Semua Bab ONS คู่นอนคืนนั้น: Bab 31 - Bab 40

ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มจนเผยฟันเรียงสวยก็ตอนลมอุ่นจากจมูกและริมฝีปากถูกพ่นออกมา จงใจให้ลอยปะทะพวงแก้มเนียน สลับกับปลายลิ้นร้ายตวัดเลียไปทั่วใบหู ทำเอาคนโดนสยิวจั๊กจี้ควบคุมไม่ได้ ดิ้นพล่านและย่นคอเพื่อการหลบหนี หากแต่อีกใจก็รู้สึกเสียวซะจนต้องแหงนหน้าขึ้น เปิดทางสะดวกให้ปลายจมูกได้ซุกไซ้เข้ามาอย่างเต็มที่“อือ อย่าทำรอยนะ”สัมผัสเร่าร้อนตอนริมฝีปากดูดดึงเนื้อเนียนตรงลำคอ ทำให้เธอเบี่ยงหลบ และหันกลับไปมองเขา กลายเป็นการประเคนริมฝีปากไปให้ถึงที่ เมื่อเธอไม่อนุญาตให้ทำแบบนั้นกับคอของเธอ กลีบปากอวบอิ่มจึงต้องรับแทน ด้วยการถูกอวัยวะเดียวกันประกบจูบ แนบชิดและบดขยี้ชนิดที่เธอยังต้องขมวดคิ้ว เขาตะโบมจูบอย่างเมามัน ตวัดลิ้นร้ายเกี่ยวพันลิ้นบางสลับกับการดูดดึงจนเจ็บระบมไปทั้งโพรงปาก และกว่าจะผละออกก็หลังจากที่เธอเริ่มจะขาดอากาศหายใจแล้ว พร้อมตัวอ่อนปวกเปียก โชคดีที่เขาประคองเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเข่าคงได้ทรุดลงไปกระแทกพื้น ชวนให้ขายหน้าเหนือเมฆอาศัยจังหวะชุลมุนตอนที่เธอกำลังอ่อนระทวย ดันแผ่นหลังให้เธอโน้มไปข้างหน้าจนสะโพกกลมกลึงกระดกขึ้นมา ก่อนใช้ต้นขาสอดเข้าไปตรงช่องว่าง ผลักขาของเธอให้ถ่างออกอี

วันหนึ่งสะดุ้งตื่นในช่วงสายของอีกวันด้วยความรู้สึกปวดไปทั้งตัวโดยเฉพาะตรงกลางกายและขาหนีบ ทันทีที่ลืมตา วินาทีแรกที่เห็นคือร่างเปลือยเปล่าของตัวเองนอนขดอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ ทว่ากลับไม่พบอีกคน เธอคิดว่าเขาคงจะอยู่ในห้องน้ำไม่ก็ห้องครัว หรืออาจจะเป็นระเบียงนอกห้อง ที่มีโต๊ะไว้สำหรับสูบบุหรี่และดื่มเหล้า แต่แล้ว.. เมื่อสอดส่องสายตาไปโดยรอบแล้วเจอความเงียบ ถึงได้มั่นใจว่าสิ่งที่มีชีวิตในตอนนี้มีแค่เธอคนเดียว และนานแค่ไหนไม่รู้ที่ถูกทิ้งไว้ ร่างเล็กพยุงตัวเองลุกขึ้นมานั่ง ก่อนสั่งผ้าม่านเปิดกว้างด้วยรีโมท เผยบรรยากาศในตอนกลางวันผ่านแสงแดดแก่สาดส่องเข้ามาจนแสบตา พลันชะงักเล็กน้อย ก็ตอนกวาดตามองไปทั่วห้อง ภายใต้ม่านตาเจอะเจอกับบรรยากาศใหม่ที่ตรงกันข้ามกับตอนกลางคืนที่นี่เป็นคอนโดหรูที่เธอไม่สามารถเช่าอยู่ได้ เพราะแค่โคมไฟบนโต๊ะตรงหัวเตียง ยังราคาหลักหมื่นเลย มือบางควานหาโทรศัพท์ใต้ผ้าห่มกะจะดูเผื่อมีใครฝากข้อความไว้ โดยเฉพาะเจ้าของห้อง ทว่ามีแต่ของคนอื่น ไม่มีของเขา แชทตู๋ ตู๋ : เมื่อไหร่จะได้เจอ อยากเจอแล

ร้านอาหารในห้างอยู่ตรงข้ามกับร่างสูง ม่านตาของเขาสะท้อนภาพผู้หญิงคนหนึ่งที่ร่างกายมักคุ้นกันแล้ว ขาดก็แต่จิตใจ คิ้วดำเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อละสายตาไปเห็นว่าเธอไม่ได้มาตามลำพัง แต่มีอีกคนมาด้วย ซึ่งเป็นคนเดียวกันกับที่เขาเห็นที่ผับ และร้านสัก ก่อนหน้าที่จะมายืนอยู่ตรงละแวกนี้หลังออกมาจากร้านขายเพชร ต้องการจะเดินไปซื้ออาหาร จู่ๆระหว่างทางมีสายเข้าจึงหยุดคุยก่อน จังหวะคุยเหลือบไปเห็นฝ่ายชายถึงได้หยุดชะงัก แต่เพราะสมองต้องประมวลผลและหูก็ต้องตั้งใจฟังเนื้อหาจากปลายสายด้วย จึงไม่ได้สนใจเท่าไหร่ เกี่ยวกับอาการของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายที่เขารบกวนให้แพทย์รุ่นน้องไปทำแทนเมื่อวาน จนกระทั่ง..อีกคนนึงหันมาถึงได้ชะงักอีกครั้ง และครั้งนี้หนักกว่าเดิม เนื่องจากเป็นร่างเล็กที่เขาเพิ่งจะนอนด้วยอยู่หมาดๆ เมื่อคืน “ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม งั้นแค่นี้ก่อนนะ เรื่องนั้นเดี๋ยวจะเข้าไปจัดการให้” เขาเลือกที่จะวางสายสำคัญ เพียงแค่จะยืนดูเธอ พลางม่านตาขยายกว้างก็ตอนเห็นอีกคนฉวยแขน “อ่า..” ริมฝีปากเกิดการยกยิ้ม หลังอึ้งไปเล็ก

“พี่เซนต์..” ประตูถูกปิดทันทีที่ตั้งสติได้ แต่เหมือนจะเร็วไม่เท่ามือเขา ที่คว้าบานประตูไม่กลัวจะถูกปิดทับ ความรู้สึกกลัวถาโถมในใจเพียงชั่วพริบตาเดียว เป็นชนวนเหตุทำให้หัวใจเต้นแรง เธอทำอะไรไม่ถูกรนไปหมด “มึงต้องเชิญกูเข้าห้องหนึ่ง ไม่ใช่ปิดประตูใส่” “ขึ้นมาได้ไง” ประตูบานนั้นยังคงถูกยื้อยึดฉุดกระชาก กระทั่งฝ่ายหญิงพ่ายแพ้เพราะทนแรงอีกคนไม่ไหว บานประตูถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างเล็กที่ปลิวไปตามแรง “ง่ายจะตาย” เท้าเล็กถอยร่นไปข้างหลัง ดวงตาขึงกว้างตอนประตูปิดกลับ “บอกแล้วไง มึงหนีไม่พ้น” เพิ่งจะตระหนักได้ว่ามีเงินเช่าคอนโดที่ราคาแพง ความปลอดภัยก็จะแพงตามด้วย อันที่จริงที่นี่ก็ไม่เลว แต่เขาอาจจะใช้กลอุบายพร้อมกับเงินมากกว่าถึงได้เข้ามาได้สำเร็จเซนต์จัดเป็นคนหน้าตาดีมากคนหนึ่ง ถ้าไม่ได้รู้จักมากพอ ดูเผินๆเขาดูเหมือนคนไม่มีพิษไม่มีภัย ด้วยบุคลิกท่าทางที่ดูใจดี แต่ใครจะรู้ว่าเขานี่แหละคือวายร้าย คนเลวคนหนึ่งที่ควรไปนอนในคุก มากกว่าเดินคลุกคลีอยู่กับคนปกติและคนอย่างเซนต์มักจะใช้เงินฟาดหัวคนอื่นเพื่อแลกกับสิ่งที

อารมณ์รุนแรงของเซนต์ หลังจากขาดสติเมื่อครู่ได้เผลอทำร้ายร่างกายวันหนึ่ง จนเธอตกใจ กลายเป็นชนวนเหตุให้ต้องปกป้องตัวเอง เขาเข้าใจมันดี เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าครั้งนี้เธอจะใจเด็ดถึงขั้นกล้าเล่นมีด และเริ่มลังเลเมื่อสังเกตจากแววตาเห็นความนิ่ง และมุทะลุ เขาถึงได้ไม่กล้าแลก ไม่ใช่เพราะกลัวตัวเองตายหรือเจ็บ แต่กลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจไปทำตัวเองมากกว่า“วางมีดลงหนึ่ง เดี๋ยวก็เจ็บตัวจริงๆหรอก” “งั้นก็ออกไปสิ” “หนึ่ง.. กูไม่..” “ออกไป! ถ้ากลัวว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ มึงก็ออกไป” “ให้โอกาสกันหน่อยไม่ได้เหรอวะ” “โอกาสอะไรอีก กูให้มึงมามากแล้วเซนต์ เพราะให้มากเกินไปไง กูถึงได้เป็นแบบนี้ มึงรู้ไหม..ตอนนี้กูแม่งโคตรไม่ชอบตัวเองเลย ..เพราะมึง” เธอหมายถึงงานที่เธอรัก ชีวิตที่เธอต้องการ ผู้คนที่เคยคัดสรรให้เข้ามาในชีวิตด้วยตัวเอง และอะไรต่อมิอะไรที่เธอเคยจัดการมันได้ ด้วยสองมือของเธอ แต่วันนี้กลับกลายเป็นว่าทุกอย่างเหมือนฝืนไปหมด ยากไปหมด แม้กระทั่งที่ซุกหัวนอน เธอไม่ได้ชอบที่นี่ กลับต้องย้ายมาอย่างจำใจด้วยเหตุผลเพรา