All Chapters of ONS คู่นอนคืนนั้น: Chapter 71 - Chapter 80

ร่างเล็กเดินเร็วออกมาจากร้านอาหารญี่ปุ่น ยอมรับว่าความไม่พอใจทำให้เธอเมินทุกสิ่งทุกอย่าง เมินแม้แต่ค่าอาหารที่อุตส่าห์บอกเพื่อนรุ่นน้องเอาไว้ว่าจะเป็นคนเลี้ยง เพียงเพราะเขาเอ่ยประโยคนั้นออกมาคำถามของตู๋ หากเหนือเมฆตอบจริงๆ สำหรับวันหนึ่งไม่ใช่ไม่พอใจถ้าเขาจะพูด เธอคงจะรู้สึกดีไม่น้อยหากเขาแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ แต่ต้องออกมาจากความภูมิใจจริงๆ ไม่ใช่เพราะจะเอาชนะใคร ซึ่งถ้าเขาได้พูด เดาว่าเมื่อครู่นี้เขาคงจะรู้สึกสะใจไม่น้อย ในขณะอีกคนเสียใจน่าดู ตู๋คงช็อค อาจกลายเป็นจุดเปลี่ยนของวันที่ดีของเขาไปตลอดทั้งวัน และแน่นอนเธอจะไม่ยอมให้เขาสนุกอยู่บนความทุกข์ของคนอื่น โดยเฉพาะเพื่อนรุ่นน้องคนนั้นที่ไม่เคยทำร้ายเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว “หยุดทำไม ไปต่อสิ” เสียงทุ้มดังมาจากข้างหลัง หลังเธอสาวเท้าด้วยความเร็วแล้วมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูของห้าง เนื่องจากไม่รู้จะไปทางไหน เหลียวหลังไปเห็นเป็นร่างสูงเดินใกล้เข้ามา เขายิ้มมุมปากมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “คุณจะพาหนึ่งไปไหนคะ” “ไม่รู้ว่าผมพาไปไหน แล้วทำไมไม่รอ” “ก็..ก็..” “ตามมา”

“ครับ..ผมเข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไปเถอะ” ดวงตาของเธอไหววูบนาทีที่ได้ยินประโยคนั้นจากท่าทางที่เรียบเฉยของเขา หลังลืมตาขึ้นมาราวกับผ่านการไตร่ตรองมาดีแล้ว และนั่นคือคำตอบที่ดีที่สุด เขาเลิกคิ้วสูงพยักหน้ายืนยัน เมื่อเห็นว่าเธอยังคงยืนอยู่ และมองกันด้วยสายตาละห้อย จากนั้นจึงจะเดินไปยังระเบียงหยิบซิการ์ขึ้นมาสูบ อัดสารนิโคตินเข้าปอดอย่างเต็มเหนี่ยว และพ่นออกมาจนควันโขมงล้อมรอบตัว วันหนึ่งยืนมองภาพนั้นแน่นิ่ง นานนับนาทีกว่าจะเดินเชื่องช้ามาหยุดอยู่ตรงหน้ากระเป๋าเพื่อที่จะเก็บพับต่อด้วยมือไม้ที่สั่น ดวงตาร้อนผ่าวและเคืองแสบ ในขณะเดียวกันภาพนั้นของเธอก็อยู่ในสายตาของเหนือเมฆอีกที เพียงแค่เขาไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆออกมาจนกระทั่ง.. เขาอัดควันจนหนำใจแล้วจึงจะเดินกลับเข้ามาใหม่ ยืนกอดอกมองเธอที่กำลังจัดเก็บกระเป๋าอยู่เงียบๆ “ไปวันไหนครับ” “พรุ่งนี้ค่ะ” “มีที่ไป?” “ค่ะ..” หมับ! เพราะเธอมัวแต่ก้มหน้าก้มตาถึงได้ไม่ทันสังเกตเห็นว่าสีหน้าของเขาเป็นอย่างไรในตอนนี้ ร่

รถที่วันหนึ่งเรียกผ่านแอพวิ่งไปเรื่อยๆตามพิกัดที่ถูกปักหมุดเอาไว้ หลังตัดสินใจออกมาจากคอนโดของเขาตั้งแต่เช้า โดยไม่ลืมเก็บกวาด และวางคีย์การ์ดไว้บนโต๊ะในห้องที่ถ้าหลุดจากประตูเข้ามาก็จะมองเห็นอย่างชัดเจน ในมือบางกำโทรศัพท์ไว้แน่น เธอกำลังชั่งใจอยู่ว่าจะบอกเขาอย่างไรดี ซึ่งหากออกมาเฉยๆไม่พูดไม่กล่าวมีหวังคงเสียมารยาทน่าดู เมื่อคิดได้อย่างนั้นสาวเจ้าจึงเลือกที่จะปลดล็อคโทรศัพท์และปัดหน้าจอไปยังหน้าต่างข้อความของเขา แชทเหนือเมฆ เธอหลุบมองอยู่พัก ก่อนจะถอนหายใจพรืดแล้วตัดสินใจจรดปลายนิ้ว วันหนึ่ง : หนึ่งออกมาแล้วนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ Read พลันสะดุ้งก็ตอนข้อความนั้นถูกเขาอ่านในทันทีที่กดส่งไป เธอกัดริมฝีกปากแน่นจนเจ็บ จ้องเขม็งรอลุ้นว่าเขาจะพิมพ์ตอบอะไรกลับมา แต่เปล่าเลย.. ไม่มีแม้กระทั่งสติ๊กเกอร์ ตอนออกมาเธอมีเพียงแค่ดวงตาที่ละห้อย กับความรู้สึกเศร้าเล็กน้อยเพราะใจหาย หากแต่ตอนนี้เพียงแค่เห็นการกระทำของเขา สัมผัสไ

หลายวันต่อมา.. งานใหม่ของวันหนึ่งดำเนินไปในทางที่ดี ทุกอย่างดีไปหมด ทั้งสถานที่ทำงาน งานที่ทำ และเพื่อนร่วมงาน ขาดไม่ได้เลยคือรณกรณ์ เขาเป็นเจ้านายที่ดี ดีพอๆกับโจ หากจะแตกต่างก็คงจะเป็นบุคลิกกับนิสัย ที่โจมักจะโผงผาง พูดจาหยาบคาย ส่วนอีกคน เป็นคนสุภาพ เรียบร้อย คำพูดคำจานุ่มนวล ฟังแล้วลื่นหู รวมถึงการกระทำด้วย ไม่ใช่แค่กับเธอ แต่รณกรณ์เป็นแบบนี้กับทุกคนมาถึงวันนี้เธอยอมรับอยู่อย่างหนึ่ง ภายใต้ของความโชคร้ายที่ประสบพบเจอมาทั้งหมด เป็นระยะเวลายี่สิบแปดปีเต็ม คงมีเพียงเซนต์คนเดียวเท่านั้นที่ทำร้ายเธอ และเป็นคนเดียวที่เคยไว้ใจที่สุด ชนวนเหตุต้องเจ็บหนัก เมื่อถูกหักหลัง ด้วยการเปลี่ยนแปลงจากหน้ามือเป็นหลังมือของนิสัยเขา “ถนัดอะไร โมเดลจิ๋วเหรอ? โห..เอาเรื่อง” ดล เพื่อนร่วมงานใหม่ หันมาถามหลังเห็นเธอกำลังเตรียมดินโพลิเมอร์เพื่อขึ้นรูป วันหนึ่งคลี่ยิ้ม แต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมอง ดวงตาคู่สวยยังคงจ้องเขม็งมองดินตรงหน้า “ไม่ถนัดเท่าไหร่หรอก ถึงอยากลองทำดู” “แล้วปกติชอบปั้นอะไร” “ชอบทุกอย่างเลย” “หื

ไม่แปลกที่ปลายสายจะเงียบกริบ เนื่องจากค่อนข้างเป็นไปได้ยากที่จะเห็นมุมเกรี้ยวกราดนี้ของเหนือเมฆ หมอหนุ่มเปลือกนอกที่ดูอ่อนโยน เป็นคุณหมอที่ใจดี แต่บางทีก็เห็นเขาลงสนามแข่ง จึงดูไม่ออกว่าแท้จริงเขาเป็นคนอย่างไร นั่นจึงเป็นบุคลิกประจำตัวที่ใครรู้จักเป็นต้องอยากเข้าหา แต่สำหรับเพื่อนสนิทที่คลุกคลีกันมาตั้งแต่เด็กอย่างอาคีราและลลิสาจะต้องข้ามเส้นนั้นไปแล้ว ทว่าอารมณ์นี้ที่เกิดขึ้น ผ่านโทรศัพท์ไปยังเสี่ยคิระที่ฟังอยู่ กลับพบว่าเป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัส (เดี๋ยว ใจเย็นๆ มันเกิดอะไรขึ้น) ทบทวนสิ่งที่ได้ยินใหม่อีกครั้ง “ไม่มีอะไร มึงก็แค่ตอบ” (มันต้องมี บอกกูมา) จากนั้นจึงจะกลับมาคาดคั้นอีกรอบ เขารู้ดีว่าเหนือเมฆเวลาโกรธเป็นอย่างไร เด่นชัดเลยก็คือถ้าเขาได้กัดใครแล้วจะกัดไม่ปล่อย แต่ความโกรธเหล่านั้นจะไม่ถูกแสดงออกมาง่ายๆ เว้นแต่ครั้งนี้ที่ถูกเอ่ยออกมาผ่านน้ำเสียงเยือกเย็น ดังนั้นการที่เขาถามแบบนี้ แสดงให้รู้เป็นนัยๆว่า บุคคลที่ถามถึงจะต้องถูกเขาหมายหัว และล็อคเป้าไว้ ซึ่งอาคีราจะไม่ใส่ใจเลยหากว่า.. “มึงอ่ะมีอะไร ก็แค่ถามว่า