Todos los capítulos de รักราม (เป็นพิเศษ) #รามโชว์ม่อน: Capítulo 151 - Capítulo 160

“เออ กูโง่เอง” ชายหนุ่มยอมรับอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง “ถ้ารู้ว่าพี่มึงโง่ก็ช่วยบอกบุญที ว่ากูจะง้อม่อนยังไง” “(มึงก็แค่ปล่อยให้ม่อนอยู่คนเดียวไปก่อนอย่างที่เขาขอ ยิ่งมึงไปวนเวียนให้เขาเห็นหน้ามาก ๆ จากไม่โกรธกูว่าเดี๋ยวก็โกรธอะ)” เท่าที่รู้จักกันไม่นาน เขาคิดว่ามนสิชาเป็นคนคิดก่อนพูด ใจเย็นและมีเหตุผล ต่างจากรามินทร์ที่ใจร้อน ตรงไปตรงมาและมุทะลุในบางครั้ง “(มึงก็ใจร่ม ๆ น่า ม่อนไม่ได้โกรธมึงหรอก ไม่งั้นเขาไล่มึงกลับห้องไปนานแล้ว)” ดังนั้นการให้เวลาหญิงสาวได้อยู่กับตัวเองสักพัก จึงน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่พี่ชายเขาทำได้ในเวลานี้ ยิ่งดึงดันก็มีแต่จะหมางใจกันเปล่า ๆ “ไม่มีวิธีที่เร็วกว่ารออยู่เฉย ๆ เหรอวะ” ราเมศวร์ถอนหายใจพรืดกับความเอาแต่ใจของพี่ชาย “(ทีกับซินกูเห็นมึงใจเย็นได้ใจเย็นดี ยืดเยื้อมาได้ตั้งครึ่งค่อนปี แค่ม่อนงอนมึงครึ่งวันมึงจะเป็นจะตายแล้ว?)” “กูรู้แล้วว่ากูผิด กูรู้สึกผิดกับเขาจะตายห่าแล้ว จะลงโทษกูยังไงก็ได้กูยอมทุกอย่างเลยเว้ย ขออย่างเดียว อย่าให้กูต้องห่างเขาเลย แค่อาทิตย์นึงกูได้เจอเขาสองสามวันกูก็คิดถึงแทบบ้าแล้ว ถ้าสองสามวันที่ว่ากูยังต้องมาห่างเขาอีก กูจะอยู่

พอไม่มีใครห้ามใคร หญิงสาวก็ยิ่งรุกหนักจนน่ากลัวว่าเขาจะต้านทานความเย้ายวนนี้ไว้ได้อีกนานแค่ไหน เมื่อมือที่อุตส่าห์ยั้งเอาไว้แทบตาย กำลังปัดป่ายไปมาอยู่กับปมผ้าขนหนูของคนตัวขาวอย่างเร่งร้อน กระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้อง ตามมาด้วยร่างท้วมของพยาบาลสาววัยใกล้สี่สิบที่ก้าวอาด ๆ เข้ามา ร่างสองร่างที่โรมรันกันก่อนหน้าก็ผละออกห่างราวกับแม่เหล็กขั้วเดียวกัน “ขออนุญาตนะค้า…” รามินทร์พยักหน้าหงึกหงักกับพยาบาลคนนั้น ก่อนจะหันมาหาคนที่เขาเพิ่งผละจากมาตาละห้อย ในขณะที่มนสิชาส่งยิ้มหวานให้พยาบาลสาว ทั้งยังพูดคุยโต้ตอบกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับก่อนหน้านี้ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ชายหนุ่มคนเดียวในห้องจึงจำต้องปลีกตัวออกมาจากวงสนทนานั้นเงียบ ๆ เพื่อหาทางดับความร้อนรุ่มที่ถูกมนสิชาโหมกระพือขึ้นมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ซึ่งเดือดร้อนไปถึง ‘ไอ้นั่น’ ของเขาที่ตั้งโด่ขึ้นมาหน้าตาเฉย จนต้องรีบวิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำ เปิดฝักบัวให้น้ำเย็นช่วยคลายกำหนัดเหมือนเช่นที่เป็นอยู่ตอนนี้ไง • หลังจากอะไร ๆ กลับเข้าสู่ภาวะปกติแล้ว รามินทร์ก็เดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง และพบว่าคนที่เขาเช็ดตัวให้สวมชุดคนไข้เรีย

ไม่เกินหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น รถซีดานของรามินทร์ก็มาถึงร้านอาหารที่ทางนั้นนัดไว้ มนสิชาในเดรสสั้นสีม่วงพาสเทลเข้าคู่กับสนีกเกอร์สีขาวเรียบ ๆ เดินควงแขนสารถีเข้ามาภายในร้านอย่างไม่มีอาการเคอะเขินให้เห็น ทำเอาริมฝีปากของทั้งสามคนที่มาถึงก่อนอย่างผานิต หลี่เฟิงและปาณชีวายกยิ้มไปตาม ๆ กันกับภาพความสนิทสนมของทั้งคู่ “สวัสดีค่ะป้าผา พี่เฟิง พี่ปูเป้” มนสิชาเป็นฝ่ายทักทายผู้หลักผู้ใหญ่ก่อน เช่นเดียวกับรามินทร์ที่ยกมือไหว้คนทั้งสามอย่างนอบน้อม ผานิตลุกจากเก้าอี้และดึงหญิงสาวเข้าไปสวมกอดด้วยความคิดถึง “ไหนดูซิ หลานยายตัวแค่ไหนแล้ว” ผู้อาวุโสที่สุดว่าทั้งลูบหน้าท้องนูนของมนสิชา พลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อเห็นว่าบริเวณที่ว่านั้นใหญ่ขึ้นกว่าครั้งล่าสุดที่เจอกัน “กินเก่งแน่ ๆ เลยแบบนี้” ผานิตพิจารณาคนตรงหน้าก็พบว่าไม่ใช่แค่ท้องของมนสิชาที่ขยายใหญ่ตามอายุครรภ์ หากว่าที่คุณแม่ยังดูสดใสอิ่มเอิบผิดกับช่วงแรกที่ได้เจอกันลิบลับ “ไม่รู้ม่อนหรือน้องรามิลกันแน่ค่ะที่กินเก่ง ล่าสุดน้ำหนักม่อนขึ้นมาเจ็ดโลแล้วค่ะ” ท่าทีตัดพ้อไม่จริงจังของมนสิชาเรียกเสียงหัวเราะได้จากคนทั้งโต๊ะ “กินได้ก็กินไปเถอะ เล

กว่ารามินทร์จะยอมปล่อยให้มนสิชาผละห่าง เรียวปากบางของฝ่ายนั้นก็เริ่มปรากฏร่องรอยบวมเจ่อให้เห็น “ปากเธอหวานกว่าอีก” ไม่ว่าเปล่าหากคนพูดยังอมยิ้มมีเลศนัยจนคนฟังอดค้อนควักไม่ได้ ไม่รู้จูบหรือสูบวิญญาณกันแน่ จริงอยู่ที่เธอเริ่มก่อน แต่หลังจากเขาเครื่องติด ก็กลายเป็นเธอเสียเองที่ถูกไล่ต้อนจนหายใจหายคอไม่ทัน “ปะ ขึ้นห้องกัน” แม้ในขณะที่พูด สายตาและสีหน้าของเจ้าตัวก็ยังมิวายกรุ้มกริ่มให้คนถูกมองรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ จนต้องรีบเปิดประตูลงจากรถและเดินเข้าตึกไปก่อน “เดี๋ยวสิหม่ามี้!” รามินทร์ตะโกนกลั้วเสียงหัวเราะ ก่อนจะตามคนเดินนำไปติด ๆ เมื่อขายาวก้าวทันกัน ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะสอดมือเข้ามาโอบเอวเธอไว้ ซึ่งเริ่มขยายใหญ่ขึ้นมากกว่าตอนที่เขาขับรถมาตามหาเธอถึงพัทยาเมื่อสองเดือนก่อนเสียอีก นึกแล้วก็อยากตอบแทนบูรณาขึ้นมาครามครัน ที่มีส่วนสำคัญทำให้เขาได้พบกับผู้หญิงคนนี้ คนที่โอบกอดและตอบรับความรักของเขาไว้ด้วยความรู้สึกดุจเดียวกัน ทำให้เขาได้เป็นที่รักและต้องการของใครสักคนอีกครั้ง “อีกสามเดือน…” หญิงสาวหันไปเลิกคิ้วกับเสียงพึมพำของคนที่ตามมากอดเอวตนเอง “จะได้เจอน้องมิลแล้ว” “อยากให้ลูกห

“ถ้าจะนอนก็ปิดไฟให้เราด้วย” เท่านั้นละ สมองที่เคยทึมทึบอยู่เมื่อครู่ก็กลับมาใช้การได้อีกครั้ง ด้วยการสั่งให้ร่างกายเอนลงบนที่ว่างซึ่งเจ้าของเตียงเว้นว่างเอาไว้ให้ รามินทร์ทำทุกอย่างด้วยความเงียบเชียบและรวดเร็ว พริบตาเดียวร่างใหญ่โตของเขาก็สอดเข้ามาภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับมนสิชาเรียบร้อยแล้ว “ขอบคุณนะครับ…” คนตัวใหญ่กระซิบชิดกกหูจนคนที่เขานอนซ้อนหลังอยู่ต้องย่นคอหนี เพราะถ้อยคำดังกล่าวฟังแล้วชวนจั๊กจี้หัวใจพิกล “…ทูนหัวของราม” จากนั้นท่อนแขนแข็งแรงก็วาดขึ้นกักร่างบางเอาไว้ในอ้อมอกเขา ไม่นานต่อมา เสียงหายใจเข้าออกของคนที่เขากอดไว้ก็ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางความมืดสนิท เมื่อโคมไฟตรงหัวเตียงถูกปิดลง ความอ่อนเพลียที่เผชิญมาทั้งวัน ส่งผลให้หญิงสาวหลับไปอย่างง่ายดาย ทิ้งให้คนนอนกอดพ่นลมออกทางจมูกเฮือกใหญ่ แม้จะเสียดายอยู่บ้างที่เธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปก่อน แต่แค่เจ้าตัวยังยอมให้เขาถูกเนื้อต้องตัว ทั้งที่ควรได้รับบทลงโทษให้สาสมกับความผิดมากกว่านี้ ก็ถือว่าเขาโชคดีนักหนาแล้ว เขาเคยผิดหวัง เสียใจกับความรักที่ไปกันไม่ได้ตลอดรอดฝั่ง ทั้งที่เขาคาดหวังและทุ่มเทให้กับรักนั้นแทบจะเกินร้