เพื่อนร่วมงานที่อาสาพาว่าที่คุณแม่ไปกินข้าว แถมยังช่วยขนของกินที่ฝ่ายนั้นตั้งใจซื้อมาตุนไว้ขึ้นมาให้ถึงชั้นสี่ ได้แต่งงงันกับความมึนตึงของคนตรงหน้า ทั้งที่แน่ใจว่าตนยังไม่ทันทำอะไรให้เลย“บุ๋น นี่ราม…” มนสิชาแนะนำกับเพื่อนสนิทอย่างไม่ใคร่จะเต็มเสียงนัก ทั้งยังชะงักไปในท้ายประโยค ราวกับไม่รู้จะระบุสถานะของเธอกับเขาว่าอย่างไรดี“เราคุย ๆ กันอยู่” ผิดกันกับรามินทร์ที่เอ่ยออกมาเสียงดังฟังชัด ทำเอาคนอ้อมแอ้มถึงกับเบิกตาค้างบุรวิชคิดว่าตนพอจะดูออกถึงความสัมพันธ์ของสองคนนี้ จึงแกล้งกระซิบกับเพื่อนสาวที่ตอนนี้หน้าตาเหลอหลาจนน่าขันว่า “พ่อตัวเล็ก?” ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาหาคนที่ยังจ้องหน้าเขาไม่เลิกเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของเจ้าตัว“…ประมาณนั้น” หญิงสาวตอบแบ่งรับแบ่งสู้ หากเพื่อนชายของสาวเจ้าก็พอจะจับทิศทางลมได้ว่าพายุกำลังจะเข้าในไม่ช้า ถ้าเขายังเสนอหน้าอยู่ตรงนี้“กินอะไรมารึยัง” มนสิชาเองก็เหมือนจะรับรู้ถึงบรรยากาศมาคุของคนมาถึงก่อนเลยเสเปลี่ยนเรื่อง “เข้ามานั่งกินในห้องก่อนมั้ย เราซื้อมาเยอะเลย”คนหน้าบึ้งยอมรับตามตรงว่าการที่อีกฝ่ายใส่ใจกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา ทำเอาความร้อนรุ่มท
Dernière mise à jour : 2026-02-16
Se connecter
