Todos los capítulos de รักราม (เป็นพิเศษ) #รามโชว์ม่อน: Capítulo 141 - Capítulo 150

ทั้งที่คลุกวงในกันมาตลอดหลายปีที่คบกันชนิดที่เรียกได้ว่าเนื้อแนบเนื้อ ไม่เว้นแม้แต่บนเตียงของสินิทธาในบ้านหลังนี้ ทว่านี่คือครั้งแรกที่เขารู้สึกกระอักกระอ่วนกับการถึงเนื้อถึงตัวของอีกฝ่าย จนอยากหันหลังหนีกลับขึ้นรถตัวเองเสียเดี๋ยวนั้น แม้ว่าตอนนี้เขาอยากเอาตัวเองออกมาจากวงแขนรัดรึงของอดีตคนรักแค่ไหน แต่อีกฝ่ายก็ยังพยายามทอดสะพานให้ ด้วยการใช้สายตาเชิญชวนช้อนมองเขาอย่างเปิดเผย ทั้งยังจงใจบดเบียดหน้าอกกับท่อนแขนของเขาอีก แต่ด้วย ‘มารยาท’ ที่ค้ำคอ ทำให้รามินทร์ต้องแสร้งวางเฉย ทั้งที่ในใจอึดอัดกับความอิหลักอิเหลื่อนี้เต็มที และบางขณะที่ทนไม่ไหวจริง ๆ เขาก็เผยสีหน้าไม่พอใจออกไปให้ฝ่ายนั้นรู้ตัวบ้าง ทำเอาเจ้าตัวถึงกับเหลืออดและทำท่าจะประทุษร้ายร่างกายเขาทันที กระนั้นสาครที่เล็งเห็นมาสักพักแล้วว่าท่าจะไม่ดี จึงรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย “เอาละ ๆ เรามูฟไปทางนู้นกันดีกว่า พ่อชักจะหิวแล้ว” ว่าทั้งพยักเพยิดไปทางโต๊ะกินข้าวขนาดหกที่นั่งติดกับฝั่งที่กั้นเป็นห้องครัว ก่อนจะเดินนำลูกสาวกับคนรักของเธอไป คนเป็นพ่อเดินอ้อมมาหาลูกสาว และก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างให้ได้ยินกันสองคน “ทำตัวดี ๆ อย่างี่เง่าให้

แขกผู้มาเยือนขับรถออกไปจากบ้านของสองพ่อลูกได้พักใหญ่แล้ว ทว่าสินิทธายังคงจมจ่อมอยู่ที่เดิม หลังจากโดนบิดาสวดชุดใหญ่ที่ทำอะไรไร้หัวคิดจนต้องเสียคนรักดี ๆ อย่างรามินทร์ไป “แกจะไปหาผู้ชายดี ๆ แบบรามได้ที่ไหนอีก ฮะ! ทั้งเอาอกเอาใจ ทั้งตามใจแกสารพัด มันไม่ดีตรงไหนทำไมถึงอยากเลิก ไหนบอกฉันซิ! ทำไม!” ความหงุดหงิดที่ทัดทานอดีตคนรักของลูกไว้ไม่ได้ ทำให้สาครพาลพาโลเอากับตัวต้นเหตุเสียงดังลั่นบ้าน “แล้ววันนั้นรามไม่ได้บอกพ่อเหรอว่าทำไม” หญิงสาวกระแทกเสียงถาม ราวจะประชดประชันไปถึงคนที่เพิ่งเดินออกจากบ้านเธอไป ในเมื่อบิดาเธอรู้เรื่องการเลิกราจากปากเขาเองมิใช่หรือ “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง รามเขาไม่เคยว่าร้าย ไม่เคยพูดถึงแกในทางไม่ดีเลยซักครั้ง” เขาถึงได้เสียดายนักหนาที่ลูกปล่อยให้ชายหนุ่มหลุดมือไป ทั้งที่อยู่ในมือตัวเองแท้ ๆ “ถ้ารามไม่ได้บอก แล้วพ่อรู้ได้ยังไง ในเมื่อซินไม่เคยพูด” คิ้วเรียวขมวดมุ่น “จะใครล่ะ ถ้าไม่ใช่น้องแก” ‘อีน้องสารเลว’ สินิทธาแทบอยากบึ่งรถไปหาสโรชา ลูกพี่ลูกน้องของตัวเองเสียเดี๋ยวนั้น ตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอถูกพ่อต่อว่ายกใหญ่ ทั้งยังทำให้เธอโทษคนผิดมาตลอด คนเป็นพ่อหลุบตามอ

เจ็ดโมงเช้าวันต่อมา มนสิชายังคงตื่นตามเวลาเดิมเหมือนเช่นทุกวันที่ต้องไปทำงาน แม้ว่าคืนที่ผ่านมาเธอจะเข้านอนผิดเวลาไปกว่าเดิมเกือบสองชั่วโมงก็ตามหญิงสาวค่อย ๆ ขยับลงจากเตียง กระทั่งแน่ใจแล้วว่าทรงตัวมั่นคงจึงหยัดตัวลุกขึ้น ทว่าไม่รู้เพราะเมื่อคืนนอนน้อย หรือในหัวมีเรื่องที่ทำให้คิดไม่ตกกันแน่อยู่ ๆ ถึงได้หน้ามืดขึ้นมาคล้ายจะเป็นลม จนต้องนั่งลงไปใหม่อีกครั้ง เธอหลับตาลงอยู่เป็นนาที หวังให้อาการดังกล่าวคลายจาง แต่พอลืมตา อาการที่ว่าก็ยังไม่ดีขึ้นแต่อย่างใดคนหน้ามืดจึงตัดสินใจล้มตัวลงนอน จากนั้นจึงคว้าโทรศัพท์ที่วางไว้ใกล้ ๆ ขึ้นมาดูเวลา ตัวเลขบนหน้าจอบอกว่าเธอยังพอมีเวลาเหลือให้งีบหลับได้อีกราว ๆ ครึ่งชั่วโมงก่อนต้องออกไปทำงานไม่กี่นาทีให้หลัง ว่าที่คุณแม่ก็เคลิ้มหลับไปอย่างรวดเร็ว และมาตื่นเอาอีกที ตอนเสียงเรียกเข้าดังออกมาจากตัวเครื่องมือสื่อสารที่วางทิ้งไว้บนหัวเตียง“(เป็นไรเปล่า ป่านนี้ยังไม่มาทำงาน)” ‘ป่านนี้’ ที่คนในสายหมายถึงคือเวลาเก้าโมงห้าสิบนาที ที่ทำเอาคนเพิ่งตื่นตาแทบเหลือกเมื่อเห็นเลขพวกนั้นบนหน้าจอโทรศัพท์“โอ๊ยตาย! เราหลับลืม ขอเวลาแป๊บนะ เดี๋ยวรีบไป” เจ้าตัวว่

หลังจากง่วนกับหน้าจอคอมพิวเตอร์มาพักใหญ่ เนื้อตัวของชญานิศก็เริ่มออกอาการเมื่อยล้า โดยเฉพาะบริเวณหลังที่ปวดเป็นพิเศษ เธอจึงถือโอกาสลุกออกไปยืดเส้นยืดสายผ่อนคลายกล้ามเนื้อ ทว่าขณะที่กำลังเดินผ่านโต๊ะทำงานของรุ่นน้องสาว คนปวดหลังก็เริ่มสังเกตเห็นว่าร่างกายของฝ่ายนั้นดูไม่ปกติ ด้วยอาการโงนเงนคล้ายจะทรงตัวไม่อยู่ กระทั่งศีรษะของอีกฝ่ายฟุบลงกับโต๊ะอย่างแรง เธอจึงตะโกนเรียกรุ่นน้องอีกคนที่เดินตามมา ให้เข้ามาช่วยกันพยุงร่างปวกเปียกของมนสิชาไม่ให้ไหลลงไปกองกับพื้น ขณะที่สองคนกำลังสาละวนกับการปฐมพยาบาลคนเป็นลม ก็มีสายเรียกเข้าดังออกมาจากสมาร์ตโฟนในมือของคนคอพับคออ่อนพอดี ชญานิศตัดสินใจกดรับ ก่อนจะพบว่าเขาคือคนที่มนสิชาเพิ่งสนทนาด้วยเมื่อครู่ ดังนั้นเขาจึงได้ยินเสียงที่ดังขึ้นข้างตัวเจ้าของโทรศัพท์ทั้งหมด จนแล้วจนรอดมนสิชาก็ยังไม่ตื่น จนสงกรานต์ต้องช้อนตัวอุ้มเธอไปขึ้นรถเพื่อไปโรงพยาบาลเอกชน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริษัทรับทำบัญชีที่ทั้งสามทำงานอยู่โดยมีชญานิศตามไปช่วยอีกแรง กระนั้นหญิงสาวก็ไม่ลืมเอาสมาร์ตโฟนของคนหมดสติไปด้วย เผื่อว่าคนที่คุยค้างอยู่กับรุ่นน้องเธอจะได้ติดต่อกับเธอได้สะดวก เ

“…แฟนเก่ารามเอง เราเลิกกันก่อนรามจะไปเชียงใหม่” เขาไม่อยากรู้ที่มาที่ไปว่าเรื่องนี้มาเข้าหูมนสิชาได้อย่างไร เขาเพียงต้องการให้คนตรงหน้ามั่นใจ ว่าเธอไม่ได้เข้ามาแทรกกลางในความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคนเก่า “…รามไม่เคยคิดจะกลับไปหาเขา ไม่ใช่เพราะรามมีเธอมีลูก แต่เพราะรามไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว ที่รามไป…เพราะอยากไปบอกพ่อเขาด้วยตัวเองว่าเราเลิกกันแล้ว” เธอควรรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกใช่ไหม ที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่อดีตที่จบไปแล้ว แต่การต้องมารู้เองทีหลัง ทั้งยังมาจากปากคนอื่น ก็ทำเธอปวดใจได้ไม่แพ้กันเลย “ราม…เคยคิดจะบอกเรามั้ย หรือแค่ปล่อยให้มันจบไปเฉย ๆ โดยที่เราไม่จำเป็นต้อ–” “รามขอโทษนะม่อน รามขอโทษ” รามินทร์ละล่ำละลักเสียงสั่น เขามักง่ายเกินไปที่คิดจะให้เรื่องมันจบไปเงียบ ๆ อย่างที่อีกฝ่ายว่า ทั้งที่ก่อนหน้านี้มีโอกาสมากมายให้เขาพูด “รามจบกับเขา แล้วเขาจบกับรามด้วยรึเปล่า” ว่าทั้งบุ้ยใบ้ไปทางสมาร์ตโฟนของตัวเองที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ใกล้ ๆ “…เขาแชตมาหาเราเมื่อคืน ถามว่ารู้มั้ยว่าเขาเป็นอะไรกับราม” น้ำเสียงที่เอ่ยเรียบเรื่อยทว่าคนฟังแทบสะอึก รู้ทั้งรู้ว่าคนรักเก่าเจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดไ