All Chapters of ONS คู่นอนคืนนั้น: Chapter 111 - Chapter 120

หลายวันต่อมา การทำงานของเธอเป็นไปอย่างปกติ และดูเหมือนว่าเธอจะเรียนรู้เร็วขึ้นด้วย ถึงได้รับมอบหมายให้ทำชิ้นงานระดับพรีเมียมเพียงคนเดียว ซึ่งค่าคอมมิชชั่นหลังจากจำหน่ายได้ไม่ต้องพูดถึงเลย โมเดลชิ้นนี้จะทำให้การเงินของเธอไม่ติดขัดไปเป็นปี แต่อันที่จริงต่อให้ไปทำงานสักปี ก็ไม่ติดขัดอยู่แล้ว เพราะนอกจากเงินล้านก้อนนั้นของเขา ยังมีเศษเงินที่โอนเข้ามาในบัญชีของเธออยู่บ่อยครั้งอีก โดยไม่ที่เธอไม่ได้ร้องขอเลย ไหนจะค่าครองชีพ ค่าอยู่ ค่ากิน แทบไม่ได้ใช้จ่ายด้วยเงินของตัวเอง จนบางทีนึกกลัวว่า เธอจะติดนิสัยรักสบายเข้าสักวัน ในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างจะลับตาผู้คน วันนี้กลายเป็นสถานที่นัดหมายของใครคนหนึ่ง ที่นัดเจอคนๆนึงซึ่งไม่ได้เจอมาเนิ่นนาน แถมหากเป็นไปได้หล่อนไม่อยากหายใจใกล้กันด้วยซ้ำ “สวัสดีค่ะอดีตแม่ผัว” ดวงตาคมกริบประหนึ่งนางมารร้ายตวัดขึ้นมองคนมาใหม่ที่ทำให้หล่อนไม่ประทับใจตั้งแต่ประโยคทักทายแรก “หุบปาก..” สรวงสมรกัดฟันกรอด พูดประโยคสั้นๆผ่านช่องไรฟัน คนมาใหม่ที่ยิ้มแฉ่งมาตั้งแต่เดินเข้ามาเหลือบตามอง

ท่อนบนของร่างเล็กปราศจากเสื้อยืดแล้ว เผยบราเซียเพียงตัวเดียวที่ไม่นานก็ถูกมือของเขาพรากไป ดีดก้อนเนื้อกลมกลึงออกมาประจันหน้าเขา และยอดพระถันสีเข้มที่ทำคนมองเห็นถูกกระตุ้นอารมณ์กำหนัด ปฏิเสธไม่ได้ว่านี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาติดกับ หลงใหลและคลั่งไคล้กับร่างกายเธอ “รู้ตัวไหมครับ ว่าสวยไปหมด” ริมฝีปากหยักใช้จังหวะสาวเจ้ากำลังเคลิบเคลิ้มในคำชม งับเม็ดลูกเกดนั้น พลางดูดดึงอย่างมูมมาม ก่อนเพิ่มระดับขึ้นตามอารมณ์กระสัน “อะ อา..” ร่างกายของเธอบิดเร่าจริงจังก็ตอนเขาเปลี่ยนจากนิ้วแกร่งเป็นลิ้นร้าย ตวัดขึ้นลงไปตามร่องรัก และแหย่เข้าไปในช่องฉ่ำสลับกัน เพื่อดูดดึงน้ำหวานออกมาให้ชิม ใช้เวลาไม่กี่อึดใจก็ได้ลิ้มรสอย่างเต็มที่ ก็ตอนที่เจ้าของมันสุขสมแล้ว แตะขอบสวรรค์ล่วงหน้าเขาไปก่อนรอบหนึ่งภายในรถขณะติดเป็นขบวน เข็มไมล์ไต่ขึ้นไม่ถึงยี่สิบ ในรถมีเพลงสากลเชื่องช้าคลอเบาๆ ข้างนอกฝนตกปรอยๆพอให้ได้บรรยากาศ หากตอนนี้คนทั้งสองต่างฝ่ายต่างนั่งอยู่ตามลำพังคงเหงาน่าดู ทว่าพอมาอยู่ด้วยกันแล้ว แถมอยู่ในช่วงรักใหม่หมาด บรรยากาศจึงกลายเ

“ไม่เอาน่า..” พงษ์พัฒน์เป็นฝ่ายห้ามปรามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่เผอิญว่าจังหวะนั้นดวงตาคู่สวยเกิดสังเกตเห็นมือใหญ่ของเขาบีบหัวเข่าของภรรยาแน่น จึงเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่า ใครกันแน่ที่เป็นซาตานหลบซ่อน หรือบางทีอาจจะทั้งสองคน “เราไปทานข้าวกันเถอะ หนูวันหนึ่งคงหิวแล้ว” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินนำไปยังห้องอาหารที่ถูกจัดเอาไว้เลยทันที เป็นการกระทำที่เลี่ยงให้คนที่เหลือเดินตามไปไม่ได้ ห้องอาหาร บรรยากาศหนาทึบปิดบังความอร่อยของอาหารไปทั้งหมด มีหลากหลายเมนูที่ดูน่ากิน และบางอย่างก็เป็นของโปรดของเธอ แต่สาวเจ้ากลับกินอย่างไรก็ไม่ถูกปาก ทั้งที่พยายามแล้ว แถมตอนกลืนก็ฝืดคอ เพิ่งจะมาสำเหนียกได้ว่าการกินอาหารให้อร่อยและมีความสุข เป็นภาพจำที่ดีได้นั้น สมาชิกบนโต๊ะอาหารจะต้องมีความสัมพันธ์ที่ดีกันด้วย ความหรูหราและอาหารน่ากินไม่สามารถการันตีสิ่งนี้ได้ วันหนึ่งลอบมองคนรักข้างตัว ที่ดูเหมือนจะอึดอัดมากกว่ายินดีจนปิดบังไม่มิด ทั้งที่กำลังทานข้าวอยู่กับพ่อแม่ของตัวเองแท้ๆ และนั่นทำให้เธอเกิดความสงสัยว่าเพราะอะไรกันแน่ “ปกติที่ที่เธอจากมากว่าจะได้กินอาหาร

ความเครียดถูกดึงออกไปจากใจทีละนิด ทีละนิด จากการจูบซับกันเองของพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า วันหนึ่งและเหนือเมฆที่กำลังบดขยี้ริมฝีปากกันอย่างเมามัน แบบไม่มีใครยอมใคร “อืม” กลีบปากอวบอิ่มถูกกลีบปากหยักดูดซับน้ำหวานหลังปลายลิ้นแทรกซอนเข้าไปและตวัดควานหา เสียงเฉอะแฉะคล้ายเสียงประกอบที่กระตุ้นความกระสันของคนทั้งสองให้กระทำในเรื่องถัดไป นั่นคือการเปลื้องผ้าของกันและกันจนไม่หลงเหลือเลยสักชิ้น พร้อมกับเสียงลมหายใจเริ่มหอบกระชั้น เตียงนอนขนาดคิงไซส์ ผลิตจากฟูกอย่างดีถูกน้ำหนักของคนทั้งคู่ทิ้งตัวจนยวบยุบ ความนุ่มนิ่มของมันโอบอุ้มร่างกายของเธอเอาไว้ ร่างเล็กเปลือยเปล่าที่มีร่างใหญ่คร่อมอยู่อีกที จมูกและปากของเขาสูดดมไปทั่ว ไม่ทอดทิ้งให้มีอิสระแม้แต่ตารางนิ้วเดียว ผิวของเธอเนียนนุ่มปานเด็กน้อย นั่นก็ยิ่งสงเคราะห์ให้อารมณ์กำหนัดของเขาทวีคูณมากยิ่งขึ้น เธอน่ากินไปทั้งตัว ตั้งแต่หัวจรดเท้า ทั้งตัวจริงๆ “คนดี..” “อะ อา” หน้าอกอวบอูมจ่ออยู่ตรงหน้าของเขาหลังผงกหน้าขึ้นมา แน่นอนว่าเม็ดพระถันสีลูกเกดก็ไม

รถคันหรูค่อยชะลอจอดเทียบข้างรั้วไม่ได้เข้าไปข้างในตัวโรงงานเนื่องจากร่างเล็กคนที่เขาจะมารับยืนรออยู่ตรงนั้นแล้ว “สวัสดีครับ” ประโยคทักทายแรกของคนขับดังขึ้นหลังจากหญิงสาวเปิดประตูขึ้นมานั่งแล้วปิดประตูกลับ “ค่ะ” เธอคลี่ยิ้มกว้างให้กับความทะเล้นของเขา มองใบหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “วันนี้มีหรือเปล่าน้า” “หมายถึงอะไร?...ดอกไม้เหรอ” และพยักหน้า ไม่นานก็ต้องทำเป็นเศร้าเมื่อเขาส่ายหัว เนื่องจากปกติเขามักจะมีดอกไม้ช่อใหญ่มาให้เธอทุกครั้งที่เขามารับ หากเป็นลูกน้องก็จะสั่งมาให้ที่เคาท์เตอร์เพนท์เฮ้าส์กับพนักงานต้อนรับแทน “ไม่มีเหรอ... ทำไมอ่า” เขาเงียบไปอึดใจ มองหน้าเธอตาไม่กะพริบ และส่งยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู อันที่จริงมัวแต่คิดมากเรื่องการตายของภรรยาเก่าจึงลืม ระหว่างขับรถใกล้ถึงเลยโทรไปจองร้านของเพื่อนสนิทหวังชดเชยตรงนี้ให้แทน “เพราะว่าพี่..จะพาหนูไปเลือกเอง” “เอ๋?” “ไปดินเนอร์กันครับ จองร้านไว้แล้ว” “ว้าว..เนื่องในโอกาสอะไรคะ”