Semua Bab รักราม (เป็นพิเศษ) #รามโชว์ม่อน: Bab 131 - Bab 140

หลังเสร็จธุระที่โรงพยาบาล มารดาของชายหนุ่มขอแยกตัวไปเยี่ยมเพื่อนสนิทที่พัทยาต่อ “แม่ไปนะ ดูแลหนูม่อนของแม่ดี ๆ ด้วย” นัยว่าท่านต้องการเปิดโอกาสให้ลูกชายได้ใช้เวลากับแม่ของลูกอย่างเต็มที่ เนื่องจากเย็นนี้ต้องแยกย้ายกันแล้ว กว่าทั้งคู่จะได้เจอกันอีกทีก็ต้องรอถึงวันเสาร์ “ขับรถดี ๆ นะครับคุณนาย” คนเป็นลูกเย้าขึ้นก่อนเปิดประตูรถให้มารดา “ถึงบ้านเพื่อนแล้วโทร. บอกรามด้วย” “จ้า ไว้วันไหนว่าง ๆ แม่มาเยี่ยมหนูใหม่นะลูก ขาดเหลืออะไรกริ๊งกร๊างหาแม่ได้ทุกเวลา หรืออยากกินอะไรเป็นพิเศษก็บอกแม่มาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ คิดซะว่าแม่เป็นแม่ของหนูก็ได้” คุณนายของรามินทร์รับคำลูกชายสั้น ๆ เพียงคำเดียว ในขณะที่กับหญิงสาวข้างกายลูก ท่านกลับแสดงความเป็นห่วงเป็นใยยิ่งกว่าลูกแท้ ๆ แต่ถามว่าเขาอิจฉาไหมก็ไม่ กลับยินดีเสียยิ่งกว่าอะไรที่ได้แบ่งปันความรักส่วนนั้นให้กับมนสิชาด้วย ด้วยความหวังสุดใจว่าความห่วงหาอาทรที่มีให้ จะทลายกำแพงของมนสิชาให้เลิกปิดกั้นตัวเองทั้งจากเขาหรือครอบครัวของเขาได้หมดหัวใจในสักวัน “ขอบคุณนะคะ…คุณแม่” รังรองยิ้มเยื้อนให้อย่างเป็นธรรมชาติเช่นผู้ใหญ่ใจดีทั่วไป ไม่ได้แสดงออกนอกหน้าว่า

เพียงได้ยินคำว่า ‘คนทางนี้’ ความรื่นรมย์ที่มีมาตลอดวันจนกระทั่งเมื่อกี้นี้ก็อันตรธานหายไปทันที นั่นเพราะคนทางนี้ที่คนอายุน้อยกว่าหมายถึงไม่ใช่ใครที่ไหน หากแต่เป็นคนรักเก่าของเขาเอง ซึ่งช่วงนี้ฝ่ายนั้นตามติดเขาแจ ทั้งกระหน่ำโทร. ทั้งส่งข้อความ และถึงขั้นมาดักรอที่หน้าบ้านหรือไม่ก็ที่บริษัท อย่างล่าสุดเมื่อสองคืนก่อน อีกฝ่ายส่งข้อความเข้ามาในห้องแชตว่า บิดาของเธอต้องการนัดกินข้าวกับเขา หลังจากไม่ได้เจอกันเลยตั้งแต่วันเกิดของท่านเมื่อสี่เดือนที่แล้ว Sin’cere : รามก็รู้ Sin’cere : ว่าซินขัดพ่อไม่ได้ คนส่งข้อความมาทิ้งท้ายไว้เช่นนั้น แล้วเขาจะทำอะไรได้นอกจากถอนหายใจออกมายาวเหยียด กลัดกลุ้มกับความคาราคาซังนี้เต็มทีจนพานเครียดทุกครั้งที่สินิทธาติดต่อมา ก่อนหน้านี้เขาทั้งตอบปัดว่า ‘งานยุ่ง’ บ้าง ‘ติดประชุม’ บ้างมาตลอด จนได้แต่คิดว่าข้ออ้างเหล่านั้นอาจจะหมดความน่าเชื่อถือไปนานแล้ว แต่ที่สินิทธายังคงสงบเสงี่ยมไม่ตีโพยตีพายเหมือนเมื่อครั้งที่ยังคบกัน นั่นเพราะสถานะ ‘แฟนเก่า’ มันค้ำคออยู่ เธอถึงเรียกร้องอะไรจากรามินทร์ไม่ได้มากไปกว่านี้ ชายหนุ่มเคาะนิ้วลงกับพนักโซฟาอย่างคิดไม่ตก เ

อดีตคนรักของรามินทร์ปล่อยให้ความกรุ่นโกรธกลุ้มรุมสุมทรวงบั่นทอนตัวเองอยู่พักใหญ่ กว่าจะสามารถเปิดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาได้อีกครั้ง Sin’cere : ราม Sin’cere : ช่วงนี้พอจะมีวันว่างให้ซินป่าว Sin’cere : พ่อซินอยากเจอ Sin’cere : นัดกินข้าวกันซักมื้อมั้ย Sin’cere : ที่บ้านซินก็ได้ หญิงสาวเดาไม่ถูกเลยว่ารามินทร์ยังมีแก่ใจนึกถึงความรู้สึกของเธอบ้างไหม แต่สิ่งหนึ่งที่เธอแน่ใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดก็คือ จุดอ่อนของเขาที่เธอยังเอามาหลอกล่อได้เสมอ ก็คือการที่เธอไม่อาจขัดคำสั่งสาครผู้เป็นบิดาได้มาแต่ไหนแต่ไร ไม่เช่นนั้นเธอจะถูกลงโทษด้วยการดุด่าว่ากล่าวด้วยถ้อยคำรุนแรงอยู่เป็นประจำ ฉะนั้นเมื่อไรก็ตามที่เธอพาดพิงถึงบิดา รามินทร์ก็มักจะยอมให้ท่านอย่างไม่มีแม้ เพื่อปกป้องความรู้สึกของเธอที่เป็นคนรักของเขา Sin’cere : รามก็รู้ Sin’cere : ว่าซินขัดพ่อไม่ได้ RM. : ครั้งสุดท้ายนะซิน ‘ครั้งสุดท้ายนะซิน’ สินิทธายิ้มหยันขณะจ้องข้อความบนหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือตนเองนิ่งนาน เธอสู้อุตส่าห์ยกบิดามาอ้างเพื่อให้รามินทร์ยอมออกมาเจอ หลังจากถูกเขาบ่ายเบี่ยงมาตลอดหลายสัปดาห์ แต่คำตอบรับของเขาราวกับสิ่งที่เธ

“ถามลูกแล้ว ลูกบอก…คิดถึง” คนฟังอดยิ้มขำจนแก้มแทบปริไม่ได้ ที่มนสิชาเฉไฉโยนให้ลูกเสียอย่างนั้น “แล้วหม่ามี้ไม่คิดถึงเหรอครับ” หากประโยคต่อมาของชายหนุ่มก็ทำเอา ‘หม่ามี้’ ไปต่อไม่ถูกอยู่ดี พอรวมเข้ากับสายตาระยิบระยับแฝงความนัยของเขาด้วยแล้ว ว่าที่คุณแม่อย่างมนสิชาก็คล้ายจะรับมือต่อไม่ไหว “เราไปหาไรกินก่อนนะ หิว” “หิวอะไร เราเพิ่งกินข้าวกันไปเมื่อกี๊” เสียงขลุกขลักในลำคอคนเอ่ยทักไล่ต้อนจนอีกฝ่ายต้องรีบลุกออกมา “เดี๋ยวสิหม่ามี้!” รามินทร์ไม่วายเรียกเธอไล่หลังด้วยสรรพนามที่คิดว่าเหมาะกับว่าที่แม่ของลูกเขาที่สุดแล้ว “รอปะป๊าด้วย” “โอ๊ย! ไม่รู้ด้วยแล้ว” เพียงเห็นว่าคนไม่รู้ไม่ชี้สับเท้าไปทางไหน คนที่เหลือบนโซฟาก็ลุกตามไปอย่างไม่รีรอ • สองวันต่อมา เจ้าของคอนโดฯ ราคาแปดหลักต้องรีบตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพื่อขับรถกลับกรุงเทพฯ ใช้เวลาไม่นานเจ้าตัวก็เปิดประตูห้องนอนออกมาอย่างเบามือที่สุด เพื่อจะได้ไม่รบกวนมนสิชาที่นอนหลับอยู่อีกห้องที่ติดกัน ทว่าแสงจากหลอดไฟและเสียงกุกกักที่ลอยมาจากในครัว บ่งบอกให้รู้ว่ามีคนตื่นนอนก่อนเขาแล้ว “ม่อน ลุกมาทำไมป่านนี้” ร่างสูงใ

สินิทธาทิ้งตัวลงกับโซฟาเบดตัวเขื่องที่ตั้งตระหง่านกลางห้องรับแขกอย่างหมดแรง หลังต้องขับรถฝ่าการจราจรติดขัดจากที่ทำงานมาจนถึงบ้านของตัวเอง แม้ระยะทางเพียงไม่กี่กิโลฯ แต่กลับต้องใช้เวลากว่าสองชั่วโมงเลยทีเดียว และมันก็ทำให้เธอได้รู้ซึ้งเลยว่าการขับรถเองนั้นทั้งเหนื่อยและเครียดขนาดไหน โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงเวลาเร่งด่วนที่รถติดแสนติด เพราะตอนที่เธอมีรามินทร์เป็นแฟน เขาทำหน้าที่นี้ให้เธอได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ใกล้ไกลแค่ไหนหรือดึกดื่นเพียงใด ขอเพียงเอ่ยปากเขาพร้อมขับรถให้เธอนั่งเสมอ อาจเพราะความเคยตัวที่มีเขาคอยดูแลเอาใจใส่และประเคนให้ไม่ว่าเล็กน้อยหรือใหญ่โตแค่ไหน พอเลิกกันแล้วเธอต้องทำทุกอย่างเองเลยคิดถึงเขาขึ้นมาจับจิตจับใจ แม้จะล้าไปทั้งตัวจนแทบไม่อยากหยิบจับทำอะไรนอกจากนอนหายใจทิ้งไปเฉย ๆ ทว่าความหวั่นกลัวว่าจะสูญเสียชายหนุ่มไปให้คนอื่นก็เร่งเร้าให้หญิงสาวต้องรีบหาทางดึงตัวอีกฝ่ายกลับมาก่อนจะสายเกิน สินิทธาดีดตัวลุกขึ้นคว้ากระเป๋าสะพายสุดหรูรุ่น Limited Edition ที่ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะได้เป็นเจ้าของง่าย ๆ แต่อดีตคนรักก็ยังอุตส่าห์ไปเสาะแสวงหามามอบให้เป็นของขวัญวันเกิดเธอได้อยู