Todos los capítulos de ONS คู่นอนคืนนั้น: Capítulo 11 - Capítulo 20

เหนือเมฆไปถึงสนามบินภายในเวลาที่กำหนด เป็นเขาเสียมากกว่าที่เป็นฝ่ายรอลลิสา เพราะทันทีที่หล่อนลงเครื่องและเปิดโทรศัพท์กลับมีข้อความของเหนือเมฆคาจออยู่แล้ว “เหนือขับรถเร็วมาก” ร่างเล็กมาถึงก็บ่นอุบ หลังเห็นเขายืนรออยู่ไกลๆ จนถึงขนาดต้องรีบสาวเท้าเข็นกระเป๋าเดินมา ก่อนจะถูกเพื่อนสนิทคว้าไปเข็นให้ แทน แล้วเดินนำไปจุดที่รถจอด “เปล่า ขับเรื่อยๆนี่แหละ ว่าแต่สาขึ้นไฟท์ไหนทำไมถึงเร็ว” “มันไม่ดีเลย์อะสิ ปกติมันดีเลย์” “อ่า หิวหรือเปล่า จะดื่มอะไรก่อนไหมเหนือไปซื้อให้” หญิงสาวส่ายหน้า รีบก้าวไปให้ทันเขา เพื่อที่จะคล้องแขน เป็นเครื่องทุ่นแรงไม่ให้เหนื่อยจนเกินไป แถมไม่ให้เขาเดินเร็วไปกว่านี้ด้วย “ไม่หิว ว่าแต่เราจะไปไหนกัน สาจองที่พักไว้ใกล้กับเหนือเลย” “คีมันนัดเจอที่คลับ สาจะแวะที่พักก่อนไหม หรือจะเลยไป” คนถูกถามขมวดคิ้ว พลางยกข้อมือขึ้นมาดูเวลา จากนั้นจึงจะฟาดมือไปที่แขนเขา “เพิ่งจะห้าโมงกว่าเองรีบไปไหนเนี่ย” “เออว่ะ จริงด้วย” ท

เมื่อเหตุการณ์จบลง ไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว แม้แต่คนที่มองอยู่ก่อนหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็พากันขึ้นรถ บ้างก็หลบฝนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ เหลือเพียงเขาและเธอสองคนที่ยังยืนนิ่งกันอยู่ เพราะทำอะไรไม่ถูกแถมอารมณ์คุกรุ่น กว่าจะได้สติก็ตอนเปียกโชกไม่เหลือพื้นที่แห้ง เป็นร่างสูงที่ตวัดสายตามองเธอ พลางเสยผมปรกหน้าขึ้นไปลวกๆ ก่อนจะเดินกลับไปที่รถ โดยไม่พูดกับเธอสักคำ หญิงสาวมองตาม ความอับอายและประหม่าทำให้เธอต้องกำชายเสื้อตัวเองแน่น พร้อมกลีบปากอวบอิ่มเม้มสนิท เมื่อตั้งสติได้ก็ยกเท้าที่หนักอึ้งถอยหลังไปยืนใต้ชายคา เพื่อหลบฝนซึ่งกระหน่ำเทลงไม่หยุด แถมตกหนักซะจนชายคาที่เธอใช้เป็นที่พึ่งพิงชั่วคราว ก็ไม่สามารถบดบังละอองฝนถูกพัดพาเข้ามาด้วยกระแสลมได้ เธอยืนกอดตัวเองตัวสั่นเทิ้ม มองรถคันหรูที่กำลังถอยออกจากซอง พวงมาลัยหักล้อเตรียมจะเดินหน้า ทว่ากลับหยุดกึกก่อนได้ยินเสียงดึงเบรกมือ ตามด้วยประตูฝั่งคนขับถูกเปิดออกและปิดกลับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนร่างสูงจะเดินเร็วตรงมาหาเธออย่างไม่ทราบสาเหตุ “ขึ้นรถ” วันหนึ่งมองเขาตาไม่กะพริบ เธอกำลังงงว่าเขาพูดอะไร เนื่องจากฝนตกหนักใส่หลังคาก

งานเลี้ยงเนื่องในโอกาสเพิร์ธแข่งชนะดำเนินการมาถึงกลางดึก ที่ทุกคนกำลังเมามายกันอย่างได้ที่ หลังบรั่นดีผ่านลำคอลงกระเพาะไปไม่รู้กี่แก้วต่อกี่แก้ว หนึ่งในนั้นคือเหนือเมฆที่เตรียมใจมาเมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ “ถ้าพี่คีมาอีกคนน่าจะดีนะพี่” เพิร์ธในสภาพกำลังโอนเอนนั่งไม่ค่อยจะตรง เอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ ที่ตอนนี้หลายคนเมาจนคอพับ เหลือแค่เขากับรุ่นพี่ที่เทรนให้จนทำให้เขาได้รับชัยชนะ เหนือเมฆคลี่ยิ้มพลันหัวเราะในลำคอหลังฟังจบ เพราะเสียงนั้นของเพิร์ธค่อนข้างอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ จนเขาต้องจับใจความเอาเอง “ไอ้คีน่ะนะจะมา ไม่ใช่คลับโซนวีไอพีมันไม่นั่งมั่วๆกับใครหรอก คนไม่ชอบขี้หน้ามันเยอะ” “ผมลืมไป พี่เขาเป็นนักธุรกิจ คงมีแต่คนหมายหัว” “อืม อีกอย่างแม่เมียมันป่วยด้วย ส่วนมันติดเมียคงยากที่จะออกไปไหน เพราะเมียมันติดแม่” “โอเค ผมเข้าใจแล้ว” เพิร์ธพยักหน้าช้อนตามองร่างสูงที่เอาแต่นั่งนิ่ง โดยใช้ท้องนิ้ววนปากแก้วเหล้าที่ถืออยู่ “อยากมีเมียให้ติดกับเขาบ้าง” “มึงจีบคนนั้นไม่ติด?” คำถามนี้ออกมาจากปา

“งั้นก็แล้วแต่มึง ถ้ายังเห็นกูเป็นพี่ชาย มึงก็แค่อยู่ เพราะตอนนี้กูกำลังยื้อมึงในฐานะน้องสาว แต่ถ้าไม่แล้วมึงก็ไปเลย แล้วอย่ากลับมาให้กูเห็นหน้าอีก” ใครจะรู้ว่าไม้ตายที่ถูกงัดออกมาใช้ของโจครั้งนี้จะได้ผล เมื่อร่างเล็กเอาแต่ยืนนิ่งเม้มปากแน่น ประหนึ่งกำลังคิดหนัก พลางพ่นลมหายใจออกมาแทนคำตอบ ที่ทำให้โจเห็นแล้วคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจออกมา “เรื่องไอ้เซนต์มึงไม่ต้องกังวลหรอก ร้านกูพังกูก็แค่ซ่อม แต่ถ้ามันกล้าถึงขนาดนั้น ก็ลองดูกันสักตั้ง” หญิงสาวมองหน้าเขาตาไม่กะพริบ คราวนี้ใช้ดวงตาซาบซึ้งที่เต็มไปด้วยน้ำหล่อเลี้ยงเคลือบจนกลายเป็นกระจกใส ขอบตาร้อนผ่าวเป็นสีแดงก่ำ ไม่นานก็ถูกปล่อยลงมาเป็นสาย เมื่อกลั้นเอาไว้ไม่ไหว “ขอบคุณนะพี่” “ห่าเอ๊ย.. ร้องไห้ไม่สมกับเป็นมึงเลยนะหนึ่ง” “พี่นั่นแหละ พูดให้หนึ่งร้อง คนนะโว้ยไม่ใช่พระอิฐพระปูน ถึงจะได้แข็งแกร่งตลอดเวลา” คนฟังหัวเราะร่วน พลางยื่นมือมาวางไว้บนบ่าเล็กและออกแรงบีบเบาๆ “อย่าไปเครียด มันก็คนเหมือนกับเรา จะเหนือกว่าคนอื่นได้ไง” “ฮึก..

ด้านของเหนือเมฆ หลังเคลียร์งานที่โรงพยาบาลเสร็จ เขาก็ขับรถกลับเพนท์เฮาส์ วันนี้อาคีราเพื่อนสนิทของเขาอีกคน จะมาหาเขาที่นั่น และเมื่อมาถึงเขาก็มาถึงพอดีเช่นเดียวกัน “ได้ข่าวว่าเรซนี้มึงจะลง” ควันบุหรี่พวยพุ่งไปทั่วระเบียงห้อง ดวงตาคมกริบไม่ได้หันมาหาคนถาม แต่เหม่อมองออกไปยังวิวทิวทัศน์เบื้องหน้า ที่เห็นเส้นทางทั้งเดินรถ เดินเรือ ภูเขาเล็กๆสีเขียวขจีอยู่ในที่ไกลๆ “อืม ถูกท้าให้ลงจากฝั่งตรงข้าม” “มันลงด้วย?” “อ่า นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอกัน อุตส่าห์กลับมาจากเมืองนอกเพื่อมาลงสนามที่นี่ กูที่เป็นเจ้าบ้านก็ต้องต้อนรับดีๆหน่อย” อาคีราพยักหน้า ความเงียบขรึมของเหนือเมฆในตอนนี้เป็นชนวนเหตุให้เขาคิดไปไกล ว่าการแข่งขันที่ว่าไม่ธรรมดาแน่นอน หากเพื่อนของเขารับคำท้า ถึงขั้นลาพักร้อนอุ่นเครื่องเตรียมลงสนามตั้งแต่เนิ่นๆแบบนี้ “แล้วเรื่องอัดฉีดเอายังไง จะให้กูเพิ่มกี่เท่า” เหนือเมฆเงียบไปอึดใจ พลางยกยิ้ม คราวนี้เขาหันกลับมามองหน้าเพื่อน “แล้วแต่เลย เพราะยังไงกูชนะอยู่แล้ว”