All Chapters of รักราม (เป็นพิเศษ) #รามโชว์ม่อน: Chapter 161 - Chapter 170

หมดคำถาม ไม่ต้องการคำตอบ ไม่ค้างคากับเรื่องอะไรอีกแล้ว มีเพียงความโหยหาที่ถ่ายทอดออกมาผ่านสัมผัสจากฝ่ามือและริมฝีปากหยัก ขณะที่รามินทร์โน้มตัวลงมาบดคลึงกลีบปากของคนตรงหน้าเท่านั้น เขาดันไหล่หญิงสาวให้นอนราบลงกับฟูกอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงวางมือคร่อมศีรษะเธอไว้เพื่อให้ริมฝีปากบดเบียดกันได้ถนัดขึ้น มนสิชาเหนี่ยวแขนแกร่งของร่างสูงใหญ่ที่คร่อมอยู่ด้านบนไว้เป็นหลักยึด และออกแรงบีบมันทุกครั้งที่ถูกฝ่ายนั้นกวาดต้อนปลายลิ้นของเธอซ้ำ ๆ บางจังหวะที่เขาละใบหน้าออกเพื่อเปลี่ยนองศา เพียงเสี้ยววินาทีถัดมากลีบปากของชายหนุ่มจะถูกตามประกบจากคนที่นอนอยู่ใต้ตัวเขาทันทีราวกับไม่ยอมให้ผละห่าง “ระ…ราม” เสียงครางเรียกชื่อผสานเสียงดูดดึงเฉอะแฉะเริ่มขาดห้วง บวกกับอาการไขว่คว้าหาอากาศของคนถูกตะโบมจูบ ช่วยฉุดรั้งสติให้เขายอมถอนริมฝีปากออก “ว่าไงครับ” รามินทร์ขานรับเสียงกระเส่า ทั้งที่เรียวปากยังคลอเคลียแนบชิดติดอยู่กับอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่าย ทว่าเพียงไม่นานก็ต้องจำใจปล่อยให้เรียวปากบางเป็นอิสระ ด้วยกลัวจะหายใจไม่ออกเสียก่อน “รามถอดละนะ” มือไม้ที่เฝ้าวนเวียนกับแผ่นหลังเมื่อครู่ เปลี่ยนมาเลิกชายเสื

ไม่ถึงนาทีคนเตรียมพร้อมมาอย่างดีก็กลับมาประจำที่ไวพอ ๆ กับตอนขาไป “มามะคนดี น้องมิลไม่ต้องตกใจน้า ปะป๊าแค่ทักทายหนูนะลูก” ประโยคแรกบอกแม่ ส่วนประโยคหลังฝากบอกลูก มนสิชาอยากหัวเราะกับคำเย้าและความขี้เล่นของว่าที่คุณพ่ออยู่หรอก ทว่าสายตาดันหันไปปะทะกับเอ็นเนื้อหนั่นแน่นที่ขยายตัวเต็มที่ของเจ้าตัวเข้าเสียก่อน ความแตกตื่นกับความใหญ่โตโอฬารนั้นจึงมีมากกว่า ครั้นจะให้ถอนตัวตอนนี้ก็เกรงว่าจะไม่ทันแล้ว เพราะฝ่ายนั้นล้มตัวลงนอนซ้อนหลัง และวาดวงแขนกักตัวเธอไว้ในอ้อมกอดเขาเรียบร้อยแล้ว “มี้พร้อมมั้ย ป๊าพร้อมมากกกก” ปะป๊าของรามิลกระซิบข้างหูว่าที่คุณแม่ พร้อมกับพรมจูบลงบนซอกคอและลาดไหล่ขาวเนียนไม่หยุด ไม่ต้องสาธยายก็รู้ว่าอีกฝ่ายพร้อมพรักแค่ไหน เพราะตอนนี้อาวุธคู่กายของเขาถูกับบั้นท้ายของเธอแทบจะตลอดเวลา กระทั่งไม่นานต่อมาการถูไถภายนอกก็ถูกเปลี่ยนเป็นการสอดใส่เข้ามาอย่างช้า ๆ “ยกขาขึ้นนิดนึงครับ” มนสิชาชันฝ่าเท้าขึ้นกับฟูกตามที่มือของชายหนุ่มช่วยจัดแจงท่าทางให้ เพื่อเปิดทางให้กับท่อนลำของเขาที่มาจ่อรออยู่หน้ากลีบเนื้อบอบบางจากทางด้านหลัง “ไม่ต้องเกร็งนะม่อน รามจะทำช้า ๆ” ดูเหมือนเขาจะ

“ครับ” ชายหนุ่มกดหน้าลง “แต่อย่างที่เคยบอก สำหรับราม รามไม่เคยคิดว่ารามิลเป็นลูกคนอื่น” “แต่ป้ากับพี่สาวเราไม่ได้คิดแบบนั้นน่ะสิ” รามินทร์สัมผัสได้ถึงความเศร้าที่แฝงอยู่ในกระแสเสียงและนัยน์ตาของคนรัก แม้มุมปากของอีกฝ่ายโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ราวกับจะบอกเขาว่า ‘เธอไม่เป็นไร’ ก็ตาม “รู้ใช่มั้ยว่าเธอไม่จำเป็นต้องเก็บทุกอย่างไว้กับตัว อะไรที่มันแย่ ๆ ที่ทำเธอรู้สึกไม่ดี แบ่งมันมาให้รามบ้าง” ไม่ว่าเปล่าหากเจ้าตัวยังผุดลุกขึ้นจากที่นั่งมาคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว แขนแกร่งขยับเก้าอี้ที่เธอนั่งให้หันมาหา จากนั้นจึงยกมือขึ้นโอบรอบพุงกลม ๆ ที่ล้อมตัวลูกชายไว้จนเต็มรัก “รามอยากให้เธอจำไว้ว่าเธอไม่ได้ตัวคนเดียว รามอยู่ตรงนี้ ถ้ายังไม่เห็นรามก็จะพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่เธอมองเห็นชัด ๆ เมื่อไหร่ที่เธอมองหาเธอก็จะเห็นหน้าหล่อ ๆ ของรามเสมอ” น้ำตาคนฟังหยดเผาะ ไม่รู้จะขอบคุณชายหนุ่มอย่างไรให้สมกับสิ่งที่เขาทำให้มาตลอด ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างยกขึ้นแนบใบหน้าด้านข้างของหญิงสาว ที่บางส่วนเปียกชื้นไปด้วยน้ำใสที่เอ่อล้นจากขอบตา นิ้วหัวแม่โป้งเกลี่ยซับความอ่อนไหวนั้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะผละห่างออกมาเล็กน้อย “

17:20 น. รามินทร์ตัดสินใจขับรถมายังคอนโดฯ เก่าที่ปล่อยเช่าให้ญาติของอดีตคนรักทันทีที่เลิกงาน ใช้เวลาเกือบชั่วโมง รถ SUV ของมารดาที่ท่านขับมาจอดทิ้งไว้ให้ใช้ชั่วคราว ก็ถอยหลังเข้าจอดยังช่องที่เว้นว่างไว้ตรงหน้าตึกหรู พอดีกับที่เสียงเรียกเข้าจากใครคนหนึ่งดังแหวกอากาศขึ้นมา “ว่าไงครับที่รัก” เพียงได้ยินเสียงริงโทนที่ตั้งไว้พิเศษสำหรับคนคนเดียว หน้าเคร่งเครียดก็เปลี่ยนเป็นแป้นแล้นอย่างรวดเร็ว “รามถึงคอนโดฯ พอดีเลย” รามินทร์รายงานตัวกับคนรักเสร็จสรรพ ตั้งแต่ที่ตัดสินใจได้ว่าจะมาหาน้องของสินิทธาที่นี่ด้วยตัวเอง “(บอกแล้วไงว่าเชื่อใจ ไม่ต้องโทร. ก็ได้)” ต่อให้เธอว่ามาอย่างนั้น หากเขาก็ยังสบายใจจะทำเช่นนี้อยู่ดี “อ้าว งั้นที่รักโทร. หารามทำไมล่ะครับ” แถมตรงเวลาเป๊ะอย่างกับจับเวลาไว้ “(อ๋อ เมื่อกี๊บุ๋นมาชวนไปกินข้าวเป็นเพื่อนอะ เลยบอกเธอไว้ก่อน)” ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ที่รามินทร์ยังไม่รู้ว่าเจ้าของชื่อกับเจ้านายของหญิงสาวมีความสัมพันธ์กันในแง่ไหน คงได้ออกอาการนั่งไม่ติดด้วยความหึงหวงกันบ้างละ ทว่าตั้งแต่ที่เขาบังเอิญเห็นบุรวิชกับนิธิแสดงความรักต่อกันเกินกว่าความเป็นเจ้านายกับลูกน้อง

ผ่านไปอาทิตย์กว่ารามินทร์ก็ได้รับสายปริศนาจากเบอร์ไม่คุ้นเคย กระทั่งกดรับถึงได้รู้ว่าเป็นแฟนเก่า “(ทำงี้กับซินได้ไง!)” สินิทธาแผดเสียงใส่จนเขาต้องรีบดึงโทรศัพท์ออกห่าง “ทำอะไร” เขาอุตส่าห์บล็อกการติดต่อทุกช่องทางแล้ว แต่เจ้าตัวก็ยังเอาโทรศัพท์ใครไม่รู้โทร. หาเขาจนได้ ‘เอาเถอะ เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายเต้นเป็นเจ้าเข้าด้วยเรื่องที่เขาทิ้งระเบิดไว้หรือเปล่า’ “(อย่ามาทำเป็นไม่รู้นะราม!)” รามินทร์แทบจะนึกออกเลยว่าอดีตแฟนเก่าจะมีปฏิกิริยาเช่นไร “ก็ไม่รู้จริง ๆ บอกมาดิ” ชายหนุ่มเลยยิ่งยียวนกวนประสาททางนั้นมากขึ้นไปอีก ไหนดูสิว่าเธอจะแก้ตัวยังไง ทั้งที่ผิดเต็มประตูขนาดนั้น “(รามกำลังเข้าใจซินผิด)” น้ำเสียงที่อ่อนลงของสินิทธา ไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อนตามไปด้วย “เข้าใจผิดเรื่องอะไรก็บอกมาดิ” ‘แก้ตัวสิซิน พล่ามออกมาเลย’ ทว่ารามินทร์กลับได้ยินแต่ความเงียบงันตอบกลับมา “ถ้าจะโทร. มาแว้ด ๆ แค่นี้ก็พอเหอะ จะทำงาน” “(ซินก็แค่…ยืมอะ ถ้าเงินเดือนออกเดี๋ยวซินก็คื–)” “ยืม!?” รามินทร์ทนฟังต่อไปไม่ไหวจึงโพล่งออกไปอย่างเหลืออด “นั่นน้องนะเว้ย! หลอกแดกเงินน้องได้ไงวะ!” “(ก็เงินมันขาดมือ จะใ