All Chapters of อยากเป็นเมียที่เฮียรัก 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 3/3): Chapter 11 - Chapter 20

Chapter 11@เกาะส่วนตัวตระกูลเตชะอมรทรัพย์เมื่อเดินทางมาถึงเกาะ วายุก็ถูกเคลื่อนย้ายไปยังห้องปลอดเชื้อทันที และหลังจากนั้นทีมแพทย์ก็เฝ้ารักษาวายุอย่างใกล้ชิดวันเวลาก้าวผ่านไปเรื่อย ๆ จนเข้าเดือนที่สาม วายุยังคงหลับเป็นเจ้าชายนิทรา ทั้งที่ร่างกายภายในและแผลภายนอกหายเป็นปกติแล้ว ตอนนี้รอเพียงแค่เขาฟื้นในทุก ๆ วันยาหยีจะนั่งเฝ้าวายุอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง อย่างวันนี้ก็เช่นกัน ในขณะที่ยาหยีเอาใบหน้าฟุบลงไปข้างเตียง เธอก็เอานิ้วก้อยเกี่ยวนิ้วของเขาเอาไว้ แต่จู่ ๆ หญิงสาวก็รู้สึกว่านิ้วกระตุกยาหยีจึงรีบเงยหน้ามองไปที่มือของตัวเอง ก่อนที่จะหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่ขาวซีด จากนั้นรอยยิ้มกว้างสดใสก็ผุดขึ้นบนใบหน้าสะสวยทันที เมื่อคนที่เธอเฝ้ารอให้เขาตื่น กำลังจ้องมองมาที่เธอ“เย่ ๆ เฮียฟื้นแล้ว” ยาหยีดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ ตะโกนเรียกคุณหมอราวกับเด็ก ๆ “คุณหมอคะ เฮียของหนูฟื้นแล้วค่ะ”หลังจากทีมแพทย์ที่คอยรักษาวายุได้ยินยาหยีเอ่ยบอกแบบนั้น ทีมแพทย์ก็รีบเข้ามาในห้องพักฟื้นทันที โดยมีอาทิตย์และสายลมที่เดินทางมาเกาะส่วนตัวทุกวันแบบลับ ๆ ตามเข้ามาในห้องด้วยวายุกวาดตามองทุกคนในห้องด้วยแววตาเรียบนิ่

Chapter 13ตุ้บ!“โอ๊ย! ไอ้เชี่ยเอ๊ย!” วายุพ่นคำหยาบคายดังลั่นด้วยความโมโห เมื่อเขาพยายามจะลุกจากเตียง แต่ขาแข้งมันไร้ความรู้สึก จนทำให้เขาต้องพลัดตกเตียงอย่างไม่เป็นท่ายาหยีที่ปิดประตูยังไม่สนิท เมื่อได้ยินวายุตะโกนดังก้องห้อง หญิงสาวก็รีบวิ่งปรี่เข้าไปหาวายุด้วยความเป็นห่วง“เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะเฮีย” ยาหยีจับแขนแกร่งพร้อมทั้งสำรวจร่างกายของเขาไปด้วย เพราะกลัวว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บ“ไม่ต้องมายุ่งกับคนพิการอย่างฉัน ออกไป!...” วายุสะบัดมือเล็กออกจากแขนจนหลุด ยิ่งเห็นเธอมองเขาด้วยแววตาเวทนาสงสาร เขาก็ยิ่งรู้สึกสมเพชตัวเองที่ต้องตกอยู่ในสภาพที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แบบนี้“หนูบอกแล้วไงคะว่าเฮียไม่ได้พิการ” ยาหยีไม่ได้ถือสาอาการกระฟัดกระเฟียดหงุดหงิดของเขา เพราะเข้าใจความรู้สึกของเขาดีว่ากำลังรู้สึกแย่กับสภาพร่างกายตัวเองแค่ไหน“สภาพเดี้ยงแบบนี้ ไม่ได้เรียกว่าพิการจะเรียกว่าอะไรวะ” วายุตะคอกใส่ยาหยีอย่างไม่สบอารมณ์ ที่เธอพยายามสรรหาคำมาปลอบใจ ทั้งที่ความเป็นจริงเขาไม่สามารถกลับมาเดินได้เหมือนเดิมอีกแล้ว“เดี้ยงแล้วยังไง เดี้ยงแต่ยังหล่อเหมือนเดิม ไม่สิ ๆ หล่อกว่าเดิมด้วยซ้ำ เฮียรู้ตัวหรือ

Chapter 15“เฮียอยากเช็ดเองไหมคะ”“ในเมื่อเธออยากเช็ดตัวให้ฉัน ทำไมฉันต้องเช็ดเองล่ะ”“หนูแค่ถามให้แน่ใจ เผื่อว่าเฮียจะหวงตรงนั้นไงคะ” ยาหยีบุ้ยปากไปที่ส่วนกลางกายของเขา ทำสีหน้าเหมือนคนไม่ได้คิดอะไร ทั้งที่ความจริงแล้วใจดวงน้อยกลับเต้นระส่ำราวกับตีกลองที่เห็นตรงนั้นของเขา“หวงแล้วจะทำไงได้ ในเมื่อมันต้องทำความสะอาด”“งั้นเฮียเอามือดันที่นอน แล้วยกสะโพกขึ้นค่ะ เดี๋ยวหนูจะถอดกางเกงให้” หลังจากยาหยีออกคำสั่ง เขาก็ทำตามอย่างว่าง่าย แต่กลับเป็นหญิงสาวที่ไม่ยอมถอดบ็อกเซอร์ออกจากขาของเขาเสียที“ฉันเมื่อยแขน รีบถอดกางเกงเร็วสิ” วายุรบเร้าเมื่อยาหยีไม่ถอดกางเกงของเขาเสียที“หนูจะถอดแล้วนะคะ”“รีบถอดเถอะน่า เมื่อยแขนจะแย่แล้ว”หลังจากโดนเขาเร่ง ยาหยีก็จับขอบกางเกงถกลงออกจากขา พอเห็นส่วนกลางกายยังอ่อนตัวเหมือนตอนเช็ดให้เขาตอนหลับเป็นเจ้าชายนิทราก็ทำให้หญิงสาวใจชื้นขึ้นมาหน่อย จากนั้นเธอก็ใช้ผ้าขาวสะอาดเช็ดส่วนกลางกายของเขาอย่างทะนุถนอม แต่แล้วเธอก็แทบกรีดร้อง หายใจไม่ทั่วท้องด้วยใจเต้นแรง ที่จู่ ๆ ตัวอ่อนนุ่มกลางกายมันผงาดแข็งปั้กเป็นลำยาววายุยิ้มร้าย ๆ ทันที ที่ถึงแม้เขาจะเดินไม่ได้ แต่ทว่าส่

Chapter 17สองสัปดาห์ต่อมา…“เฮียค่อย ๆ ลุกขึ้นนะคะ” ยาหยีประคองวายุให้ลุกขึ้นยืน ซึ่งวันนี้เป็นวันแรกที่เขาทำกายภาพแบบฝึกเดินกับราว“เดี๋ยวฉันจะเดินเอง” วายุหันไปบอกยาหยีที่ยังโอบประคองเขาอยู่เมื่อเห็นแววตามุ่งมั่นของเขา ยาหยีก็ผละตัวออกห่างจากวายุ แล้วปล่อยให้เขาได้ทำในสิ่งที่ต้องการ“สู้ ๆ นะคะเฮีย”“อืม...” เขาตอบรับผ่านลำคอ โดยที่มือสากจับราวคู่ขนานไว้แน่น จากนั้นคนตัวสูงก็ยกขาขึ้นจนตัวสั่นเกร็ง แต่เดินได้เพียงก้าวเดียว ขาแข้งก็อ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง ล้มพับไปกับพื้นอย่างหมดสภาพตุ้บ!“เฮีย!...” ยาหยีรีบเข้าไปพยุงวายุด้วยความเป็นห่วง แต่วายุกลับสะบัดมือเล็กออกจากแขนของเขา แล้วทุบกำปั้นลงบนพื้นกระเบื้องอย่างแรงด้วยความโมโหที่เขาไม่สามารถเดินได้ดั่งใจหวังตุ้บ! ตุ้บ!“โธ่โว้ย! ทำไมถึงเดินไม่ได้สักทีวะ!” วายุตะโกนก้องห้องอย่างหมดหวัง ทั้งที่เมื่อสองอาทิตย์ก่อนเขามีความหวังขึ้นมาแล้ว แต่วันนี้มันกลับสิ้นหวังอย่างไม่เป็นท่า“เฮียอย่าทำร้ายตัวเองเลยนะคะ วันนี้เพิ่งฝึกเดินวันแรกเอง เดี๋ยวฝึกเดินไปอีกหน่อย เฮียต้องกลับมาเดินได้เหมือนเดิมแน่นอนค่ะ” ยาหยีจับมือใหญ่เอาไว้แน่นไม่ให้เขาต่อยหม

Chapter 1920.00 น.“มานั่งทำไรตรงนี้ครับเฮีย...” สายลมที่เพิ่งตื่นนอน เดินเข้ามาหาพี่ชายที่นั่งอยู่หน้าบ้านเหมือนรอใครสักคน“กูก็นั่งตากลมไปเรื่อย ว่าแต่มึงเถอะ มาดูแลกูหรือมานอนกันแน่ไอ้หมอ” วายุเอ่ยถามน้องชายของเขา ที่ผลัดเวรมาดูแลเขาแทนยาหยี ในวันที่หญิงสาวต้องไปเรียน แต่ทว่าสายลมกลับนอนหลับตั้งแต่บ่าย กลายเป็นว่าเขาเป็นคนนั่งเฝ้าสายลมที่นอนหลับสบายใจเฉิบ“เมื่อคืนดึกไปหน่อย”“เที่ยวดึก”“อยู่เวรดึกดิเฮีย ผมยังไม่ได้นอนเลย ตอนเช้าก็ต้องรีบบินมาดูแลเฮียเนี่ย”“มึงไม่ได้มาดูแลกู แต่มึงมานอน”“ก็ผมง่วงอะ”“งั้นมึงโทรถามยาหยีซิ เรียนเสร็จยัง? จะกลับบ้านกี่โมง? ทำไมเรียนสัปดาห์นี้ถึงกลับดึกกว่าที่ผ่านมา โทรถามยาหยีสิว่าถึงไหนแล้ว มึงจะได้กลับไปพักผ่อนที่บ้าน”“คิดถึงน้องก็กดโทรหาเองเลยสิเฮีย จะหลอกใช้ผมทำไมเนี่ย” สายลมยื่นมือถือของเขาให้วายุ ที่ออกอาการอยากรู้เรื่องยาหยีเหลือเกิน และดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างวายุและยาหยีกำลังเป็นไปด้วยดีจนเขาสัมผัสได้“กูบอกให้มึงโทร มึงก็โทรสิวะ จะเดาเชี่ยอะไรนักหนา”“แล้วผมเดาถูกไหมล่ะ” สายลมยังจี้ถามต่อจนวายุเงียบไป“...”“เงียบแบบนี้ แสดงว่าหลง