บททั้งหมดของ รักราม (เป็นพิเศษ) #รามโชว์ม่อน: บทที่ 1 - บทที่ 10

นิยามของผู้ชายชื่อราม ‘รอยสักน่ากลัว ชอบทำตัวน่ารัก’สถานภาพโสด แต่อยู่ในโหมด กำลังตามจีบแม่ของลูกเธอบอกว่ารักรามเป็นพิเศษแต่รามรักเธอพิเศษกว่า ใส่ไข่ ใส่ใจ ใส่ความรัก“รอยสักตรงอกเท่ดีเนอะ รูปไรอะ?” – ม่อน“อยากรู้ก็เดินมาดูใกล้ ๆ ดิ” – ราม------------------------------00:24 น.ท่ามกลางความมืดมิดยามราตรีเนื่องจากหลอดไฟถูกผู้ที่อยู่ในห้องปิดเอาไว้ทุกดวง มีเพียงเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ยังคงทำงานเต็มประสิทธิภาพด้วยการพ่นลมเย็นฉ่ำไปทั่วห้อง“ซิน…” เสียงรำพึงรำพันชื่อของใครบางคนดังขึ้นไม่ขาดปาก ในขณะที่ชายผู้เป็นเจ้าของเสียงดังกล่าวกำลังตระกองกอดหญิงสาวคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขน เพื่อซึมซับเอาไออุ่นจากกายสาวไว้ให้มากที่สุดทว่าชั่วอึดใจต่อมาความอุ่นนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความรุ่มร้อน ทั้งจากเรือนกายที่ก่ายเกยกันแนบชิด และน้ำเมาที่พร่าผลาญสติของทั้งคู่ให้เผลอไผลไปกับห้วงพิศวาสประหนึ่งน้ำมันที่ราดรดบนกองไฟ“…รามอยาก” แขนแกร่งดันบ่าบอบบางของคนในอ้อมแขนให้เอนลงบนฟูกที่รองรับอยู่ด้านล่าง แขนอีกข้างคอยโอบประคองเธอไว้ไม่ห่าง จากนั้นร่างกำยำจึงพลิกตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างนั้นไว้อีกที “ขอเอาหน่อย”หญิงสา

“น้ำมนต์…” ชายหนุ่มขานชื่อเธออีกครั้ง คล้ายต้องการย้ำกับตัวเองว่าหญิงสาวที่เขากำลังกอดรัดอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่นี้ เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เพื่อนสนิทหามาให้เขาเล่นสนุกด้วยแค่ชั่วคืน หาใช่ ‘ซิน’ อดีตคนรักเก่าของเขาไม่รามินทร์ถูกความปวดหนึบกลางกายเล่นงานอย่างต่อเนื่องเมื่อหวนคิดถึงหญิงสาวนามว่า ‘ซิน’ คนนั้น คิดถึงยามได้รักและเป็นของกันและกันกระทั่งความห่างเหินหมางเมินถูกเติมลงในความสัมพันธ์ทีละเล็กละน้อย รู้ตัวอีกทีจากคนเคยรักก็กลับกลายเป็นแค่คนในอดีต จากที่เคยหวานชื่นก็หลงเหลือเพียงความชืดชารามินทร์ลากเลื้อยฝ่ามือลงต่ำไปเรื่อย ๆ จนถึงใจกลางความเป็นหญิง “อ้าขาให้พี่หน่อย” ชายหนุ่มออกคำสั่งทั้งสอดนิ้วเข้าไปช้า ๆ ทีละนิ้วเพื่อเตรียมตัวเธอให้พร้อมสำหรับเขา“อื้อ อ๊ะ…” เรียวขาของหญิงสาวถ่างออกทีละนิดตามจำนวนนิ้วที่เพิ่มเข้ามา ผสานจังหวะการดันเข้าและถอนออกจากเนิบช้าเป็นถี่รัว “อ๊า…” สุดท้ายจุดอ่อนไหวที่ถูกเล่นงานซ้ำ ๆ ก็คายความชุ่มชื่นตามออกมากับเรียวนิ้วของเขา“อืม…เธอแฉะแล้ว” รามินทร์ก้มลงใช้ลิ้นจัดการกับความเปียกชื้นที่เคลือบปากทางเข้าของเธออีกครั้ง“ดีมั้ย ชอบที่พี่ทำให้รึเปล่า” เธอไม่ต

“พี่…ขอโทษ” รามินทร์พยายามจะเข้าถึงตัวคนที่นิ่งเงียบไปนาน จนเขาหวั่นใจว่าเธอจะเป็นอะไรมากกว่าที่เห็นภายนอก “เจ็บตรงไหน ขอพี่ดูหน่อย”“มะ…ไม่ต้องเข้ามา!” เธอลนลานร้องห้ามทั้งยังเบือนหน้าหนีใจหนึ่งก็ห่วงหากอีกใจกลับไม่กล้าขัด ชายหนุ่มจึงยักแย่ยักยันอยู่อย่างนั้น เขากลัวว่าถ้าเข้าใกล้กว่านี้ เธอจะถอยหนีจนเจ็บตัวกว่าเดิม แต่หากให้เขาดูดายอยู่เฉยเขาก็ทำไม่ได้อีกเช่นกัน“หันไป” หญิงสาวสั่งเสียงแหบพร่า “บอกให้หันไปไง!” ย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นจนรามินทร์ต้องยอมล่าถอยในที่สุดวินาทีนั้นเองเขาถึงได้มีโอกาสสำรวจตัวเอง แล้วถึงกับต้องกุมขมับ ขยับหนีสายตาหญิงสาวแทบไม่ทัน เข้าใจทุกการกระทำเมื่อครู่ของเธอขึ้นมาทันทีอารามตกใจของตัวเองแท้ ๆ ทีเดียว ที่ทำเอาลืมสนิทว่าตนกำลังเปลือยกายอล่างฉ่างต่อหน้าอีกฝ่ายอยู่ ไม่แปลกใจเลยที่เธอต่อต้านเขาขนาดนั้น“เข้าห้องน้ำไปก่อนได้มั้ย เราจะแต่งตัว” หญิงสาวขอร้องด้วยน้ำเสียงอ่อนลง“โอเคครับ” รามินทร์ตอบรับเสียงอ่อย ก่อนกระเถิบตัวลงจากเตียงอีกฝั่ง จากนั้นจึงตรงดิ่งเข้าห้องน้ำตามที่อีกฝ่ายขอ เพื่อให้เจ้าตัวได้มีเวลาจัดการตัวเองอย่างเต็มที่โชคยังดีที่เมื่อคืนเ

ต้องใช้เวลาเป็นครู่กว่ามนสิชาจะเจอของส่วนตัวที่มองหา ทั้งกระเป๋าสะพายที่หล่นอยู่ใต้โต๊ะหน้ากระจก อันเดอร์แวร์ที่ตกอยู่ข้างเตียง และสุดท้ายบราเซียที่วางหราอยู่บนหมอนใบที่รามินทร์ใช้หนุนนอน เธอรีบหยิบขึ้นมายัดใส่กระเป๋าโดยไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา“แค่ทำเป็นลืม ๆ ไปไม่ได้เหรอ” รามินทร์อ้าปากคล้ายอยากพูดอะไรบางอย่าง “ถือว่าเราขอ” กระนั้นเมื่อมนสิชาเอ่ยคำที่เป็นดังประกาศิต เขาก็จนใจจะทู่ซี้ต่อ“แต่ถ้า–” ถึงตอนนี้ชายหนุ่มเริ่มมั่นใจแล้วว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เพียงแต่ยังไม่แน่ใจว่าความผิดพลาดนั้นเริ่มจากตรงไหน แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็มีส่วนต้องรับผิดชอบกับการกระทำของตัวเองอยู่ดี“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น” น้ำเสียงและท่าทางเด็ดขาดของคนพูด ทำให้รามินทร์ต้องละวางสิ่งที่คิดไว้ก่อน บางทีเขาควรรอให้อีกฝ่ายใจเย็นลงกว่านี้ แล้วค่อยหาทางคุยกันตอนนั้นก็คงไม่สาย“ม่อน…” ชายหนุ่มไม่รู้จะทัดทานคนที่กำลังหมุนเท้าไปทางหน้าห้องอย่างไรนอกจากเรียกชื่อเธอไว้แค่นั้น ร่างเล็กของมนสิชาคล้ายจะเล็กจ้อยลงไปอีกเมื่อมองจากจุดที่เขายืนอยู่“เราขอโท–” เอ่ยยังไม่ทันจบประโยคดี หญิงสาวก็ลับหายไปแล้วหล

“ม่อน!” รามินทร์ตะโกนเรียกชื่อหญิงสาวที่ยืนห่างออกไปหลายเมตรอย่างสุดเสียง นาทีนี้ชายหนุ่มไม่สนแล้วว่าการกระทำดังกล่าวจะรบกวนการพักผ่อนของแขกห้องไหนบ้าง ขอแค่รั้งคนที่กำลังรัวนิ้วยิก ๆ บนแผงควบคุมปุ่มกดลิฟต์ตรงนั้นให้ได้ก็พอ“ม่อน เดี๋ยว…คุยกันก่อน!” ปากร้องเรียก ขายาวก็รีบก้าวฉับ ๆ หวังตามให้ทันก่อนที่กล่องสี่เหลี่ยมนั่นจะพาหญิงสาวลับไป พร้อมกับความหวังที่จะได้ปรับความเข้าใจกับเธอมากกว่าที่ตกลงกันตอนอยู่ในห้องแต่ต่อให้ขายาวหรือก้าวเร็วยังไงสุดท้ายก็ไม่ทันอยู่ดี มนสิชาสับเท้าหายเข้าลิฟต์ไปแล้ว พร้อมกระเป๋าเดินทางที่เดาได้ไม่ยากว่าเจ้าตัวคงไม่อยู่รอกลับพร้อมพวกเพื่อน ๆ ตอนเที่ยงวันนี้แน่รามินทร์กดลิฟต์อีกตัวที่อยู่ข้างกันด้วยคิดว่าเขายังพอมีเวลา อย่างไรเสียเธอก็ต้องรอเช็กเอาต์ก่อนอยู่ดี ถึงอย่างนั้นเขาก็เลิกจ้องหน้าจอบอกเลขชั้นด้วยความร้อนใจไม่ได้เสียทีการที่มนสิชาเดินออกจากห้องพักของรามินทร์ไป ทั้งที่เธอกับเขายังไม่ได้ทำความเข้าใจถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างจริงจัง อีกทั้งชายหนุ่มยังถูกปฏิเสธจากเธอทุกทาง ทั้งบอกปัด ไม่รับฟัง ไม่อธิบาย ไม่แม้แต่จะอ่านแชตของเขา ทำเอาเจ้าตัวถึงกับหงุดห