All Chapters of รักราม (เป็นพิเศษ) #รามโชว์ม่อน: Chapter 171 - Chapter 178

หลายวันต่อมาว่าที่คุณแม่ในชุดคลุมท้องสีส้มอิฐกำลังยืนส่องกระจกบานใหญ่ ภายในห้องแต่งตัวแบบ Walk-in Closet ที่เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องแต่งกายของทั้งเธอและเขา “หม่ามี้ อยู่ไหน” หม่ามี้หลุดยิ้มออกมาอย่างง่ายดายกับเสียงเรียกขานของใครบางคน ที่เธอเพิ่งผละจากเขามายังไม่ทันถึงห้านาทีดี “ว่าไง” มนสิชาเยี่ยมหน้าออกไปให้คนเรียกเห็นว่าเธออยู่ส่วนไหนของห้อง “คิดถึงเมีย” จากอมยิ้มเล็ก ๆ ข้างมุมปากแปรเปลี่ยนเป็นหัวเราะร่า เมื่อคนคิดถึงเมียสับเท้าฉับ ๆ ตรงดิ่งเข้ามาหา ก่อนจะวาดวงแขนโอบพุงกลมของเธอไว้หลวม ๆ “เพิ่งแยกกันไม่ถึงห้านาที” ฝ่ามือบางยกขึ้นแนบไปตามสันกรามเจ้าของวงแขน หรี่ตามองสบกับเจ้าตัวทำนองว่าจะตามติดทำไมนัก ทั้งที่ก็อยู่ไม่ไกลกันแท้ ๆ “นาทีเดียวรามก็ขาดใจแล้ว” คนฟังกลั้นขำจนตัวสั่น ไม่รู้คนตรงหน้าไปสรรหาคำพูดชวนจั๊กจี้พวกนี้มาจากไหน “ขอ’ญาตเติมเมียหน่อยคร้าบ” ว่าทั้งขยับตำแหน่งจากข้างหน้ามากอดคนรักจากทางด้านหลัง ใช้สันจมูกซุกไซ้กับลาดไหล่และไหปลาร้าของคนในอ้อมกอดราวเสพติด “มากกว่านี้ไม่ได้นะคะปะป๊า มีนัด” ถามว่าคนถูกเบรกหยุดให้ไหม ก็ไม่ ทั้งยังกดริมฝีปากฝากฝังรอยคิสมาร์กไว้ตร

สิบเจ็ดปีก่อน เย็นย่ำวันธรรมดาวันหนึ่งที่ครอบครัวณกานต์พิทักษ์พร้อมหน้าพร้อมตากันรับประทานมื้อเย็นในคฤหาสน์หลังใหญ่ของเจ้าสัวเกริกพล ซึ่งนานทีปีหนที่มารตี ผู้มีศักดิ์เป็นน้องภรรยาของเจ้าสัว ที่แยกย้ายไปมีครอบครัวเป็นของตัวเองตั้งแต่เจ็ดปีก่อน จะมาร่วมโต๊ะด้วยพร้อมกับมนสิชา ลูกสาววัยหกขวบของหล่อน “อย่ากินแต่ข้าวสิม่อน กินหมู กินผักบ้าง” มารตีหันไปดุเด็กน้อยที่ช้อนตักแต่ข้าวเปล่ากับน้ำแกงจืดเข้าปาก โดยไม่ยอมแตะอย่างอื่นเลย “เอาน่าไหม เรื่องแค่นี้เอง ทำไมต้องดุด้วย” ประมุขของบ้านหลุบตามองเด็กหญิงผมเปียที่หน้าม่อยลงไปถนัดตา แล้วเอ่ยปากเตือนแม่ของเด็ก “มา ๆ เดี๋ยวป๊– เดี๋ยวลุงตักให้นะลูกนะ” จากนั้นก็กุลีกุจอคีบหมูชิ้นเล็กกับบรอกโคลีและแคร์รอตจากจานผัดผักรวมวางลงในจานข้าวของคนถูกดุ รอยยิ้มเยื้อนเจือความเอื้อเอ็นดูถูกส่งไปให้ เมื่อเด็กน้อยไม่ลืมกล่าวขอบคุณอย่างคนที่ได้รับการอบรมมาดี ก่อนรอยยิ้มนั้นจะเผื่อแผ่ไปยังผู้เป็นแม่ที่นั่งติดกับลูกสาวด้วย ในขณะที่มารตีก็พินอบพิเทากล่าวขอบคุณพี่เขยเสียงอ่อนเสียงหวาน “ขอบคุณนะคะพี่เกริก” โดยที่กิริยาของทั้งสามนั้น ไม่อาจเล็ดลอดสายตาของใค

จุดหมายปลายทางของรถคันดังกล่าว ที่ทำให้เขาสามารถหลีกลี้จากอรวีมาพลอดรักกับมารตีได้อย่างสะดวก ก็คือบ้านมือสองย่านชานเมืองที่เขาแอบซื้อเอาไว้ จากนั้นก็ค่อย ๆ กว้านซื้อที่ดินข้างเคียงเพิ่มเติม เพื่อสร้างบ้านหลังใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมไว้เป็นรังรักของเขากับมารตีในอนาคต เดิมทีพรุ่งนี้เขากับลูกเมียมีแพลนจะขับรถไปเขาใหญ่ด้วยกัน เพื่อไปร่วมงานวันเกิดเพื่อนซี้ของอรนุช ทว่าเขากลับออกอุบายให้สองแม่ลูกไปกันตามลำพัง โดยยกธุระเรื่องงานมาอ้าง “พรุ่งนี้ลงเสาแล้ว ตื่นเต้นมั้ย” มารตีคว้าแขนของคนรักไปกอดแนบแน่น “ไหมอยากให้บ้านสร้างเสร็จซะวันนี้พรุ่งนี้เลย” มารตีพยักหน้ารัว ประกายความตื่นเต้นยินดีที่จะได้มีบ้านเป็นชื่อของตัวเองสักหลังฉายชัดเต็มสองตา “ขอบคุณนะคะที่เมตตาไหมกับลูก” ‘ขอบคุณเศษเสี้ยวความรักที่เขาเจียดมันมาจากพี่สาว และขอบคุณที่เขาไม่เคยทอดทิ้งหล่อนกับลูกให้ลำบาก หล่อนถึงอดทนยอมกินน้ำใต้ศอกอรวีมาได้ตลอดเจ็ดปี’ “แต่พี่คงต้องแวะเข้าไปที่บริษัทก่อน…” เจ้าสัวอ้อมแอ้มด้วยกระดากอยู่ไม่น้อย ที่ต้องคอยหาวิธีเอาตัวรอดไม่ให้ภรรยาตัวจริงจับได้ว่าไปหาชู้ ถึงอย่างนั้นความโลภโมโทสันกับความเห็นแก่ตัว

ผ่านไปไม่นานเท่าไรนัก คนที่อรวีโทร. ไปขอความช่วยเหลือก็รีบรุดมาถึงหน้าบ้านของมารตี วิทยายืนมองสภาพของเพื่อนสนิทกับร่างที่แน่นิ่งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าตกตะลึง แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนจะมาถึงนี่ หากวิทยาก็ยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองอยู่ดี “ทำบ้าอะไรลงไปวะไอ้อ่อน” อรวีเพียงเหลือบตาขึ้นจ้องหน้าคนมาใหม่นิ่ง ๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางไม่ยี่หระว่าตนเพิ่งฆ่าคนตายไปหยก ๆ “มึงช่วยกูฝังมันที” อรวีบุ้ยใบ้ไปทางหลุมขนาดใหญ่ที่คนงานก่อสร้างขุดเตรียมเอาไว้สำหรับลงเสาบ้าน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นหลุมฝังศพเมียน้อยเจ้าของบ้านไปแล้วเรียบร้อย “มันอยากได้บ้านหลังนี้ กูก็จะให้มันเป็นผีเฝ้าที่นี่” สีหน้า ท่าทาง แม้กระทั่งน้ำเสียงของคนที่โทร. เรียกวิทยามาเย็นเยียบจนเจ้าตัวอดเสียวสันหลังไม่ได้ จับพลัดจับผลูก้าวลงเรือลำเดียวกันแล้ว ครั้นจะให้หันกลับตอนนี้ เกรงว่าอาจเป็นเขาเสียเองที่ต้องลงไปอยู่ในหลุมนั้น สองคนสองแรงช่วยกัน ไม่นานร่างไร้วิญญาณของมารตีก็ถูกโยนลงก้นหลุม และกลบทับด้วยดินบริเวณปากหลุมอีกที “มึงทำยังไงก็ได้ ให้เรื่องนี้เป็นความลับไปตลอดกาล ถ้าทำได้ กูจะเลี้ยงดูมึงกับลูกเมียมึงอย่