเกี่ยวข้องต่อการเติบโตของเขาเดินสวนลงมาจากชั้นสอง จังหวะเขาขึ้นไปทีละสองขั้นบันได จึงจำต้องหยุดถามกันก่อน “ในห้องทำงานค่ะ” แต่ไม่คิดจะรอฟังคำถามอื่นที่แม่บ้านกำลังจะขยับปาก กลายเป็นต้องกลืนกลับลงคอไป และก้มหน้างุดแทน เป็นกา

“เสร็จแล้วค่ะ” ท้องนิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆบริเวณรอยสักนั้นอย่างชื่นชมในผลงานของตัวเอง ที่สักเป็นชื่อของเธอ พลางโน้มหน้าจรดริมฝีปากทาบทับบนรอยสักนั้น ซึ่งอยู่ตำแหน่งหัวใจของเขาพอดี “สวยจัง” เขามองมันผ่านกระจก และก้มลงมองด้วยตาตัวเองด้วย “ทำไมถึงสักชื่อหนึ่งละคะ” “สักเสร็จแล้ว ทำไมถึงเพิ่งมาถามละครับ” “ไม่ใช่ว่าจะเอาใจหนึ่งอยู่หรอกเหรอ หรือว่านี่เป็นการพิสูจน์อะไรบางอย่าง” กลีบปากหยักฉีกยิ้มกว้าง มองเข้าไปในดวงตาสวยคู่นั้น ก้านนิ้วแกร่งยื่นไปทาบทับพวงแก้มเนียน เขาเพียงแค่อยากสัก แบบอธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าเพราะเหตุใด ทว่าเมื่อสักเสร็จแล้วกลับสบายใจเป็นพิเศษ นี่เป็นผลลัพธ์ที่เขาต้องการกระมัง ไม่มีอะไรซับซ้อนให้คิดลึกไปมากกว่านั้น และเข้าใจเป็นอย่างยิ่งกับความหมายของคำถามของเธอ “มันจะอยู่ตรงนี้ตลอดไป เหมือนเจ้าของชื่อนี้”ต้นคอของเธอถูกรั้งเข้ามาใกล้ “พี่รักหนึ่งนะครับ” และประกบจูบแบบจู่โจม แน่นอนว่าเธอไม่ได้ตกอกตกใจ กับความกะทันหันนั้น ตรงกันข้าม กลับรู้สึกหัวใจพองโตตื่นเต

วันหนึ่งอ่านไม่ตอบ ธาดาก็ส่งมาอีก ธาดา : ตอนนี้ดาแย่มากๆ เธอไม่รู้ว่าประโยคนี้หมายความว่าอย่างไร หากแต่อ่านแล้วกลับรู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ “หมายความว่าไง” ในเวลาสี่ทุ่มแบบนี้ มีการส่งข้อความทำนองนี้มา ทั้งที่ไม่เคยพูดคุยกันมาก่อน ข้อความล่าสุดที่ทิ้งอยู่ในแชตเป็นของฝั่งเธอที่ถูกอ่านไม่ตอบ สำหรับวันหนึ่งเธอคิดอยู่สองแบบ คือหนึ่งประโยคแอบแฝงที่มีลับลมคมใน ต้องการต้อนให้ไปติดกับ สองคนที่ส่งมาอยู่ในภาวะจิตใจย่ำแย่และตึงเครียด บางทีในตอนนี้ไม่มีโอกาสได้พิมพ์มามากนัก จึงส่งมาแบบสั้นๆ แล้วควรตอบกลับไปไหม? หญิงสาวถามตัวเองในใจ ติ้ง! ธาดา : ช่วยด้วย “หือ..” ร่างเล็กอยู่ในท่าเอนหลังพิงหัวเตียงดึงตัวขึ้นมานั่งหลังตรง หลังแจ้งเตือนบนจอโทรศัพท์เด้งประโยคนี้ขึ้นมา และนั่นทำให้เธอตัดสินใจโทรออกทันทีทั้งที่กำลังจะไตร่ตรอง อาจเพราะเธอคิดว่าเพียงแค่โทรคุยกันคงไม่เป็นไร มัวแต่คิด กลัวว่าจะสายเกินไป แต่จะรู้หรือไม่ว่าคิดผิด (ฮัลโหล) “ธาดา เป็น