Todos los capítulos de อยากเป็นเมียที่เฮียรัก 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 3/3): Capítulo 91 - Capítulo 100

Chapter 92หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...“เข้าห้องน้ำนานเกินไปหรือเปล่าวะ เป็นลมหรือเปล่าวะเนี่ย” วายุยกข้อมือดูเวลา ตอนนี้ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ทว่ายาหยีเข้าห้องน้ำยังไม่ออกมา นี่ถ้าเข้าห้องน้ำที่บ้านก็จะไม่แปลกใจอะไรเท่าไร แต่นี่มันเป็นห้องน้ำโรงพยาบาลไม่น่าจะเข้านานขนาดนี้ ว่าแล้ววายุก็เกิดความเป็นห่วงยาหยีขึ้นมาทันที “จะไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับน้องยาหยีมากมายวะพี่ น้องยังเข้าห้องน้ำอยู่” สิบทิศเอ่ยห้ามทันที เมื่อเห็นว่าวายุจะไปก่อกวนยาหยีถึงห้องน้ำ “แล้วมึงไม่แหกตาดูเวลาเหรอว่ายาหยีเข้าห้องน้ำนานเป็นชั่วโมงแล้วไอ้ฉิบหาย ไม่ใช่ว่าเมียกูเป็นลมล้มพับในห้องน้ำไปแล้วนะ” วายุตวัดตามองสิบทิศอย่างหงุดหงิด ก่อนที่เขาจะเดินเข้าตึกโรงพยาบาลอีกครั้ง เพื่อไปดูยาหยีที่ห้องน้ำ แต่พอมาถึงหน้าห้องน้ำหญิง วายุก็ต้องชะงักหยุดกึกหน้าห้องน้ำทันที แล้วเดินด้อม ๆ มอง ๆ อยู่หน้าห้องน้ำหญิงสักพักหนึ่ง จนกระทั่งมีผู้หญิงเดินออกมาจากห้องน้ำ วายุก็เลยเดินเข้าไปถามทันที “ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าเห็นผู้หญิงสวย ๆ อยู่ในห้องน้ำหรือเปล่าครับ”“ไม่มีใครอยู่ในห้องน้ำแล้วนะคะ” ผู้หญิงคนนั้นตอบพลางมองหน้าผู้ชายทรงโจรอย่างร

Chapter 94“น้องยาหยีตำรวจมาขอสอบปากคำ ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นตายแล้ว” สิบทิศเดินเข้ามาบอกยาหยี ถึงการเสียชีวิตของยี่หวา ในจังหวะที่วายุกำลังลุ้นรอคำตอบจากยาหยีพอดี“หนู” วายุยังจับมือยาหยีไว้แน่น จึงได้เห็นดวงตาคู่สวยมองเขาด้วยแววตาว่างเปล่า ทำเอาหัวใจของเขาเจ็บแปลบมากกว่าแผลที่โดนยิงเสียอีก “หนู” วายุเอ่ยเรียกยาหยีด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน คราวนี้ยาหยีจึงพยักหน้าและยิ้มบางให้เขา วายุจึงได้เลิกตื๊อ แล้วยอมปล่อยมือจากยาหยียาหยีมองตามวายุสุดสายตา จนกระทั่งประตูห้องฉุกเฉินปิดลง พอเห็นเขาบาดเจ็บ ยาหยีก็รู้สึกห่วงใยเขาไม่น้อย แต่ความห่วงใยที่มีต่อเขาก็แค่สถานะพ่อของลูกที่กำลังจะเกิดมาเท่านั้น ถึงแม้ตอนนี้ยี่หวาจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่เธอคงไม่สามารถกลับไปอยู่ในสถานะเดิมกับวายุได้อีก เพราะภาพจำแย่ ๆ ระหว่างเขากับยี่หวามันยังคงผุดเข้ามาในหัวของเธอตลอด จนเธอไม่สามารถลบภาพความเจ็บปวดเหล่านั้นออกจากใจไปได้วันต่อมา...14.00 น.หลังจากวายุรู้สึกตัวตื่นปุ๊บ เขาก็กวาดสายตามองหายาหยีเป็นสิ่งแรก แต่ทว่ากลับเจอแต่น้องชายที่ตัดผมทรงใหม่ทรงเกรียน นอนเหยียดตัวอยู่บนโซฟาพร้อมส่งเสียงกรนเบา ๆ อย่างสบายใจเฉิบ จนวายุ

Chapter 96ครึ่งชั่วโมงต่อมา...“เมียกูไปไหนไอ้หมอ” เมื่อวายุเดินมาถึงศาลากลับเห็นสายลมนั่งจิ้มโทรศัพท์อยู่เพียงลำพัง“ใคร?” สายลมเลิกคิ้วถามพร้อมกับยกยิ้มมุมปากกวน ๆ“อย่ากวนตีน มึงก็รู้ว่ากูหมายถึงใคร” “ฮ่า ๆ นู่นเห็นเดินเข้าบ้านไปกับไอ้สิบทิศน่ะ”“แล้วทำไมมึงถึงปล่อยให้ยาหยีอยู่กับมันสองต่อสองล่ะไอ้เชี่ย” วายุต่อว่าน้องชายของเขาอย่างไม่สบอารมณ์ที่แม่งไม่ช่วยอะไรเขาเลย “ยาหยีไม่ใช่เมียผมซะหน่อย ผมจะไปห้ามอะไรได้ล่ะ”“แต่ยาหยีเป็นแม่ของหลานมึงไง มึงอยากหาพ่อใหม่ให้หลานมึงเหรอ”“ก็ไหนมั่นใจนักหนาว่ายาหยีไม่มีทางมีแฟนใหม่ไงล่ะ”“ยาหยีอะไว้ใจได้ แต่กูไม่ไว้ใจไอ้สิบทิศ” ว่าจบ วายุก็ถือองุ่นเดินเข้าไปในบ้านทันที “รีบหายงอนไอ้เฮียเร็ว ๆ เถอะยาหยี ก่อนที่ไอ้เฮียมันจะบ้าไปกว่านี้” สายลมมองตามพี่ชายแล้วส่ายหัวทันที @มุมโต๊ะอาหาร“โอ้ว...อร่อยจังเลยค่ะ” หลังจากยาหยีชิมน้ำซุปกลืนลงคอ เธอก็ยกมือชูนิ้วเยี่ยมให้สิบทิศทันที “เดี๋ยวจะทำให้กินทุกวันเลย” สิบทิศยกมือลูบหัวยาหยี “กูดูแลยาหยีเองได้ มึงไม่ต้องเสือกเสนอหน้ามาทำอาหารให้เมียกูกินทุกวัน” วายุเอ่ยแทรกขึ้นเสียงเข้ม“เมียกู ๆ หยุดพูดคำนี้ซ

Chapter 98“อืม...กูเข้าใจแล้ว ขอบใจโว้ยไอ้หมอที่เตือนสติ” “อืม...คิดจะเอาเมียคืน ใจต้องนิ่งโว้ยเฮีย”“อืม...เมื่อกี้กูหึงจนหน้ามืดไปหน่อย” “หึงยังไงก็ต้องเตือนตัวเองว่าเฮียทำเลวกับน้องก่อน” “เออ...กูยอมปรับตัวหมดนั่นแหละ ขอแค่ยาหยียกโทษให้กู” “ง้อไปเรื่อย ๆ สักวันน้องก็ใจอ่อนเองแหละมั้ง” “อืม” วายุพยักหน้ายอมรับอย่างปลง ๆ ในสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ “เข้าบ้านเถอะเฮีย น้องยาหยีน่าจะเตรียมห้องเสร็จแล้ว ผมจะได้ทำแผลให้เฮียด้วย” สามลมเอ่ยบอกพี่ชายที่ตอนนี้มีเลือดซึมออกมาเปื้อนเสื้อ แต่ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจบาดแผลเลยสักนิด “อืม มึงเดินนำก่อนเลย ถ้าให้กูเดินเข้าบ้านก่อน เดี๋ยวน้องจะไล่กูออกจากบ้าน”“ฮ่า ๆ อาการกลัวเมียมันเป็นแบบนี้นี่เอง”“กูจะกราบเมียด้วย ถ้าเมียยอมยกโทษให้กู” “อะไรนะ พูดใหม่ดิ ขอบันทึกเสียงไว้หน่อย”“กวนตีน” วายุตบหัวน้องชายของเขาเบา ๆ ก่อนที่จะดันสายลมให้เดินเข้าบ้านไปก่อน โดยที่เขาเดินตามน้องชายของเขาเข้าบ้านไปเมื่อเข้ามาภายในบ้าน วายุก็เห็นยาหยีและสิบทิศนั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน อีกทั้งยูริที่เคยเป็นลูกของเขามาก่อน ตอนนี้กลับนั่งบนตักสิบทิศและเอาหน้าถูไถข

Chapter 100รุ่งเช้า...เมื่อสายลมเดินทางกลับกรุงเทพฯ ไปแล้ว วายุก็เดินไปบ้านพักคนงานยืมรถกระบะขับออกไปตลาดสด เพื่อไปซื้ออาหารเช้าเตรียมไว้ให้ยาหยี และหลังจากเขาซื้อของที่ตลาดกลับมาแล้ว วายุก็ขึ้นไปล้างแผลเพราะเลือดซึมออกมาเปื้อนเสื้อ พอทำแผลเสร็จและเดินออกมาจากห้อง ก็เป็นจังหวะที่ยาหยีอุ้มเจ้ายูริออกมาจากห้องของเธอพอดี วายุก็เลยส่งยิ้มให้ยาหยีก่อนที่จะพูดเอาใจยาหยีตั้งแต่เช้า “หนูครับ เฮียซื้อโจ๊กหมูมาจากตลาด เดี๋ยวเฮียไปเทใส่ชามให้กินนะ”“หนูไม่หิวค่ะ” “ไม่หิวก็ต้องกินนะ เผื่อลูกหิว”“ที่บอกว่าไม่หิว คือหนูไม่ได้อยากกินโจ๊กที่เฮียซื้อมาน่ะค่ะ เข้าใจไหมคะ” “แล้วหนูอยากกินอะไรครับ เดี๋ยวเฮียจะไปซื้อให้ใหม่” วายุเอ่ยถามยาหยีอย่างเอาใจ“ของทุกอย่างที่เฮียซื้อมา หนูก็ไม่อยากกินทั้งนั้นแหละค่ะ เฮียช่วยออกไปให้พ้น ๆ หน้าซะทีเถอะค่ะ” ยิ่งเขาเอาใจ เธอก็หงุดหงิดมาก ๆ เพราะเธอรู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาไม่ได้เป็นคนแบบนี้ “ถ้าหนูยังไม่หิว งั้นส่งยูริมาครับ เดี๋ยวเฮียจะพาเจ้าอ้วนไปกินอาหารเช้าเอง” วายุเดินเข้าไปหายาหยีเพื่อที่จะอุ้มยูริ แต่ทว่ายูริกลับแยกเขี้ยวใส่เขา จนยาหยีต้องเบี่ยงตัวหลบเ