All Chapters of ONS คู่นอนคืนนั้น: Chapter 101 - Chapter 110

เสียงกระเส่าสองเสียงจากคนสองคนผสานกันระงมห้อง กินเวลาอยู่พักใหญ่จึงจะเงียบลงแล้วสงบ พวกเขาทำกันที่โซฟาหนึ่งรอบ ก่อนจะไปต่อครั้งที่สองกันบนเตียง ในขณะที่ร่างเล็กพยายามปราม ทว่ามีหรือร่างสูงจะยอม รายนั้นขึ้นชื่อว่าเอาแต่ใจนักในเรื่องนี้ เขามักจะใจดีกับเรื่องอื่นๆ แต่เรื่องบนเตียงถ้าลองได้เป็นฝ่ายควบคุม คู่ขาอีกคนชะตาจะเป็นเช่นไรขึ้นอยู่กับเขาคนเดียว เมื่อเสร็จกิจร่างเปลือยเปล่านอนกกกัน ผ่านไปร่วมชั่วโมงร่างเล็กจึงจะเป็นฝ่ายลุกไป ในขณะเหนือเมฆนอนรัวแป้นอยู่บนโทรศัพท์เพราะมีงานเข้ามากะทันหัน พลันยกยิ้มเมื่อสายตาชำเลืองไปเห็นแก้มก้นขาวเนียนสภาพเปลือยเปล่าของแฟนสาวป้ายแดง จังหวะเธอลุกจากเตียงเดินเชื่องช้ายังเข้าห้องน้ำ โดยไม่พูดไม่จากับเขาสักคำ รอยยิ้มผุดขึ้นตรงมุมปากของเขาสองสาเหตุด้วยกัน หนึ่งคือก้นเธองอนสวยเด้งดึ๋งน่าตีน่าขย้ำ สองเธอมักจะเงียบทุกครั้งตอนเห็นเขาใช้โทรศัพท์ มันเป็นมารยาทสากลก็จริง ทว่าสำหรับวันหนึ่งช่างดูน่ารักอย่างน่าประหลาด และให้ความไว้วางใจเรื่องหนึ่งว่าเธอจะไม่มีทางยุ่งกับของใช้ส่วนตัวของเขาแน่ๆ เธอออกมาจากห้องน้ำ หลังเข้าไปล้างเนื้

ดวงตาคมกริบสองคู่ประสานกัน นานจนคนกลางต้องขมวดคิ้วนิ่วหน้า มองสลับระหว่างคนสองคนก่อนจะวางช้อนในมือเสียงดังเพื่อเรียกสติเกร้ง!เป็นเหนือเมฆที่ละสายตาก่อน หรี่ต่ำลงมามองเธอ ด้วยแววตาไม่ได้แตกต่างไปจากเดิม ทว่าพอเห็นแฟนสาวเริ่มขมวดคิ้วเป็นเชิงตั้งคำถามจริงจัง เขาจึงตวัดตาไปทางเพิร์ธอีกรอบ ที่ฝ่ายนั้นยังไม่ละสายตาไปจากเขาตั้งแต่แรก “มึงว่างมากถึงขนาดมานั่งคุยกับแฟนคนอื่นเลยเหรอวะเพิร์ธ”ประโยคที่ฟังเหมือนจะปกติ ตามประสาผู้ชายที่สนิทพูดคุยกัน แต่สำหรับคนถูกถามเหมือนจะหน้าชาไปทั้งแถบ กลางอกแสบร้อน ถึงจะถอดใจจากผู้หญิงคนนี้ไปพักหนึ่งแล้ว แต่พอมาได้ยินความจริงซึ่งๆหน้าแบบนี้ กลับรู้สึกหายใจไม่ออก เขาชอบเธอมาก มากถึงขนาดเก็บไปฝัน แต่แล้ววันหนึ่งไม่คิดว่าจะโดนโฉบไป ด้วยรุ่นพี่ที่สนิทกัน ทั้งไว้ใจ ทั้งเชื่อใจ และเคารพ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้ ไม่พอยังเป็นคู่แข่งที่เขาไม่มีวันชนะอีก เหนือเมฆเป็นบุคคลที่ขึ้นชื่อว่าไม่ควรเข้าไปยุ่ง หากไม่เจ๋งพอ คำนี้เขาไม่ใช่ได้ยินแค่กับเจนที่เคยบอกเพียงคนเดียว แต่ได้ยินจากเพื่อนในสนามด้วย เมื่อไม่นานมานี้ก็ได้ยินผ่านหูจากญาติลูกพี่ลูกน้องของเขา ที่คุยกับญาติอีกค

เช้าวันต่อมา เปลือกตาสีสวยค่อยๆลืมขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือจมูกโด่งเป็นสันของเขา เพราะอยู่ใกล้กันมากที่สุด ทั้งคู่อยู่ในลักษณะเปลื้องผ้าเปลือยเปล่า นอนกกก่ายกัน โดยไหล่แกร่งและท่อนแขนถูกร่างเล็กใช้หนุนแทนหมอน “อืม..” ไม่นานเขาก็รู้สึกตัว จากการขยับเขยื้อนของเธอ ความแปลกใหม่เกิดขึ้นในนาทีนั้น เนื่องจากที่ผ่านมาหลายวันก่อนหน้านี้ เธอนอนตามลำพังคนเดียว ความกว้างขวางภายในห้องที่เหมือนจะไม่ได้ช่วย ไม่พอยังกลายเป็นความโหวงเหวงบีบรัดหัวใจให้แคบลงไปอีก เพียงแค่ปล่อยสมองว่างไปนึกถึงเรื่องอื่น ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องนำพาแหล่งของความไม่สบายใจทั้งสิ้น ทว่าวันนี้ เพียงแค่มีเขา ร่างสูงเจ้าของใบหน้าฟ้าประทานที่นอนอยู่เคียงข้าง ความรู้สึกเหล่านั้นก็ค่อยๆเจือจางอย่างน่ามหัศจรรย์ หรือว่าเธอหลงเขาแล้ว ขาดเขาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว อย่างเช่นความกลัวที่เคยมี “มอนิ่งครับ” เปลือกตาสีสวยหลับตาพริ้มลงอีกครั้ง ตอนเขายื่นหน้าเข้ามาแนบชิด ใช้ปลายจมูกและริมฝีปากแตะเบาๆตรงหน้าผากมน อุณหภูมิอุ่นจากลมหายใจของเขาทำให้หัวใจของเธออบอุ่นไปด้วย

ตกเย็นเหนือเมฆมารับเธอที่ทำงานโดยไม่ได้บอกกันก่อน ร่างเล็กที่วางแผนว่าจะเรียกรถมารับ ยังไม่ทันได้เรียกเพราะเหลืออีกหลายนาทีกว่าจะเลิกงานถึงกับชะงัก มองผ่านช่องรั้วไปเห็นรถที่จอดอยู่ไกลๆพร้อมกับคลี่ยิ้ม เขารออยู่ในรถที่เยื้องกันกับอีกฝั่ง ทันทีที่ถึงเวลาเธอก็บอกลาเจ้านาย “หนึ่งกลับก่อนนะคะคุณกร” “เขามารับเหรอ หรือว่าเรียกรถ?” “เขามารับค่ะ” เธอคลี่ยิ้มน้อยๆให้กับใบหน้าที่เรียบเฉยของอีกฝ่าย หยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายและเดินออกไปหลังเขาพยักหน้ารับรู้ แม้ว่ารู้ท่าทีนั้น แต่คงไม่ใช่ธุระอะไรของเธอที่จะต้องหาทางอธิบายเพิ่ม หญิงสาวถือว่าความรู้สึกของใคร คนนั้นจะต้องเป็นฝ่ายจัดการเอาเอง ในขณะเดียวกันยังรู้สึกโชคดีตรงที่ว่า ไม่ว่าเขาจะอยู่ในอารมณ์ไหน หรือรู้สึกอย่างไร อาจจะแอบยินดี แต่อีกมุมคุกรุ่นไม่ชอบใจ ทว่าเขาก็ยังทำหน้าที่เจ้านายได้ดีที่สุด แยกแยะเป็น ไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานให้วุ่นวาย สิ่งนั้นทำให้เขาน่านับถือเป็นอย่างมาก “ไหนบอกจะกลับบ้านไงคะ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นไม่ใช่เพราะคำถามหลังลดกระจกฝ

ปาร์ตี้เล็กๆถูกจัดขึ้นมาภายในบ้านของพะแพง โดยมีเครื่องดื่มเป็นเหล้าและกับแกล้มเป็นบาร์บีคิว วันหนึ่งคือแกะดำในค่ำคืนนี้ หล่อนไม่เข้าพวก นอกจากการถูกถามแบบเจาะจงจากเพื่อนของแฟนหนุ่ม ถึงจะมีโอกาสได้พูด ที่เหลือก็เอาแต่นั่งอมยิ้มฟังคนอื่นคุยกันอย่างออกรสอีกที เมื่อพวกเขาเริ่มจะมึนเมากับบรั่นดีที่กระดกเข้าไปตั้งแต่ช่วงเย็น ซึ่งตอนนี้ก็เข้าสู่ทุ่มที่สอง การสั่นของโทรศัพท์ที่อยู่ในเสื้อนอก ทำให้เหนือเมฆต้องควักมันขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นชื่อของน้องสาวจึงชำเลืองมองแฟนสาวอัตโนมัติ ซึ่งเธอเองก็มองอยู่ก่อนแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องลุกเดินออกไปไกล เนื่องจากตรงนี้มีแต่คนกันเองทั้งนั้น แม้จะรู้สึกตงิดใจก็ตามที เพราะน้องสาวของเขาไม่เคยโทรมาหากไม่ใช่เรื่องด่วนหรือสำคัญในเวลาแบบนี้ “ไงหนู..” (พี่เหนือ อยู่ไหนคะตอนนี้) “บ้านคีมันอะ มีเรื่องอะไร หรือใครเป็นอะไร” (ใครเป็นอะไรคงไม่ แต่พี่ไม่แน่) สีหน้าของเขาดูแย่กว่าตอนที่กดรับวินาทีแรกซะอีก เป็นที่สังเกตของคนในกลุ่ม โดยเฉพาะวันหนึ่งที่เห็นชัดเจนสุด เพราะนั่งอยู่ใกล้เขา