Semua Bab ONS คู่นอนคืนนั้น: Bab 51 - Bab 60

ตั่บๆๆ ฝ่ามือบางตีบนหน้าขาของเขา เป็นการบอกกล่าวขอให้เขาหยุด ร่างสูงที่กำลังเคลิบเคลิ้มให้จากการปรนเปรอของเธอ ด้วยการแหงนหน้าขึ้นสุด พร้อมส่งเสียงครางต่ำในลำคอกลับต้องหยุดชะงักค้างชั่วคราว “อ่อก!... แค่กๆๆ” ทันทีที่เอาออก ร่างเล็กถึงกับสำลักหน้าดำหน้าแดง ตวัดสายตามองเขาด้วยความขุ่นเคือง แต่แทนที่เขาจะรู้สึกผิด กลับหัวเราะเบาๆ ยื่นมือมาลูบหัว “ขอโทษ..” พลันดันตัวเธอลงนอนหลังค่อยยังชั่วแล้ว เขาแยกต้นขาเรียวออกจากกัน เพื่อที่จะแทรกตัวเข้าไปสอดใส่แท่งร้อน อวัยวะอันเดียวกันกับที่ทำเธอเกือบตายเมื่อครู่นี้ “อะ อา” ความตึงเครียดเกิดขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแค่ตรงส่วนปลายสัมผัสแหย่เข้าไปเพียงนิด ยังไม่ทันได้ใส่เข้าไปทั้งดุ้น “อย่ากัดปาก” ก้านนิ้วแกร่งบีบแก้มเนียนนุ่มจนปากยู่ หลังเห็นกลีบปากล่างของคนใต้ร่างผลุบหายเข้าไปข้างใน หวังระบายความเจ็บปวด เขาไม่อยากให้เธอทำแบบนั้นเพราะคิดว่าการสอดใส่ใช้เวลาเพียงไม่นานเดี๋ยวก็หาย แต่การเป็นแผลที่ปากเพราะถูกฟันขบนั้นเจ็บยาวนานกว่า

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอก็ใส่ชุดตัวเดิมของเมื่อคืน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ถอดสายชาร์จแบตของเขา ซึ่งเอามาใช้งานโดยพลการกลับเข้าที่เดิม หลังจากนั้นจึงจะเปิดเครื่อง เพื่อเช็คข้อความ แน่นอนว่าหลังจากแบตหมดโทรศัพท์ดับไปเมื่อคืน พอเปิดเครื่องการที่แจ้งเตือนจะถล่มเข้ามารัวๆจึงเป็นเรื่องปกติแชทตู๋ตู๋ : ผมบอกว่าถึงห้องให้ทักมาไง แล้วพี่เล่นหายไปแบบนี้ 00:31น.ตู๋ : พี่อยู่ไหน 06:52น.ตู๋ : พี่หนึ่ง โทรไปไม่ติดเลย เป็นไรหรือเปล่าพี่ 08:50น.แชทพี่โจโจ : หนึ่งกูได้ข่าวมาว่าไอ้เซนต์ถูกจับแล้ว คืออะไรวะ 08:14น.โจ : โทรไม่ติด มึงเป็นอะไรไหมนี่ 08:31น.เธอถึงกับถอนหายใจให้กับข้อความเหล่านั้น และสายที่ไม่ได้รับแปรสภาพเป็นข้อความแจ้งเตือนเข้ามาอีกเป็นโขยง ก่อนจะเก็บมันใส่ไปในกระเป๋า เนื่องจากยังไม่พร้อมที่จะตอบใคร ส่วนเรื่องจะกลับไปทำงานสัก ก็คงต้องเว้นว่างเอาไว้ก่อน เพื่อกลับไปคิดใหม่ให้ดีอีกที บางทีเธออาจจะต้องพักงานนี้ยาวๆ ไม่ใช่เพราะเหนือเมฆ แต่เป็นสภาพจิตใจที่กลัวจะต้องกลับไปเห็นอะไรซ้ำๆ แถมถูกจับไปแค่เซนต์แต่เพื่อนฝูงเขายังคงอยู่ และอยู่ละแวกนั้นด้วยมือบางเลือกวางคีย์การ์ดเพนท์เฮาส์ไว้บนโต๊ะ แล

คฤหาสน์อัษวรวรรณ นานๆจะมีโอกาสอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน เนื่องจากเดิมทีลูกชายคนโตของบ้านนี้ค่อนข้างหาตัวยาก ในเมื่อวันนี้เขามาแล้ว แน่นอนบนโต๊ะขนาดใหญ่จะต้องถูกจัดเต็มไปด้วยอาหารมากมายหลากหลายเมนู ส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นของชอบของเขาทั้งนั้น “อยากกินกุ้ง” ใต้น้ำพูดลอยๆ แต่นั่นก็พอจะเดาออกเธอต้องการให้ใครช่วย คนเป็นพ่อแม่ถึงได้หันมองหน้ากันเองก่อนพากันอมยิ้ม พี่ชายของเธอยอมทำตาม หยิบกุ้งทะเลในจานมาแกะเปลือกแล้วยื่นให้ “ขอบคุณค่ะ” ถึงใบหน้าของเขาจะเคร่งขรึม ผลของการทราบเรื่องตั้งแต่ยังไม่ทันได้เดินทางมา ใต้น้ำน้องสาวที่ค่อนข้างสนิทกับพี่ชายอย่างเขาจึงรู้ดีสุด ต่อให้ร่างสูงตรงหน้ามีใบหน้าที่บูดบึ้งมากแค่ไหน หล่อนก็ไม่เกรงกลัว เพราะข้างในลึกๆของเขานั้นแท้จริงเป็นคนใจดีตั้งแต่ไหนแต่ไร “ใกล้ปิดเทอมหรือยัง” “อีกสองอาทิตย์ ทำไมเหรอ? พี่เหนือจะชวนครอบครัวไปเที่ยวใช่ไหม” ดวงตาคมกริบตวัดขึ้นมองน้องสาวตัวดีนักปั่น ก่อนแยกเขี้ยวใส่ และนั่นทำให้หล่อนหัวเราะร่วน “แล้วเหนือละลูก พักร้อนอีกทีเดือน

หลังเจ้าของห้องออกไปจากห้อง เหลือเธอเพียงคนเดียว ความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง เธอที่ว่างงานไม่มีอะไรทำจึงทำได้แค่นั่งเหม่อ และคิดวกไปวนมา ทบทวนคำพูดของแม่บุญธรรมเกี่ยวกับเรื่องราวที่ทำให้วิตกกังวลอยู่ในตอนนี้ ‘คนเรามีสัญชาตญาณกันทุกคน สิ่งนั้นมันจะไม่ทรยศเรา เว้นซะแต่แกจะไม่เชื่อมัน เลือกที่จะโกหกตัวเอง’ สำหรับเหนือเมฆเธอพอจะรู้เขามีเธอไว้เพื่อแก้เหงา ซึ่งถ้าเธอมีอุดมการณ์เดียวกันกับเขา ก็คงไม่มีอะไรยาก ก็แค่ต่างคนต่างใช้ชีวิต หิวเมื่อไหร่ก็กินกันเอง แต่ทว่า..เธอไม่ใช่คนแบบนั้น สำหรับเธอ ยิ่งผูกพันทางกายมากเท่าไหร่ หัวใจจะยิ่งถูกมัดมากขึ้นเท่านั้น ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เธอกำลังกังวล กลัวว่าสักวันหนึ่งมันจะมัดเธอจนแกะไม่ออก ยิ่งแกะเหมือนยิ่งรัด ยิ่งรัดก็ยิ่งแน่น แน่นซะจนหายใจไม่ออก และทำเธอตายในที่สุด แน่นอนว่าถ้ายังไม่สร้างเงื่อนผูกปม เธอยังพอมีเวลาที่จะเดินออกมาทัน มือบางนั่งกำบัตรเครดิตของเหนือเมฆไว้แน่น ขณะเดียวกันในหัวก็จินตนาการไปเรื่อย เกี่ยวกับงานใหม่ที่ต้องการจะหา และกลับไปนึกถึงเรื่องธาดาเล่าให้

สนามบินภูเก็ต ในที่สุดเธอก็ยอมมากับเขา หลังนั่งเครื่องจากกรุงเทพมาลงสนามบิน ก่อนจะมีรถของทางโรงแรมมารับอีกที เธอและเขาเดินตีคู่กันมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางคนละใบ ที่กระเป๋าของเขาภายในนั้นไม่มีอะไรมากมายเลย จะมีก็แต่ของใช้จำเป็นและสำคัญ ที่เหลือหากจะต้องใช้จริงๆเหนือเมฆมักจะหาซื้อเอาภายหลัง เลือกแบบชนิดใช้แล้วสามารถทิ้งเลย นั่นเป็นการจัดการของเขาสำหรับการใช้ชีวิตอยู่บนสถานที่ชั่วคราว และทำจนติดเป็นนิสัยแล้ว ต่างกับวันหนึ่ง หญิงสาวที่ไม่ค่อยได้เดินทางไปไหนมาไหนเท่าไหร่นัก มากสุดก็แค่ในกรุงเทพและปริมณฑล ซึ่งตอนนั้นเป็นช่วงที่เธอโตพอดี หลังออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า ใช้ชีวิตด้วยตัวเองแล้ว พอได้มาแบบนี้กับคนอื่นที่ยังไม่สนิทเท่าไหร่ จึงตื่นเต้นและประหม่าไม่น้อย เธอเอามาแทบทุกอย่าง ทุกอย่างที่คิดว่าต้องใช้โดยไม่ต้องหาซื้อให้ยุ่งยาก ทว่าอีกนิดเกือบจะโหลดเข้าใต้เครื่องไม่ได้แล้ว “คุณหิวหรือเปล่า จะดื่มอะไรไหม ผมจะไปซื้อให้” “มะ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ” ร่างสูงเอ่ยขณะก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ พลันชะงักทีหลังเมื่อรู้สึกว่าคำพูดเมื่อครู่นี้คล้ายกับว่าเขาเคยใช