บททั้งหมดของ ONS คู่นอนคืนนั้น: บทที่ 1 - บทที่ 10

“อากาศไม่เป็นใจเลยแฮะ” เสียงพึมพำของร่างเล็กดังขึ้น หลังเดินออกมานอกระเบียงเงยหน้าขึ้นเห็นเมฆครึ้ม พลางถอดหายใจพรืด เธออุตส่าห์เลือกซักอย่างเดียวแล้วมาตากหลังห้อง ไม่อบแห้งหวังประหยัดเงินค่าใช้จ่าย กลับพบว่าฝนตั้งเค้าเหมือนจะตกหลังเพิ่งจะตากเสร็จไปครึ่งชั่วโมง ครืน.. ในขณะกำลังยืนครุ่นคิดอยู่ว่าจะเก็บมันแต่เนิ่นๆ หรือรออีกสักหน่อยดี โทรศัพท์บนโต๊ะในห้องกลับส่งเสียงร้องเรียกกันซะก่อน *วันหนึ่งจึงสลัดความคิดนั้นชั่วคราวเพื่อเดินไปหามันแล้วกดรับสาย“ค่ะพี่โจ”ก้านนิ้วเรียวเกาท้ายทอยตัวเองราวกับรู้ล่วงหน้าว่าการโทรมากลางคันของเจ้านายในวันหยุดของเธอแบบนี้จะต้องมีภารกิจอะไรบางอย่างให้ไปทำแทน และเหมือนจะจริงด้วย(พี่มีเรื่องด่วนต้องไปทำ ไม่ได้เข้าร้าน แต่นัดลูกค้ารายใหม่เอาไว้ บอกตามตรงไม่อยากเลื่อนนัดเลยว่ะ เห็นว่าเป็นนักแข่งรถ เผื่อจะเป็นตัวยิงแอด หนึ่งช่วยแทนพี่หน่อยได้ไหม)อันที่จริงเธอก็อยากจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆนั่นแหละ ขณะหลับตาฟังและรอให้เขาพูดจบ แต่ถ้าทำแบบนั้นเสียงนี้ก็จะเข้าไปในโทรศัพท์ เธอจึงเปลี่ยนเป็นกลั้นหายใจแทน“ลายอะไร เลือกมาหรือยัง”(เลือกแล้ว แต่พี่ยังไม่คุยรายละเอียด

สองอาทิตย์ต่อมา เพราะช่วงนี้เขาวุ่นอยู่กับงานจึงไม่มีเวลาติดต่อใคร แม้กระทั่งเพื่อนที่สนาม หลังมีการแข่งขันจบไปแล้วหนึ่งเรซ และเขานั้นเป็นฝ่ายชนะ ทว่าคราวหน้าเห็นทีจะต้องให้เพิร์ธรุ่นน้องเป็นฝ่ายลงแทน เนื่องจากเขาติดเคสรักษาคนสำคัญ ซึ่งอยู่ในขั้นผู้ป่วยวิกฤต “แพงต้องทำใจแล้วนะ ทำใจแบบของจริง” กับญาติคนไข้คนอื่นการพูดประโยคนี้อาจเป็นการเสียใจระดับปกติในฐานะหมอคนหนึ่งที่เห็นใจญาติผู้ป่วย ทว่าครั้งนี้แตกต่างออกมาไปโดยสิ้นเชิง เนื่องจากคนไข้ที่ว่าเป็นแม่ของคนที่เขารู้จัก นั่นเพราะเธอเป็นภรรยาของเพื่อนสนิท และเป็นเด็กที่เขาเคยยื่นมือเข้าช่วยเหลืออย่างจริงจัง ถึงขนาดยอมทะเลาะกับเพื่อนสนิทที่รู้สักกันมาตั้งแต่อนุบาลเพื่อเธอ “ต้องปล่อยแม่ไปแล้วใช่ไหมคะ” เพราะไม่รู้จะตอบยังไงเขาจึงได้แต่เงียบ นาทีนี้ต้องขอบคุณหน้ากากอนามัยที่ไม่เผยสีหน้าที่แท้จริงของเขาออกมาให้เธอเห็นมากนัก ว่าเขาเองก็รู้สึกแย่และเสียใจไม่แพ้กันที่ไม่สามารถช่วยแม่ของเธอได้ ที่เคยรับปากไว้จะยื้อให้ถึงวันที่เธอรับปริญญา คงต้องผิดสัญญาซะแล้ว เพราะแค่สามเดือนตอ

“มึงสายไปห้านาที” ร่างสูงทักท้วงทำทียกข้อมือขึ้นมาดูเวลาบนนาฬิกาหรู “โธ่ ทำไมเดี๋ยวนี้เคี่ยวกันนัก” เพิร์ธบ่นอุบ เขาเองก็รีบสุดๆแล้ว หากแต่รถมันติดแถมตอนมามีอุบัติเหตุตรงหน้าโรงเรียนก่อนจะถึงแยก โชคดีที่อยู่ในขั้นตอนเคลียร์ทางไปบ้างแล้วจึงไม่ได้ติดนานนัก แต่ด้วยช่วงเปิดเทอมแถมวันศุกร์รถถึงได้เยอะกว่าปกติ “เวลากูเป็นการเป็นงาน นี่แค่ On call ถ้ามีเคสกูก็ต้องไป มึงจะไม่ได้เจอกูหรอก” “อ่า ผมเข้าใจแล้ว ต่อไปจะเผื่อเวลาไว้” เหนือเมฆพยักหน้า ดวงตาจับจ้องคนมาใหม่ไปด้วยที่ตอนนี้ลากเก้าอี้ทิ้งตัวนั่งฝั่งตรงข้ามเขา จังหวะนั้นสายตาเหลือบไปเห็นรอยสัก จำได้ว่าตอนเห็นครั้งล่าสุดยังไม่สวยเท่านี้ “คำนี้แหละที่กูอยากได้ยิน ว่าแต่สักเสร็จแล้ว?” พยักหน้าไปยังท่อนแขนแกร่งของเพิร์ธ ซึ่งมีลายสักนกฟีนิกซ์คาดอยู่ อาจเพราะเจ้าของเป็นคนผิวพรรณดีพอสักตรงนั้นด้วยรูปที่เข้ากับเขาจึงดูเท่ไปอีกแบบ “ใช่พี่ เท่ไหม”

ในที่สุดเพิร์ธก็ทำได้ ถึงเหนือเมฆไม่ได้เอ่ยชมออกมาซึ่งๆหน้า แต่การไม่พูดอะไรเลยของเขาและเลือกที่จะเงียบกริบ หมายความว่านั่นเป็นคำตอบที่ชัดเจนแล้ว “ให้ตายเถอะครั้งแรกในชีวิต” เพิร์ธไม่ได้ตื่นเต้นดีใจแค่การได้ไปสักกับเพื่อนรุ่นพี่อีกรอบ และหวังจะจีบช่าง แต่การที่เขาสามารถดริฟต์รถในด่านที่ยากที่สุด ซึ่งแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยกับการเข้าตาเหนือเมฆถึงสามครั้งด้วยกัน โดยไม่มีข้อผิดพลาด “ไม่อยากจะเชื่อว่าแค่หญิงคนเดียวจะผลักดันมึงขนาดนี้” “สรุปพรุ่งนี้ไปใช่ปะ ผมจะได้เตรียมตัว” “อืม รอกูผ่าตัดเสร็จ” “ประมาณกี่โมงพี่” “สี่โมง” ช่วงสายของอีกวัน วันหนึ่งมาทำงานปกติ ในขณะที่เธอกำลังเตรียมของในร้านและเช็คอีเมลอยู่นั้น สายของโจก็เข้ามา “ว่าไงพี่” (วันนี้มีลูกค้านัดสักตอนห้าโมงนะ) “กะพี่นี่ หนึ่งเลิกสี่โมง” (เขารีเควสมึง) หญิงสาวเม้มปากแน่น ความคิดของเธอในตอนนั้นเกิดการตำหนิว่าใครกันที่ช่างกล้า มาแย่งเวลากลับบ้านไปพักผ่อนของเ

หลายวันต่อมา การแข่งขันที่เหนือเมฆวานให้เพิร์ธลงแทนในที่สุดก็วันพรุ่งนี้แล้ว เขาจึงอุตส่าห์ลางานมาเพื่อเทรนนัดนี้เป็นพิเศษ “จำที่กูบอกได้ไหม มึงจินตนาการว่าตัวเองเป็นใคร กำลังทำอะไรอยู่ ท่าทางของมึงก็จะเป็นแบบที่มึงคิด” “จำได้พี่” “พรุ่งนี้ไม่ต้องคิดถึงอะไรนอกจากเส้นชัย แล้วเหยียบให้สุดตีน” “ครับพี่” มือหนาตบลงบนบ่าแกร่งหนักๆ พลางหยิบบุหรี่ออกมาจุดพ่นควันโขมงหลังจบภารกิจช่วยเทรนคืนสุดท้ายก่อนเข้าแข่งจริง แน่นอนว่าพรุ่งนี้เขามาเชียร์ไม่ได้ เนื่องจากติดภารกิจไปรับเพื่อนที่สนามบิน “ไปไหนต่อพี่” “กลับบ้าน” “หมายถึงบ้านใหญ่?” “อืม” ควันเทาถูกพ่นออกมาอีกครั้ง ในขณะปากขยับสายตาก็สาดส่องไปยังรถแข่ง ที่จะใช้แข่งในวันพรุ่งนี้ และต้องจอดไว้ที่โกดังเพื่อรอเช็คระบบอีกก่อนลงสนามอีกที พลันสายตาไปสะดุดที่รอยสักตรงแขนของเพิร์ธทำให้นึกถึงเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อน เพราะหลังจากขับรถออกมาและทิ้งท้ายไว้แค่สั้นๆ เขาก็ไม่ถามถึงเรื่องนี้อีกเลย และดูเหมือนรุ่นน้องเองก็รู้เขานั้นไ