ONS คู่นอนคืนนั้น のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

ภายในห้องน้ำ ที่เต็มไปด้วยไอเย็นของความเปียกชื้น ที่อาจจะช่วยเรียกได้เพียงสติ แต่ไม่สลายความเคืองขุ่นในตัวเขา ถึงขนาดลืมตัวว่าทำอะไรลงไป เอาความโกรธที่มีของตัวเองไปลงกับอีกคน โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึก ในใจยังคงนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านั้น ที่เพิ่งจะผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงขณะเขานั่งดื่มเหล้าอยู่กับเพื่อนในคลับไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่นัก คือการเผชิญหน้ากับแฟนเก่าทั้งที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าหล่อนนั้นย้ายมาอยู่ที่นี่ แบบกะทันหันและไม่ทันตั้งตัว มิหนำซ้ำกลายมาเป็นสาวเอนเตอร์เทนในคลับไปซะได้เสียงกรามขบเข้าหากันดังกรอด ขนาดระบายอารมณ์กับอีกคนไปแล้ว มาถึงตอนนี้เขายังรู้สึกคุกรุ่นไม่หาย เหนือเมฆเร่งความแรงของน้ำตรงฝักบัวและปรับอุณหภูมิเป็นปกติ ปิดเครื่องทำน้ำอุ่น โน้มตัวไปข้างหน้า ฝ่ามือหนาค้ำผนังไว้ ให้ศีรษะอยู่ในตำแหน่งที่พอดี หวังชะล้างความร้อนลุ่มภายในใจ เขายืนอยู่ในท่านั้นนานเป็นพัก เมื่อใจเริ่มรู้สึกเย็นลงบ้างแล้ว ถึงจะดึงตัวกลับมายืนท่าตรง พลางเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นมาอย่างลวกๆ จากนั้นปิดน้ำและสวมเสื้อคลุมเดินออกไป เพื่อเผชิญหน้ากับผู้หญิงอีกคนที่เข

เช้าวันต่อมา เสียงนาฬิกาปลุกที่เหนือเมฆเป็นคนตั้งไว้ดังขึ้น หากแต่คนตื่นกลายเป็นคนไม่ได้ตั้ง ร่างบางขยับเขยื้อนก่อนเปลือกตาจะค่อยๆเปิด เป็นครั้งแรกที่เธอไม่ต้องตื่นมาแล้วต้องหลับตาปี๋อีกรอบเพราะต้องสู้แสง นั่นเพราะคนที่ทำให้เป็นแบบนั้นในทุกๆเช้ายังหลับเป็นตาย ชนวนเหตุอาจเป็นเพราะเมา วันหนึ่งดึงตัวเองเปลี่ยนจากท่านอนเป็นท่านั่ง ท่อนล่างตรงกลางกายยังรู้สึกเจ็บ แต่ไม่เท่ากับกล้ามเนื้อของเธอในตอนนี้ที่มันเครียดตึงจนปวดไปหมด หญิงสาวถอนหายใจแผ่วจังหวะหันไปมองเขา ร่างสูงที่นอนคว่ำหลับปุ๋ยแต่หันหน้ามาทางเธอ หน้าตาของเขาตอนนี้ราวกับเด็กน้อยไร้พิษสง ก่อนจะสลัดผ้าห่มแล้วพาร่างเปลือยเปล่าเข้าไปในห้องน้ำ วันหนึ่งใช้หนังยางรวบผมมัดขึ้นเป็นดังโงะ ก่อนจะบีบยาสีฟันบนแปรงตัวเอง จากนั้นก็เอาเข้าปาก ทว่ากลับต้องคาบค้างไว้ไม่ทันได้ขยับมือ เพราะสายตาเกิดเหลือบไปเห็นแปรงอีกอัน เธอยืนมองมันอยู่พัก จึงจะหยิบมันมาบีบยาสีฟันให้ และใส่ลงไปในแก้ว เสียงน้ำไหลปลุกให้ร่างสูงที่กำลังจะตื่นค่อยๆลืมตา เหนือเมฆบิดขี้เกียจหลังเห็นที่ข้างตัวเองว่างเปล

วันหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงประตู หลังหยุดเดินตั้งแต่สบตากับเขาแล้วไม่ได้เดินต่อ ก่อนถอนหายใจพรืดแล้วก้าวเท้าไปหาเขาใหม่ “ไปเดินเล่นหน้าหาดมาค่ะ” ความเงียบที่มีอยู่ก่อนแล้ว เหมือนจะถูกแต่งเติมไปด้วยคลื่นบางชนิด ที่มันทั้งอึดอัดและน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากควงของเหลวในแก้วไวน์ ส่วนดวงตาคมกริบยังจ้องเขม็งมาที่เธอ วันหนึ่งเลิกคิ้วสูง เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดตรงไหน แต่สิ่งที่เขากำลังทำอยู่มันทำให้เธอไม่ชอบ “ไปเดินเล่นที่ชายหาดมาค่ะ” “พูดทำไมตั้งสองรอบ รอบเดียวก็รู้เรื่อง” “หนึ่งเห็นคุณเงียบไปนึกว่าไม่ได้ยิน” เพราะเขาเป็นแบบนี้ไง เธอถึงไม่กล้าขยับเขยื้อนเดินไปไหน แม้แต่จะเดินไปล้างมือที่อ่างยังกลัว แต่กลับกล้าที่จะยืนต่อปากต่อคำกับเขา เหนือเมฆละสายตาจากคนตรงหน้า ยกแก้วไวน์ในมือขึ้นกระดกรวดเดียวหมด ก่อนจะวางกระทบโต๊ะเสียงดัง ปึก! “ผมก็แค่..ยืนถามตัวเองอยู่ว่า วันก่อนผมได้พูดประโยคนึงกับคุณไปแล้วหรือเปล่า ช่วงนี้สมองไม่ค่อยดี แต่ถ้าจำไม่ผิดผมว่า

วันที่สอง เธอตื่นสายกว่าเมื่อวานเล็กน้อย แต่วันนี้กับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ เนื่องจากได้หลับเต็มตา แบบไม่มีใครมากวนใจ หญิงสาวบิดขี้เกียจสิ่งแรกที่ตามหาคือโทรศัพท์ เป็นกิจวัตรประจำวันหลังจากตื่นนอนเพื่ออัพเดตข่าวสาร และแน่นอนข่าวสารในตอนนี้คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเขา บุคคลที่หายเงียบไปคาดว่าครบยี่สิบสี่ชั่วโมง หายไปราวกับว่าไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว “หายไปไหนนะ” ร่างเล็กพึมพำก่อนจะหาสายชาร์จมาเสียบและวางไว้บนโต๊ะ พลางเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อทำธุระส่วนตัว และออกมาอีกครั้งหลังจากเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เธอเลือกสวมชุดธรรมดา เพื่อที่วันนี้ตั้งใจจะอยู่ห้องทั้งวัน และเริ่มจะจัดกระเป๋าบ้างแล้ว กะว่าพรุ่งนี้ไปคุยกับเจ้าของร้านดินปั้นก่อน หลังจากคุยกันเสร็จค่อยกลับมาเอาของอีกที ติ๊ง! ร่างเล็กที่เดินหมุนซ้ายหมุนขวาเช็คดูว่าเผื่อลืมอะไร ทันทีที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของข้อความกลับละทิ้งสิ่งที่ทำอยู่ชั่วคราวเพื่อเดินไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นดูอย่างลืมตัว แต่พอเห็นเป็นชื่อตู๋ ไม่ใช่คนที่รอ ถึงกับหน้าถอดสี รู้สึกผิดหวัง และแน่นอน

ขาแกร่งเดินเร็วเข้ามาในห้าง เขาเล็งจุดที่เจอตู๋เมื่อก่อนหน้านี้เอาไว้ แน่นอนว่าผ่านมาขนาดนี้แล้วคงไม่มีใครยืนอยู่ที่เดิม แต่คาดว่าคงยังไปไหนไม่ได้ไกล ถึงได้หยุดเดินก่อน เพื่อใช้สายตาสอดส่อง เมื่อไม่เจอจึงล้วงโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก เหมือนเดิมปลายสายไม่รับ และเขาเองก็ไม่คิดจะล้มเลิกง่ายๆ ยังคงเดินหา จนกระทั่ง..โชคเข้าข้างเขา“แม่งเอ๊ย.. “เขากัดฟันกรอด กดตัดสาย หลังชะลอความเร็วของเท้าเพื่อยืนมองสถานการณ์ เป็นวันหนึ่งจริงๆ ในร้านอาหารร้านเดิม หากแต่คราวนี้เป็นอีกคนที่นั่งหันหลัง ส่วนเธอนั้นนั่งหันหน้าจังหวะช้อนตาขึ้นมาจากเมนูที่ถืออยู่ปะทะเข้ากับสายตาคมกริบ ถึงกับขึงตากว้าง ตกใจประหนึ่งวัวถูกเชือดเสียงของเขาหัวเราะอยู่ในลำคอ ก่อนยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูใหม่ และแน่นอนว่าภาพตรงหน้าตอนนี้คือเธอกำลังควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายอย่างลนลาน(ฮะ..ฮัลโหล)“บอกแล้วใช่ไหม ไปไหนให้บอกกันสักคำ”(คุณรู้ได้ไงว่าหนึ่งอยู่ที่นี่)“จะออกมาเอง หรือให้ผมเข้าไป”ร่างสูงไม่ได้ฟังคำถามของเธอด้วยซ้ำ ตอนนี้หูของเขาเหมือนจะดับไปแล้ว มีเพียงม่านตาเท่านั้นที่ใช้งานได้ และมันกำลังจ้องเธออยู่ รอดูว่าคนตรงหน้าจะทำอย่าง